Mijn camera. Mijn Canon, was ineen keer niet meer van mij alleen. Tijs had zo van de een op de andere dag ons virus te pakken. Het foto-virus. ‘Kim, mag ik alsjeblieft even je camera vasthouden, ik zie een mooi plaatje’, was een zin die steeds vaker vanachter mijn oor gesproken werd. Ik was allang blij dat Tijs het leuk vond om mee te fotograferen dus mijn camera werd vaak overhandigd. Zelf had ik hier niet zoveel problemen mee, totdat we vorige week een dagje naar België gingen om te fotograferen. Ik merkte dat ik het nu toch wel miste om een ‘eigen’ camera in mijn handen te hebben en ook in mijn handen te houden. De oplossing om allebei te kunnen fotograferen is een tweede camera erbij. Na wat rond zoeken kwam ik op een leuke compacte camera. De Panasonic Lumix ZF45. Een compacte camera met alle functies die ik gebruik bij het fotograferen. Gister had ik hem in huis en vandaag heb ik een test rondje gemaakt. Ik ben erg tevreden en heb weer opnieuw zin om te gaan fotograferen. De onderstaande foto’s zijn allemaal gemaakt met mijn nieuwe Panasonic en nog niet door Photoshop geweest. Volgens mij heb ik een goede keus gemaakt.
De afgelopen weken voelde ik mij verward, emotioneel, blij en verdrietig. Wat er met mij aan de hand was kon ik zelf niet goed plaatsen. Nu na het nemen van een zwangerschapstest, valt alles op zijn plaats. ‘We zijn zwanger!’. Vanaf het moment dat Tijs en ik bij elkaar zijn was het al gauw duidelijk; ‘Levi krijgt in de toekomst nog een broertje of een zusje. Toch kwam dit eerder dan gepland. Na een tijdje wennen aan het idee van een nieuw groeiend baby’tje in mama’s buik, zijn we super blij met de komst van het tweede wondertje. Jammer dat Levi nog te jong is om het te begrijpen. Toch probeer ik het hem uit te leggen en willen we hem er volledig bij in betrekken. Kan mij nu haast niet voorstellen dat ik ooit nog zoveel zou kunnen houden van een kindje als dat ik van Levi houd. Toch zal dat wel goedkomen en ben ik trots op mijn buikje die nu alweer zichtbaar word.
Tijdens een korte maar heerlijke wandeling schiet mijn moeder nog wat mooie en leuke foto’s. Levi test de bril van opa en ziet duizelig als de bril weer afgaat. Ik kan niet beseffen dat ik over zeven maanden met een duo buggy door de straten wandel en er nog een klein mensje bij inligt. Levi als trotse grote broer voorop. Ik krijg kriebels in mijn buik als ik eraan denk. Zo benieuwd hoe het zal zijn, hoe hij of zij eruit zal zien…
Na Levi zijn middag koekje en een beetje sap, pak ik hem haastig in, in de kinderwagen en graai gauw mijn camera uit de kast en begin een heerlijke lente wandeling. Ik geniet elke seconde van de warme zonnestralen op mijn huid en de mooie plaatjes om mij heen. Mooie bloemen en de bomen met nieuwe verse knoppen. Hier en daar schiet ik een fotootje, maar ben te druk bezig met het genieten van het mooie weer. Als ik nu naar buiten spiek lijkt het weer een mooie dag te worden. Laten we het hopen…
Writingpad.nl bestaat alweer een jaar, maar het is mij tot nu toe nog niet gelukt om ineen keer door te bloggen. Wanneer ik in een periode kom waar ik niet lekker in mijn vel zit, verdwijnt ook mijn behoefte om te bloggen. Ondertussen ben ik bijna 36 weken zwanger en single. Een lange tijd heb ik verdriet gehad en was ik erg in de war. Stap voor stap ga ik weer wat vooruit en geniet ik weer van kleine dingetjes. Zo kwam de behoefte om weer te gaan bloggen ook weer terug. Fotograferen was iets wat ik graag deed. Waarom ik hier ooit mee ben gestopt weet ik eigenlijk niet. Het allemaal weer oppakken is mijn doel voor de komende tijd. Lekker weer de dingen doen die ik leuk vind!
