Zo leef je er een maand intensief naar toe en zo is het ook weer voorbij. Kerst. Kerst tweeduizend elf behoort alweer officieel tot de geschiedenis.

Drie of twee uitgebreide dagen waarbij iedereen wat meer aandacht besteed aan gewone alledaagse routines, zijn voorn ons voorbij gevlogen. Om de eerste dag na Kerst niet gelijk ouderwets sober op de bank door te brengen, besluiten wij om aan het eind van de middag naar het zwembad te gaan.

‘Wat hebben we nodig?’. ‘Handdoeken, zwemkleding en zwemluiers’.

Met een volle tas stappen we in de auto en rijden we naar het zwembad.

Met ons drieën in een hokje staan we te klunzen om allemaal in onze zwemkleding te komen. Te weinig ruimte en te veel mensen.

Maar het is gelukt. We kunnen zwemmen.

Levi proeft eerst even voor in het pierenbadje.

Al gauw is hij het pierenbadje zat en wil hij een stapje verder. Het recreatie bad. In het ondiepe gedeelte kan hij net staan en wil hij zelf lopen, maar hij is te enthousiast. Ik vind het nog eng en ben blij dat hij zijn zwemvliesjes omheeft.

Ik heb getwijfeld over het plaatsen van de foto’s van mijzelf in mijn prachtige ‘mamabadpak’, maar ik herinnerde mij gelijk mijn eigen woorden en daar blijf ik bij; ‘Hier ben ik, ik kan niet anders, ik ben ik’. Dus bij deze.

Als ik de foto’s zie, zie ik een moeder. Een moeder die ik graag zou willen zijn. Een moeder die zichzelf durft te zijn en zichzelf durft te laten zien. Het feit dat de twijfel over het plaatsen van de foto’s weer toeslaat, betekent toch dat ik hier nog niet helemaal ben. Het heeft tijd nodig. Wat er de afgelopen jaren allemaal zo snel achter elkaar is gebeurd in mijn leven heeft een flinke deuk in mijn zelfvertrouwen geslagen.

Ik werk eraan, maar het heeft tijd nodig.

Na wat drinken word Levi zwembad moe en kleden we ons weer om.

Lekker naar huis.

En mogen jullie getuige zijn van de allereerste keer dat Levi zelf door schuifdeuren loopt. Het heeft even geduurd voordat we buiten waren. Hoe kan het ook zo zijn dat je op een deur afloopt en dat ze open gaan, terwijl papa al buiten staat en mama achter je aan loopt. Na drie keer proberen snapt hij het nog niet en geeft hij het op.

We kunnen naar huis.

Het was een fijne eerste-dag-na-Kerst.

Welterusten.

Zesentwintig december.

Tweede kerstdag is aangebroken op het moment dat ik mijn ogen open, omdat ik Levi hoor brabbelen in bed. ‘Blijf maar lekker liggen, ik doe het wel’, zeg ik tegen Tijs. Hij draait zich gelijk weer om en slaapt lekker verder. ‘Geen haast vandaag’, denk ik bij mezelf en ik stap uit bed. ‘Merry Christmass’, zeg ik lachend tegen het kleine mannetje dat met een grote glimlach in zijn bed ligt. Als we beneden de kamer binnenlopen heb ik direct al besloten om eerst alle bewijzen en resten van de avond ervoor op te ruimen. Levi krijgt een beker warme melk en een broodje pindakaas. Ik zet de radio aan en begin met opruimen. Niks beters dan lekker stoffen en opruimen met kerstmuziek op de vroege ochtend van tweede kerstdag.

Via de computer vraag ik aan Dennis of hij vandaag nog naar pap toe gaat. Hij gaat. Normaal vierden we tweede kerstdag altijd bij mijn vader, maar om de een of andere reden waren daar dit jaar nog geen ‘vaste’ plannen voor. Ik vind het gezellig om ook te gaan, maar heb nog niks met Tijs overlegd, maar ik verwachtte niet anders dan dat het alleen maar gezellig zou zijn om toch alsnog te gaan. Onderhand is het al elf uur en is Tijs nog niet wakker. Ik doe Levi in bad en leg hem op bed.

Als ik Levi net op bed heb wordt Tijs wakker.

‘Zullen we vanmiddag naar mijn vader?’. ‘Ja, gezellig’.

We gaan.

Om opa te verrassen trek ik nog gauw zijn kerstmanpakje over zijn kleertjes heen voordat we gaan.

Het eerste wat Levi doet als we bij mijn vader zijn, is zijn nieuwe gekregen blokken uittesten.

‘En al het lekkers natuurlijk’.

Ik betrap Levi de laatste tijd steeds vaker plat, languit en gestrekt op de grond. Ontspannen. Ik moest hier erg aan wennen, omdat Levi zo druk en bewegelijk is. Ik vind het alleen maar lief en laat hem lekker ontspannen.

Als het buiten donkerder wordt, begint Levi steeds meer te gapen en te kreunen. Ik wil hem liever niet op bed leggen, omdat we na het eten weer weg gaan en ik hem weer uit bed zou moeten plukken als hij net in een diepe slaap ligt. Mijn vader haalt een dikke deken en lekkere kussens van boven en creëert een hoekje voor Levi. Hij rolt en draait over de kussens en de deken. Hij vindt het heerlijk

Opa heeft tapijt dus lekker met blote voetjes en blote beentjes.

Tijs en ik hadden niks gepland voor de tweede kerstdag, maar onverwachts hebben we een ontzettende gezellige middag gehad en onverwachts met ons allen heerlijk chinees gegeten.

Op de terugweg in de auto luister ik het nieuwe album van Coldplay; Mylo Xyloto, terwijl Tijs en Levi langzaam steeds verder wegdommelen. ‘Heaven is inside’, hoor ik de zanger zingen. Het zinnetje blijft doordreunen in mijn hoofd tot we thuis zijn.

‘Heaven is inside’ denk ik en ik glimlach. Ik weet dat hij gelijk heeft en besef mij dat ‘mijn’ Heaven er de hele kerst was. ‘Inside’. Als ik sleutel in het contact omdraai, draaien twee hoofdjes mijn kant op.

‘We zijn thuis…’.

Lees hier onze Kerstavond en eerste Kerstdag.

Liefs

Vijfentwintig december.

Het is eerste kerstdag als Tijs en ik rond twaalf uur weer thuis komen na een avondje heerlijk eten en (uit)slapen. Er staat nog afwas op het aanrecht en er moeten nog wat dingetjes opgeruimd worden. Met een aansteker loop ik een rondje door de kamer en steek ik alle kaarsjes aan. Als de radio aan is en de kerstmuziek klinkt uit de boxen, zijn we er klaar voor.

Eerste kerstdag.

Mark, de zoon van Chris, heb ik altijd beschouwd als mijn broer. Toen we klein waren, speelden we samen met de poppen en waren we samen fan van de Spice Girls. Sinds hij is verhuisd zie ik hem te weinig. Ik ben blij dat hij mee gekomen is en gelijk is het weer net als anders. Elke keer met een ander kapsel, maar toch net zoals vroeger.

Zoals elk jaar spelen we Triviant. We merken aan de vragen op de kaartjes dat we ouder worden. ‘Dat is alweer zo lang geleden..! ‘Wie was dat ook alweer?’.

Als Levi gedoucht en vol naar bed gaat, maken we alles klaar voor het eten. Afgelopen week hebben Tijs en ik ons kerstmenu samengesteld en uitgeprint. Iedereen krijgt er een op zijn bord en mam heeft kerst kokers mee die je met een knal uit elkaar trekt, waarna er een gekke vraag uitvalt;

Q: ‘What is whobbly and flies?’

A: A jelly-copter.

We hebben een voorgerecht, hoofdgerecht en een nagerecht. We hebben onze gourmet wat uitgebreid.

Mam sluit de avond af door een groepsfoto te maken. Bij de kerstboom natuurlijk.

Eerste kerstdag was heel anders dan onze kerstavond, maar net zo leuk. Ik geniet van tradities die zich elk jaar weer herhalen. Ook al vierden we het normaal bij onze ouders, het was weer gewoon kerst. Lekker eten en niet te moeilijk doen.

‘Wat is kerst toch fijn’.

Have yourself a merry little ‘second’ Christmass Day!

Liefs

Vierentwintig december.

In de middag zijn we eerst bij mijn ouders om Levi te brengen. Levi brengt kerstavond door met zijn lieve opa en oma. Tijs en ik maken ons klaar om naar zijn ouders te gaan.We gaan daar eten en blijven daar slapen.

Als we bij Tijs zijn ouders binnenkomen, dringen de geuren uit de keuken gelijk mijn neus binnen. Er wordt al druk gewerkt in de keuken en een pannetje staat al te pruttelen. Het is direct duidelijk dat we uitgebreid gaan eten.

Compleet met een voorgerecht, soep, tussengerecht, hoofgerecht en een dessert. Vijf gangen welteverstaan.

Ik heb genoten. Een avond aan tafel zonder haast. Rustig eten, maar vooral ook genieten. Serieus kletsen, maar ook veel lachen.

Als ik naar Tijs kijk, besef ik het. Hij is mijn man. Hij is die ene man met wie ik nu kerst wil vieren. Hij is diegene waar ik nu op dit moment bij wil zijn. Ik kijk verder de tafel rond en besef mij dat ik gelukkig ben. Alles klopt. Ik voel mij op mijn gemak en ik heb het naar mijn zin.

En dat is volgens mij waar kerst om draait.

Familie. Samen zijn en genieten. Gewoon genieten.

‘Tijs en ik kussen wat af’.

De mannen en Tijs zijn zusje blijven een tijdje nazitten om nog een potje te kaarten. Ik voel mijn hoofd zwaar worden en besluit om lekker naar bed te gaan. Na een laatste kop thee sluip ik naar boven en kruip het bed in. Ik luister naar het gerommel beneden in de woonkamer en hoor gelach. ‘Wat een fijne avond’, denk ik en sluit mijn ogen.

De volgende ochtend zijn Tijs en ik op tijd weer wakker. Als iedereen wakker en beneden is, zitten we gezellig aan de ontbijttafel.

Rond elf uur stappen Tijs en ik in de auto op weg naar huis. Gauw de laatste dingen nog even klaarmaken voordat onze visite komt.

Eerste kerstdag…

Ik heb er zin in. Fijne kerst iedereen!

Het resultaat na een bezoekje bij de kapper vanmorgen.

‘Weet je het zeker?’. Ja, ik weet het zeker.’

Knip knap. Welkom pony.

Tijs en ik hadden vandaag een afspraak in het ziekenhuis. De uitslagen van mijn vruchtwaterpunctie die ik vlak voor de bevalling van Heaven had genomen, waren binnen. De vruchtwaterpunctie heb ik laten doen om te kijken of er nog andere afwijkingen waren en-of er een eventuele kans zou zijn op genetische afwijkingen. Deze informatie is belangrijk voor een volgende zwangerschap. Hoe groot is de kans dat dit ons weer gebeurd? Zit deze afwijking misschien in ons DNA? Zat er een fout in de chromosomen? Dit zijn allemaal vragen waar je alleen antwoord op kan krijgen door middel van een punctie.

De punctie zelf vond ik vreselijk. Pijnlijk. Het was maar een dun naaldje, maar ik had het gevoel alsof ze met een boor door mijn buikwand heen prikten. Op het schermpje schuin boven mijn ziekenhuis bed kon ik meekijken. Ik zag een naald Heaven zijn huisje binnendringen. Zijn veilige plek bij mij. ‘Ze zitten in zijn veilige ruimte’, zei ik nog tegen Tijs. In mezelf was ik boos op de zuster. Ik wou dat ze hem met rust lieten. Om hem te zien op het schermpje, wetende dat hij die dagen uit mij zou worden gehaald, terwijl ik al wist dat hij het nooit zou kunnen redden, vergeet ik nooit meer. Ik had schuldgevoel. Moedergevoel, maar ik kon niet anders.

Dit gevoel kwam direct terug op het moment dat we het ziekenhuis binnenkwamen. Vreselijke TL buizen die perfect mijn gevoel weergeven. Kil.

In de wachtkamer wordt ik direct geconfronteerd met dikke buiken. Vrouwen die hoogzwanger zijn. Vrouwen die wél met een dikke buik bij de kerstboom mogen zitten. Ik mag het misschien niet zijn, maar ik voel het toch; jaloezie. Ik wou zo’n buik. Ik hád zo’n buik. Maar nu niet meer. Nu ben ik hier op een vervolg afspraak, omdat ik mijn bevalling al heb gehad. Veels te vroeg helaas…

Als we weer naar buiten lopen kunnen we gelukkig in ieder geval lachen naar elkaar. Wetende dat de kans dat dit weer zou gebeuren een kleine drie tot vier procent is. Heel klein, maar het is er wel. Die kleine drie tot vier procent is voor ons in ieder geval geen reden om een volgende zwangerschap te laten. Het is lastig. De wens om samen een kindje te krijgen is nog steeds erg groot, maar we willen onszelf eerst rust gunnen om dit goed te kunnen verwerken. Heaven verdient ook zijn tijd. We willen ons niet gelijk in iets nieuws storten. Volgens de dokter kan het lichamelijk geen kwaad om weer zwanger te worden. Geestelijk is het een ander verhaal. Wij willen nog wachten. Gewoon nog even niet.

Anders Kijken.

De opdracht van vandaag was herhaling. Als mam en Chris langskomen om even op te passen, zodat wij rustig naar het gesprek in het ziekenhuis kunnen, zet ze een kandelaar op tafel. Drie kaarsen naast elkaar. ‘Herhaling’, zeg ik lachend en neem een foto.

Klaar.

xoxo

Als ik Levi lekker warm in bed heb ingepakt na een half uurtje badderen en spetteren in het warme water, besluit ik om zelf ook onder de wol te kruipen. Mijn neus snottert en mijn wangen gloeien. ‘Hopelijk wordt ik niet ziek met de kerstdagen’, verzuchtte ik vanmiddag nog tegen Tijs, terwijl we onze kar aan het volladen zijn met alle nodige boodschappen voor het avondmaal op de eerste kerstdag.

Vanmorgen ben ik met ons buurmeisje en haar dochtertje samen met Levi weggeweest. Zo leuk en gezellig, maar Levi is uitgeput als we weer terug zijn en kan niet goed slapen. Na zijn avondflesje is hij zo moe en piept hij niet meer. Hij valt gelijk in een diepe slaap. ‘Heerlijk, kan ik lekker naar bed’. 

Als ik net mijn zakdoekjes en mijn hoofd op de juiste plek op mijn kussen heb liggen hoor ik in de verte muziek. Kerstmuziek. ‘Wat is dat nou?’. Ik gluur door het raam om te kijken of de buren misschien een of ander feestje in de tuin hebben, want het klinkt dichtbij en best hard. Ik kan niks zien en ga weer liggen. ‘Ooh, the weather outside is frightfull…’,. Argh! Ik ben gek op kerst en alles wat daarbij hoort, maar ik wou zo graag slapen en dat lukt zo niet. Ik blijf het proberen, maar ongewild begin ik in mijn hoofd mee te zingen en stap een beetje geïrriteerd uit bed.

Als ik beneden kom plof ik op de bank en zet ik de televisie aan. Het duurt niet lang of daar kom het weer; ‘Walking in a winterwonderland…’. Als ik opzij kijk zie ik een verlichtte bus. Hij rijdt onze straat in en stopt precies voor onze deur. Ik zie een meisje verkleed als een elf uitstappen en naar onze voordeur lopen.

In mijn badjas spring ik gauw op en doe open. ‘Coca Cola wenst u prettige feestdagen!’. Ik krijg een fles Coca Cola in mijn handen gedrukt en de enorme speakers bovenop de bus blazen harde kerst geluiden uit. ‘Bedankt’, zeg ik wat verward. Daar sta je dan. Een fles Cola in je handen, kerstmuziek op de achtergrond en oog in oog met een elf. In je badjas.

Het blijkt voor een goed doel te zijn en ze vraagt of wij nog lege flessen met statiegeld hebben liggen.Ik geef haar onze laatste lege flessen en als ik de kamer inloop plof ik weer op de bank. Het duurt nog een kwartier voordat de bus wegrijdt. Rust. En gelukkig; Levi slaapt nog.

Anders Kijken.

De opdracht van de mini-cursus van vandaag was reflectie. Ik had al een foto gemaakt, maar ik vind de foto met alle lichtjes in ons huis gecombineerd met de lichtjes van de bus leuk en passend bij deze tijd, dus is de eerste foto hierboven gelijk mijn foto van vandaag.

Laatst heb ik oorbellen bij de SIX gekocht voor de kerst en ben ik er helemaal klaar voor. De boodschappen zijn gedaan, tafeldecoratie voor het eten is in huis en zit het met mijn kerststemming dit jaar helemaal goed. Zaterdagmiddag gaan mam en ik koekjes en cakejes bakken voor de eerste kerstdag en gaan Tijs en ik op kerstavond gezellig bij zijn ouders eten. Zondag is het eerste kerstdag en vieren wij het hier. Tijs is gek met alles wat er in de keuken gebeurt en heeft hij een heerlijk menu samengesteld. Ik zou het graag willen delen, maar de desbetreffende ‘eters’ lezen mee en zal het geen verassing meer zijn. Dit dus later. Tweede kerstdag staat voor ons nog open. Misschien ook wel lekker. Gewoon met ons eigen gezinnetje.

‘Hele fijne dagen gewenst iedereen…!’

Liefs

‘Zijn eerste échte schoentjes krijgt hij van mij hé?’, zei Tijs zijn moeder tegen mij toen we naar buiten liepen om weer naar huis te gaan. Nu Levi flink begint te stappen, vindt hij het zitten in de kinderwagen niet leuk genoeg meer om de hele tijd in te zitten. Hij wil zelf ook een stukje lopen. Dat mag van mij, maar nu het kouder wordt buiten vind ik goede warme schoenen belangrijk. Vanmorgen zijn Tijs en ik vroeg vertrokken om zijn eerste echte loopschoentjes te gaan kopen.

Ik had geen idee welke maat hij zou hebben, maar hij blijkt vrij kleine voetjes te hebben voor zijn leeftijd. Levi is sowieso al vrij fijntjes, dus het verbaasde mij niks. ‘Maatje negentien’, zei de verkoopster nadat ze zijn voetjes had opgemeten. ‘Ik zal even kijken naar een schoentje in die maat om te passen’.  Ze kwam terug met ‘Bunnies’. Ik ken het niet, maar ze waren perfect. Toen hij zijn eerste stapjes met zijn grote mensen schoenen zette, was ik al verkocht. De verkoopster voelde nog even goed na en zei dat deze goed aansluiten bij zijn voetjes.

Klaar.

‘Tadaaaa…’.

Zodra we de winkel uitlopen wordt de nieuwe aankoop gelijk even getest. (En gaat het gelijk al fout. Even wennen).

Voordat we weer naar huis gaan eten we een soepje en een lekker broodje.

Ik ben gek op de lunchrooms die rekening houden met etende gezinnen. Een vader en moeder die graag even een broodje willen eten zonder hun kindje op schoot te hoeven nemen of zelf onder het eten zoet te moeten houden. Bij de V&D is dit perfect geregeld en kan Levi zelfs een filmpje kijken, terwijl hij op een broodje zit te kauwen.

Zo kunnen wij even rustig zitten.

Het is trouwens misschien wel even goed om te zeggen dat ik de laatste keer bij een gesprek op het Fiom de opdracht heb gekregen om mezelf ‘meer’ te laten zien. Hij had gevraagd of wij foto’s mee konden nemen vanaf het moment dat ik zwanger was tot aan de bevalling. Het viel hem op dat op alle foto’s mijn gezicht afgekapt was, ik mij verstop achter Levi of Tijs of dat ik er helemaal niet op stond. Ik moet toegeven dat ik mij graag achter mijn camera of anderen verstop. Ik hoef mij niet te verstoppen. Ik mag er ook zijn. Meer foto’s van ‘ik’ dus.

Maar goed, waar waren we gebleven… Oh ja, de lunch.

Het is voor mij  vandaag de tweede dag van de mini-cursus ‘Anders Kijken’. De opdracht van vandaag was afval fotograferen. Op de terugweg naar de auto heb ik op de grond gelet en heb ik twee foto’s gemaakt.

Dat was zo ongeveer onze woensdag in een notendop. Gelukkig is de woensdag nog niet afgelopen en heb ik nog een heerlijke avond voor mezelf.

Aangezien Tijs vanavond weg is, ga ik mij nu lekker nestelen op de bank met een kop warme chocomel (wat ik de laatste wel erg veel drink. Correctie. Té veel), en ga ik The Family Man kijken.

Fijne laatste dagen voor kerst.

x

Stiekem een kusje. Op zijn zachte wangetje.

Ik kon het niet laten liggen. Een heus Kerstman pakje in zijn maat. Vanochtend heeft hij hem alvast even gepast en hij zit als gegoten.

Anders Kijken.

Mijn foto’s van de eerste opdracht van de mini cursus; ‘naar boven kijken’. Midden in de stad staat een kerstboom gemaakt van kapotte, verroeste fietsen. Met mijn camera omhoog maak ik een foto. Helaas regent het en komen er spetters op de lens. Hoort natuurlijk ook bij het buiten omhoog willen fotograferen, maar het veroorzaakt kleine vlekjes op de foto. Ik vind het jammer, maar vind de kerstboom en het effect ervan leuk genoeg om ze toch te plaatsen.  

Hoe zou het zijn als je anders naar de wereld zou kijken?.

Na het lezen van deze blog, werd ik nieuwsgierig en heb ik mij ook aangemeld. Ik krijg vanaf morgen zes dagen lang een email met een fotografie opdracht. Het lijkt mij ook leuk om foto’s van anderen te zien.

Kijk hier en meld je ook aan!

x

‘Ik voel me weer compleet’, zei ik tegen de vrouw achter de toonbank op het moment dat ze de ring met het as van Heaven om mijn ringvinger schoof.

Na de crematie van Heaven, wist ik al gauw dat ik zijn as in een ring wou. Ik wou hem bij me kunnen dragen. Net zoals ik dat de eenentwintig weken daarvoor ook had gedaan. Ik voelde mij niet meer compleet. Het was moeilijk om een sieraad te vinden dat én bij mij past, én waar as in kon worden verwerkt.

Ik heb hem gevonden en ik ben er meer dan blij mee. Deze ring betekent zoveel voor mij en als ik de ring draag, draag ik Heaven met mij mee.

Weer samen.

Zaterdagavond.

Tijs, Levi en ik pakken onze spullen in om die avond bij Tijs zijn ouders te gaan logeren. Tijs en ik willen met ons tweetjes naar een kerstmarkt, maar het liefst ‘s avonds om de sfeer met de lichtjes en de kraampjes volop mee te maken. We besluiten om Levi bij zijn ouders op bed te leggen, om vervolgens naar de markt te gaan en daarna zelf ook bij Levi op de kamer in bed te kruipen.

De mensen achter de kraampjes zijn verkleed in Victoriaanse stijl en valt er van alles te proeven en te kijken. Ik geniet en drink warme chocolademelk als we langs een zingend koor lopen ben ik even helemaal in de kerststemming.

Op de terugweg eten we een pizzaatje en kruipen we op tijd warm in bed.

De volgende ochtend.

Als we weer thuis zijn, eten Tijs en ik nog een overgebleven stukje pizza van de vorige avond en besluit ik om de kerstkaartjes te schrijven en op de post te doen.

Op de terugweg sta ik even stil bij een modderplas. ‘Bah, waarom niet een besneeuwde gladde weg?’.