Als ik bij mam langsga om te gaan knutselen besluit ik om een poging te wagen naar het Art Journaling. Ik begin zonder een onderwerp. Gewoon doen. Ik knip mijn oude Flows bijna leeg en plak de eerste twee bladzijden van mijn nieuwe schrift vol. Achteraf had het van mij nog wel drukker en voller gemogen, maar aangezien ik om vijf uur mijn eerste officiële werkavond had, ga ik op tijd weer naar huis.

Vandaag moet ik om vijf uur weer werken en ik heb er zin in.

Howdy ya’ll!

Donderdag was een dag waarop ik wakker werd met het geluid van regen en harde wind.

Een dag waarop Bella heerlijk met ons op de bank heeft geknuffeld en gestoeid.

Waar Levi met alle trots in de ballenbak heeft gespeeld. Hij wel tien keer achterelkaar van dezelfde glijbaan is geweest. Hij kennis heeft gemaakt met een ander meisje en zijn speen verloren was tussen de honderden gekleurde ballenbak ballen.

En was donderdag een dag waarop ik als afsluiting verrast werd met een bosje rozen van mijn lieve vriend. Dag fijne donderdag, Welkom vrijdag…

Belangrijk nieuws eerst; vrijdag moet ik om vijf uur aanwezig zijn bij het steakhouse en moet ik werken. Ik moet gelijk mijn identiteitsbewijs meenemen. Ik denk dat ik wel kan zeggen dat ik blij ben dat ik vanaf nu parttime werk heb voor in het weekend. Dit houdt in dat er voor Levi niks zal veranderen en Tijs ook kan blijven zoeken naar werk. Yes! Zo dat is eruit, nu de rest.

Welkom December. Harde wind en tikkende regendruppels is het eerste wat ik hoor als ik mijn ogen open. December is begonnen. Een maand van gezelligheid, lichtjes, liedjes en elkaar. Ik zie er naar uit. De behoefte aan gezelligheid in huis en gezelligheid met ons drietjes is erg groot. Eenendertig december zijn Tijs en ik alweer precies een jaar samen. In het afgelopen jaar is er zoveel gebeurd en verandert. Dingen die ik nog moet verwerken en dingen die ik de rest van mijn leven nooit zal vergeten. Aangezien wij dit jaar eind deze maand afsluiten, is dit een maand om te genieten. Samen te zijn en beseffen dat ondanks alles wat er gebeurd is, wij elkaar nog steeds hebben en elkaar ook niet kwijt willen. December word onze maand.

Levi is gek op de schommel. Normaal zit hij in een baby schommel of hij zit op schoot. Gister kon hij zelf even proeven van het schommelen. Met de handen van mama onder zijn armpjes natuurlijk, anders zou het heel anders afgelopen zijn.

Gistermiddag wou meneertje moe niet naar bed. Wrijven in zijn oogjes en stiekem gapen, maar slapen, ho maar. Bang als ik was voor een middag hangerig gehuil, besloten we om wat leuks te gaan doen. Sprookjeshof, werd het. Levi is daar nog nooit geweest en wij hoeven er niet heel erg ver voor te rijden, dus dit was een goede keus. Eenmaal binnen heeft Tijs net zoveel lol als Levi en lijk ik wel een buitenstaander die mee is om alles vast te leggen. Tijs loopt gelijk op de helikopters af, maar is teleurgesteld als hij erachter komt dat je het helikoptertje zelfstandig vooruit moet fietsen. Het maakt Levi allemaal niks uit. Het uitzicht en de hoogte is voor Levi al indrukwekkend genoeg.

Blokken bouwen. Iets voor kinderen of voor volwassenen? Levi zit maar wat en gooit af en toe een blok een kant op, terwijl Tijs een heel huis bouwt. Andere kindjes komen ook toeschouwen en zijn geïnteresseerd in zijn ‘woning’. Wanneer wij weer weggaan bij de blokken, is het huisje direct bewoond en ingericht.

Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat hij het zou snappen, maar Levi vond het zo grappig toen we voor twee lachspiegels stonden. Hoe kan het ook zo zijn dat je moeder ineen keer verdubbeld, versmald of vervolgens compleet verdwijnt. In de kinderwagen draait hij zich even naar ons om, om te checken of wij er nog wel staan. Hij vind het grappig, maar hij snapt er niks van.

Voordat we weggaan lopen we nog een rondje door het sprookjes park en komen we Nijntje tegen.Wat lief. Als we op een knopje drukken verlicht de etalage en begint een man te spreken en begint alles te bewegen. Een lief verhaaltje van Nijntje om de dag mee af te sluiten. Het was onverwachts, maar gezellig en Levi heeft zijn oogjes volop uitgekeken en genoten.

‘Wat gaan jullie vanmiddag doen?’, vraag ik aan mam door de telefoon. De graffiti poster van Levi die mam en Chris afgelopen mei hebben gemaakt, hebben wij nog steeds niet opgehangen, omdat de schroeven die wij hebben te klein zijn. ‘Chris ligt ziek op bed, maar ik kan de goede schroeven wel even komen brengen’, zegt ze. Achteraf blijkt dat ze niet alleen voor de schroeven komt, maar ook voor haar kleinzoon die ze stiekem elke dag mist. Als oma binnenkomt en Levi herkent haar, verschijnt er elke keer weer een grote glimlach op zijn gezicht. Liefde van beide kanten. Rond half twaalf word het kleine mannetje moe en gaat hij naar bed. Mam, Tijs en ik sluiten de ochtend af met een lekkere lunch; left overs van de vorige dag.

Elke dag is het weer een schattig gezicht. Een kindje dat nog met een slaperig hoofdje aan tafel zit te knoeien met een lekkere kop thee met melk en een koekje. Hij begint echt te kletsen en vertelt mij grote verhalen, maar ik snap er nog niks van. Het is nog complete gebarentaal voor mij. Ik luister en geef hem groot gelijk.

Als hij uitgekletst is en zijn hart weer heeft gelucht pakken we de kinderwagen en maken we ons klaar voor een middag wandeling. Het zonnetje schijnt en een frisse neus halen is nooit verkeerd. Ik neem gelijk wat oud brood mee, zodat we onderweg de geitjes kunnen voeren. Levi moet elke keer weer hard lachen als de geiten het brood uit onze vingers graaien, alhoewel Levi vaak het brood zelf nog eerder opheeft dan de geiten het kunnen pakken.

Als we ‘s avonds weer onze buikjes vol hebben van het avondeten, kijken we op de bank televisie en knuffelen we nog even na van een heerlijke dag. Wat ben ik toch gek op zijn mooie koppie met zijn prachtige bos met krullen.

Nadat ik bij Annet op haar blog was geweest en haar artikel las over art journaling wist ik gelijk dat dit ook iets voor mij is. Ik ben gaan surfen op het internet en kwam termen tegen als junk journal en art journal. Allemaal hartstikke leuk. Ik vond het nog leuker toen ik een smash book tegenkwam. Ik had het eerder al gezien, maar het idee om er zelf ooit een te gaan maken was er nog niet. Ik liet het aan mijn moeder zien en het leek haar ook wel wat.

Misschien dat ik binnenkort wel een boekje aanschaf en het eens ga proberen. Ik heb genoeg gedachten en gevoelens wat ik op papier zou willen zetten, maar niet weet hoe ik het moet verwoorden. Om je gevoelens en gedachten op papier te zetten door middel van plaatjes, teksten, herinneringen en vondsten is voor mij een hele andere uitdaging, maar iets waar ik mij zeker in kan vinden.  Een poging kan in ieder geval nooit geen kwaad.

Bedankt Annet voor deze inspiratie..!

Als Tijs en ik het Ribhouse binnenlopen om onze afhaal bestelling met spareribs op te halen, zie ik op de deur een briefje hangen. ‘We want you!’, staat er met dikke letters op. Als ik het briefje snel doorlees, zie ik dat ze op zoek naar nieuwe medewerkers (cowgirls en cowboys). Uiteindelijk voor zesendertig uren in de week. ‘Jammer’, denk ik. Al een tijdje loop ik rond met de wens om weer te gaan werken. Een ritme in mijn leven. Iets om naar uit te kijken in een week. Zesendertig uur is alleen juist niet wat ik wil. Ik wil zelf voor Levi blijven zorgen en hem kunnen blijven zien. Met een fulltime baan zou Levi elke dag eindigen op de crèche en zou ik hem alleen nog maar in het weekend zien en dat is te weinig voor mij. Als Tijs en ik aan de bar zitten te wachten op ons eten wijs ik hem naar het briefje. ‘Kijk, dat was echt perfect geweest..!’. ‘Een leuk ongedwongen restaurant, leuke mensen, maar helaas te veel uren’. ‘Je kan toch op zijn minst informeren?’, vraagt Tijs. Hij ziet mij twijfelen. Hij weet dat ik het moeilijk vind om de stap naar het werken te zetten. Voordat ik het weet staat Tijs op en loopt hij naar een man met een cowboy hoed op, een medewerker neem ik aan. Ik zie hem met hem kletsen en naar mij wijzen. Als ik naar ze toe loop hebben ze het inderdaad over mij. Het klinkt allemaal positief. Eerst beginnen met twaalf uren in de week en dan opbouwen naar meer uren. De werkuren zijn voor in de avond wat dus inhoudt dat ik Levi kan blijven zien en ‘s avonds kan gaan werken als Levi op bed ligt. Tijs zit op dit moment ook thuis en zolang hij thuis is kan hij voor Levi zorgen. Het blijkt een win win situatie en ik wordt enthousiast. ‘Moet ik ergens een sollicitatie brief naar toe sturen als ik interesse heb?’, vraag ik de cowboy. ‘Als je wil kan je wel een avondje mee draaien?’, antwoord hij direct. De afspraak om gelijk de volgende avond een avondje mee te draaien staat ineen keer vast. Als we met ons eten weer naar buiten lopen zeg ik tegen Tijs: ‘jeetje, ik moet morgenavond gewoon werken…!’.

De volgende dag bevalt het werk mij heel goed en ik pik de dingen gauw op. Ik heb al ervaring met het werken in de horeca en ik merk dat ik daar veel aan heb. Aan het einde van de avond vraagt diezelfde cowboy of ik de volgende dag om drie uur weer kan komen. Als het mij dan nog zo goed zou bevallen, is hij bereid om mij een contract aan te bieden en zou ik hun medewerker worden. Een cowgirl. Een serveerster.

Wanneer ik thuiskom en Tijs enthousiast over mijn werk avond in de bediening vertel, is Tijs blij voor me. Als ik zeg dat ik gelijk de volgende dag weer moet komen en daarna een contract kan tekenen zie ik hem schrikken. ‘Maar dan ben je dus elke avond aan het werk?’. ‘Dan zien we elkaar bijna niet meer..’. Het besef van de vele zesendertig uur dringt Tijs ineen keer binnen en ik zie hem vertrekken. ‘Dan ben ik verplicht om vanaf nu huisvader te worden’. Diezelfde avond en de volgende ochtend hebben Tijs en ik het er veel over en begin ik steeds meer te twijfelen of dit wel een goede keus zou zijn. Als ik erachter kom dat er meer nadelen bij komen kijken dan voordelen hak ik de knoop door en besluit ik het af te blazen. Ik wil niet dat Tijs hieronder lijdt en hij verplicht is om thuis te blijven zitten, terwijl hij juist een werk mens is. ‘Waren de uren maar voor parttime’, denk ik nog bij mezelf.

‘Hé, je hebt een mailtje van het ribhouse’, zegt Tijs als hij mijn telefoon pakt als hij over gaat. Ik ben niet verbaasd. Ze zullen wel een soort van boos zijn, omdat ik die zondag niet ben komen opdagen. ‘Ze zeggen dat ze het heel erg jammer vonden en dat ze ook nog wel op zoek zijn naar mensen die parttime willen werken’. Gelijk voel ik een opluchting. Ik vond het werk zo leuk en het past zo goed bij mij, dat ik heel erg baalde dat ik het niet kon aannemen. Als ik parttime zou kunnen werken en misschien wel in het weekend, kan ik zelf voor Levi blijven zorgen, Tijs kan blijven zoeken naar een nieuwe baan en als hij in het weekend ‘s avonds thuis is hoef ik geen oppas voor Levi te regelen. Het is perfect. In de mail staat dat ik woensdag even moet bellen. Ik doe dat en ik hoop dat we iets kunnen regelen, zodat de wensen van beide kanten vervuld kunnen worden.

Let’s hope so…

Wie vind het niet heerlijk om online kleding uit te zoeken, in een virtueel winkelwagentje te doen, vervolgens leeg te gooien om het weer opnieuw te vullen met compleet andere hebbedingetjes? Kijken wat je leuk vind, inspiratie opdoen en net doen alsof je zoveel geld hebt dat je alles kan kopen wat je wil. Niet omdat het moet, maar gewoon omdat het kan. Met de kerstdagen in het vooruitzicht zit ik warm binnen en maak ik bij H&M online mijn wishlist..

Als Levi wakker word na een uitgebreid middag slaapje, besluiten we om voor het eten nog een stukje te gaan wandelen. Als we bij de weilanden aankomen is het uitzicht zo mooi dat Tijs gauw terug gaat om de camera’s op te halen. De zon gaat net onder en het weiland staat volop in een laaghangende mist.

Ondanks het mooie uitzicht is Levi zijn geduld al gauw kwijt en zoeken we onze weg terug naar huis om het eten klaar te maken. Aardappelkrieltjes, sperzieboontjes en een hamburgertje. Levi zijn favoriet. Hij smult en al gauw is het zoals elke avond een kliederboel. Een gezellige kliederboel. Overal liggen groene sprietjes en gele balletjes. Bella kruipt stiekem onder de tafel en stofzuigt de vloer alvast voor ons schoon. Levi probeert een nieuwe techniek en slikt zijn bord leeg. Hij heeft niet door dat zijn eten daardoor allemaal in zijn schoot beland. Het maakt niks uit, Levi heeft lol. Als Tijs bij Bella onder de tafel kruipt en kiekeboe speelt door af en toe zijn gezicht te laten zien, heeft Levi de grootste lol.

Met de sperziebonen en stukjes vlees nog in zijn haar, gaat hij mee naar boven om te badderen. De bad eendjes en bad boekjes liggen klaar en Levi verandert van een eetmonster in een schoon slaap mannetje. Klaar om naar bed te gaan. In bad gaan is het leukste moment van de dag. Als na een half uurtje zijn vingertopjes zijn veranderd in bejaarde rimpel vingertjes en ik hem eruit wil halen, stribbelt hij nog tegen. Het kan hem niet lang genoeg duren.

Als hij warm en droog in zijn pyjama zit, mag hij nog even spelen en lezen we een boekje. Met zo een leuke slaapkamer en speelgoed vermaakt hij zich beter met een wasrek dan zijn stoere Bumba tent. Mooi om te zien waar een kindje zich mee kan vermaken. Als zijn warme fles in zijn buikje zit, kan hij naar zijn bedje. Zijn slaapzak wordt ondertussen te klein en gaan we deze week kijken naar een nieuwe. Een warme slaapzak voor de koude wintermaanden. Als Tijs en ik beneden genieten van een kop koffie is de babyfoon stil en hebben we even tijd voor elkaar. Ik geniet van ons dagelijkse ritueel en zal het niet anders willen.

Aangezien ik tot voor het eerste deel van de laatste film van de Twilight Saga alle bioscoop marathons heb bezocht, vonden mijn vriendinnen en ik dat we deze ook niet konden missen. Een programma dat begint om kwart over vier ‘s middags en eindigt om twee uur in de nacht. Vier keer twee uur een film in een benauwde en volle bioscoop kijken met pauzes van een half uur tussen elke film. Van te voren naar de supermarkt om onze tassen te vullen met snaaigoed en drinken, een dekentje in mijn tas van huis en natuurlijk een goed gegeten lunch om deze uren een beetje goed door te komen.

Na het lezen van de boeken had ik mij er geestelijk op voorbereid; de bevalling van Bella. Een heftige en zeker niet normale bevalling. Normaal kan ik wel wat hebben in films en zie ik een film ook daadwerkelijk als een film. Toch had ik niet verwacht dat ik gister zo van slag zou zijn. In shock. Overdonderd. Verdrietig. Ik heb nog nooit zo gehuild in een bioscoop. ‘Denk je wel dat je het aankan na alles van je eigen bevalling en het verlies van je kindje nog zo vers is?’. Ik was ervan overtuigd dat ik het los van elkaar kon zien. Een film is een film en wat ik heb meegemaakt is iets van mijzelf. Dit was niet het geval. Ik wist niet waar ik moest kijken en kon het gehuil van de baby op het grote scherm voor mij niet zien of horen. Het was te confronterend. Toen we na afloop na buiten liepen voelde ik me misselijk en leeg. Het was alsof de klap die ik al die tijd niet gevoeld had ineens binnenkwam. Nou is het volgens mij zo dat als je sowieso net bevallen bent, je niet een film moet kijken met een heftige of misschien wel gruwelijke bevalling, maar ik werd letterlijk met mijn neus op de feiten gedrukt. Op het moment dat ik weer thuis en bij Tijs was voelde ik iets wat ik nog niet had gevoeld sinds ik twee weken geleden bevallen was; opluchting. Ik kon eindelijk echt mijn verdriet voelen. Huilen. Pijn in mijn buik van gemis. Misselijk zijn van iets wat ik kwijt ben en nooit meer terug zal krijgen. Die twee weken dat ik zei dat het goed met mij ging, meende ik ook en kon ik het verdriet niet voelen. Af en toe wel een uitbarsting of humeurtjes, maar niet echt plaatsbare verdriet. ‘Is dat wel normaal?’, vroeg ik mij steeds af. Ze zeggen dat een kindje verliezen het ergste is wat een mens kan overkomen, maar ik voelde niks. Het ging letterlijk echt goed. Nu de volgende ochtend voel ik mij weer beter, maar ik vond het fijn om mijn verdriet te voelen. Het voelen van het gemis naar het trappelen in mijn buik. Het missen van Heaven. Hoe kan je iets goed verwerken als je niet aanvoelt wat je moet verwerken. Tijs en ik gaan vanmiddag naar het Fiom. Een instelling waar mensen werken die gespecialiseerd zijn in dit soort dingen. Ook voor jongeren die een baby hebben verloren. Tijs is diegene die aan de bel heeft getrokken bij de dokter. Hij ziet tekenen dat het af en toe toch minder goed gaat dan eerst en wil het voor zijn dat het erger word. Hij zorgt voor mij. Hij weet dat ik mezelf sterk wil houden en niet zelf hulp zal zoeken. Hij doet dat voor mij en daar ben ik hem dankbaar voor. Koppig als ik soms ook ben denk ik dat hierover praten nooit verkeerd kan zijn. Het kan mij alleen maar helpen. En wat heb ik eraan als ik mijn kop boven water houd, doorgaan en over een jaar alsnog finaal instort. Vroeger dacht ik dat je met mensen ging ‘praten’ als je gek was. Nu weet ik beter en zie ik het als iets dat zal horen bij mijn verwerkingsproces. Dank je Tijs dat jij nog koppiger bent dan ikzelf ben…