‘Zijn eerste échte schoentjes krijgt hij van mij hé?’, zei Tijs zijn moeder tegen mij toen we naar buiten liepen om weer naar huis te gaan. Nu Levi flink begint te stappen, vindt hij het zitten in de kinderwagen niet leuk genoeg meer om de hele tijd in te zitten. Hij wil zelf ook een stukje lopen. Dat mag van mij, maar nu het kouder wordt buiten vind ik goede warme schoenen belangrijk. Vanmorgen zijn Tijs en ik vroeg vertrokken om zijn eerste echte loopschoentjes te gaan kopen.

Ik had geen idee welke maat hij zou hebben, maar hij blijkt vrij kleine voetjes te hebben voor zijn leeftijd. Levi is sowieso al vrij fijntjes, dus het verbaasde mij niks. ‘Maatje negentien’, zei de verkoopster nadat ze zijn voetjes had opgemeten. ‘Ik zal even kijken naar een schoentje in die maat om te passen’.  Ze kwam terug met ‘Bunnies’. Ik ken het niet, maar ze waren perfect. Toen hij zijn eerste stapjes met zijn grote mensen schoenen zette, was ik al verkocht. De verkoopster voelde nog even goed na en zei dat deze goed aansluiten bij zijn voetjes.

Klaar.

‘Tadaaaa…’.

Zodra we de winkel uitlopen wordt de nieuwe aankoop gelijk even getest. (En gaat het gelijk al fout. Even wennen).

Voordat we weer naar huis gaan eten we een soepje en een lekker broodje.

Ik ben gek op de lunchrooms die rekening houden met etende gezinnen. Een vader en moeder die graag even een broodje willen eten zonder hun kindje op schoot te hoeven nemen of zelf onder het eten zoet te moeten houden. Bij de V&D is dit perfect geregeld en kan Levi zelfs een filmpje kijken, terwijl hij op een broodje zit te kauwen.

Zo kunnen wij even rustig zitten.

Het is trouwens misschien wel even goed om te zeggen dat ik de laatste keer bij een gesprek op het Fiom de opdracht heb gekregen om mezelf ‘meer’ te laten zien. Hij had gevraagd of wij foto’s mee konden nemen vanaf het moment dat ik zwanger was tot aan de bevalling. Het viel hem op dat op alle foto’s mijn gezicht afgekapt was, ik mij verstop achter Levi of Tijs of dat ik er helemaal niet op stond. Ik moet toegeven dat ik mij graag achter mijn camera of anderen verstop. Ik hoef mij niet te verstoppen. Ik mag er ook zijn. Meer foto’s van ‘ik’ dus.

Maar goed, waar waren we gebleven… Oh ja, de lunch.

Het is voor mij  vandaag de tweede dag van de mini-cursus ‘Anders Kijken’. De opdracht van vandaag was afval fotograferen. Op de terugweg naar de auto heb ik op de grond gelet en heb ik twee foto’s gemaakt.

Dat was zo ongeveer onze woensdag in een notendop. Gelukkig is de woensdag nog niet afgelopen en heb ik nog een heerlijke avond voor mezelf.

Aangezien Tijs vanavond weg is, ga ik mij nu lekker nestelen op de bank met een kop warme chocomel (wat ik de laatste wel erg veel drink. Correctie. Té veel), en ga ik The Family Man kijken.

Fijne laatste dagen voor kerst.

x

Stiekem een kusje. Op zijn zachte wangetje.

Ik kon het niet laten liggen. Een heus Kerstman pakje in zijn maat. Vanochtend heeft hij hem alvast even gepast en hij zit als gegoten.

Anders Kijken.

Mijn foto’s van de eerste opdracht van de mini cursus; ‘naar boven kijken’. Midden in de stad staat een kerstboom gemaakt van kapotte, verroeste fietsen. Met mijn camera omhoog maak ik een foto. Helaas regent het en komen er spetters op de lens. Hoort natuurlijk ook bij het buiten omhoog willen fotograferen, maar het veroorzaakt kleine vlekjes op de foto. Ik vind het jammer, maar vind de kerstboom en het effect ervan leuk genoeg om ze toch te plaatsen.  

Hoe zou het zijn als je anders naar de wereld zou kijken?.

Na het lezen van deze blog, werd ik nieuwsgierig en heb ik mij ook aangemeld. Ik krijg vanaf morgen zes dagen lang een email met een fotografie opdracht. Het lijkt mij ook leuk om foto’s van anderen te zien.

Kijk hier en meld je ook aan!

x

‘Ik voel me weer compleet’, zei ik tegen de vrouw achter de toonbank op het moment dat ze de ring met het as van Heaven om mijn ringvinger schoof.

Na de crematie van Heaven, wist ik al gauw dat ik zijn as in een ring wou. Ik wou hem bij me kunnen dragen. Net zoals ik dat de eenentwintig weken daarvoor ook had gedaan. Ik voelde mij niet meer compleet. Het was moeilijk om een sieraad te vinden dat én bij mij past, én waar as in kon worden verwerkt.

Ik heb hem gevonden en ik ben er meer dan blij mee. Deze ring betekent zoveel voor mij en als ik de ring draag, draag ik Heaven met mij mee.

Weer samen.

Zaterdagavond.

Tijs, Levi en ik pakken onze spullen in om die avond bij Tijs zijn ouders te gaan logeren. Tijs en ik willen met ons tweetjes naar een kerstmarkt, maar het liefst ‘s avonds om de sfeer met de lichtjes en de kraampjes volop mee te maken. We besluiten om Levi bij zijn ouders op bed te leggen, om vervolgens naar de markt te gaan en daarna zelf ook bij Levi op de kamer in bed te kruipen.

De mensen achter de kraampjes zijn verkleed in Victoriaanse stijl en valt er van alles te proeven en te kijken. Ik geniet en drink warme chocolademelk als we langs een zingend koor lopen ben ik even helemaal in de kerststemming.

Op de terugweg eten we een pizzaatje en kruipen we op tijd warm in bed.

De volgende ochtend.

Als we weer thuis zijn, eten Tijs en ik nog een overgebleven stukje pizza van de vorige avond en besluit ik om de kerstkaartjes te schrijven en op de post te doen.

Op de terugweg sta ik even stil bij een modderplas. ‘Bah, waarom niet een besneeuwde gladde weg?’.

Kleine kerst sokjes voor kleine kerst voetjes.

Een kerstboom in de kamer is gezellig en knus, maar voor een kindje van 16 maanden onweerstaanbaar om van af te blijven. ‘Wat hoor ik toch?’, vroeg ik laatst aan Tijs toen wij in de keuken stonden. Ik keek om het hoekje de woonkamer en zag Levi op zijn tenen, grijpen naar de onderste kerstballen. Steeds moeten zeggen dat hij bij de kerstboom weg moet blijven is niet leuk dus hebben wij een klein boompje speciaal voor hem opgetuigd. Een kleurige, vrolijke boom. Een boompje die alleen om naar te kijken al genoeg is.

Soms heeft een foto geen woorden nodig. 

‘Rockin’around the Christmass Tree with grandma’

Om te vieren dat kerst dit jaar voor in eerst in ons huisje is, vieren wij eerste kerstdag bij ons. Ik voel mij genoodzaakt om de gasten in een ‘kersthuis’ te ontvangen. Alleen een kerstboom is dan niet genoeg. Toen ik gisteren in het dorp was om wat boodschapjes te doen heb ik alvast wat extra kerstversieringen meegenomen. Amerikaans, noemt Tijs mij. ‘Ons huis is word langzamerhand ge-amerikaniseert’, zei hij’. Ik ben het er niet mee eens. Ik vind het gezellig en knus. En ook al was/is het wel zo. ‘Who cares?’.

Naar mijn idee valt het reuze mee. Ik ben gewoon gek op kerst en laat dat graag zien. Let vooral op de drie kerstsokken aan de verwarming in de hal. Gezellig toch?

Is ons huis ge-amerikaniseert of valt het mee?

Liefs.

Klik, het staat er op.

Dit moment.

Nu Levi begint te lopen, worden zijn spieren in zijn benen steeds sterker. Even de deur naar de gang open laten staan is er niet meer bij. Als ik even niet op let is hij er al vandoor. Weg. De trap op. En dan niet een paar treden, nee gelijk een verdieping hoger. Het eerste traphekje die wij kochten, heeft Tijs boven geplaatst, zodat Levi boven kan spelen als ik bijvoorbeeld de was ophang of het bed opmaak. Ik denk dat een tweede traphekje voor beneden niet verkeerd zou zijn. Levi mag graag in de gang spelen en door de voordeur naar buiten kijken. Verlangen naar het buitenleven. Buitenspelen met vriendjes in de buurt en op ontdekkingsreis gaan.

Trouwens, het is ergens vreselijk dat wij pas sinds vorige maand een kapstok hebben hangen. Gasten liepen altijd vragend met een jas in de hand door het huis heen. ‘Waar kan ik mijn jas kwijt?’. Met een scheef en schuldig hoofd moesten we elke keer bekennen dat wij nóg geen kapstok hadden.
Bij deze dus. Alsjeblieft.

Een hulpje in huis voor de schone was.

De gitaar die Tijs van mijn ouders heeft meegekregen, wordt nog niet bespeeld. Levi daarentegen vind het reuze interessant en laat er geluidjes uit komen.
Tijs en ik zien muziek als onderdeel van de opvoeding. Wij proberen om het muziek te beluisteren en te bespelen dagelijks bij hem te stimuleren. Door middel van speelgoed, maar ook via zingen en samen televisie te kijken. Zo kijkt Levi regelmatig naar de dvd’s van Baby Einstein.  Door middel van geluid en muziek met leuke, rustige beelden maakt hij kennis met muziek en verschillende soorten klanken.

Elke avond hebben wij de traditie dat Tijs kookt en ik de tafel dek.

Even spieken. We eten Levi zijn lievelings; aardappels, sperziebonen en een hamburger. Lekker Hollands.

De momentjes dat Levi bij mama kruipt om te knuffelen of om gewoon simpelweg te rusten, zijn zeldzaam. Beter gezegd; zeer zeldzaam. Ik ben zelf druk bezig met het afruimen en afspoelen van de afwas, maar als ik even bij Levi kom kijken, kruipt hij tegen mij aan en heb ik het gelijk door. ‘Kusjesdag!’. Als het kusjesdag is, kan ik het er het best maar lekker van nemen, want wie weet wanneer het weer komt.

Een kwartier heeft hij bij mij gelegen. Stil. Tevreden.

En ik kan je niet zeggen hoe vol ik met verliefdheid zat op dat moment. Je moeder gevoel even kunnen weggeven aan hem en stiekem ruiken aan zijn mooie rode krullen. Kostbaar zijn die momenten.

Dit moment.

Fijne komende dagen.

Liefs

De dag beginnen met de mooiste beentjes onder het liefste luierkontje.

Zullen we samen een filmpje kijken?, vraagt Tijs aan mij als Levi op bed ligt. Heerlijk! , antwoord ik direct. Tijs zet voor zichzelf koffie en ik trakteer mezelf op een kop cappuccino (uit een zakje) met slagroom. We besluiten om ‘Alles is liefde’ te kijken. Ook al is het meer een Sinterklaas film dan een kerst film, het is een gezellige middag film.

Even tijd voor ons. Samen op de bank en gewoon simpel een film kijken. Af en toe moeten we dat doen. Ik kruip tegen Tijs aan, Tijs stoeit mij weer weg en komt vervolgens tegen mij aan liggen. We zorgen samen voor Levi, maar zijn niet alleen zijn verzorgers. Wij zijn ook een stel. Het is belangrijk om ons daar zo af en toe ook naar te gedragen. Na een middagje samen op de bank voel ik mij weer zijn vriendin. Zoals het hoort. Zoals het is.

Of ik nou mijn mooiste jurk aan heb en mijn allerbest heb gedaan om mij op te maken. Of in mijn huis kleren loop, mijn haar in een staart en zonder make-up op de bank lig; hij accepteert mij. Gewoon om wie ik ben. Kim.

Het eetbare huisje is ontdekt…

En terwijl ik nu type, is het eetbare huisje op.

De aftiteling van de film is nog net niet begonnen als wij vanaf de bank onze buren naar onze voordeur zien lopen. Samen met hun dochtertje komen ze een kopje thee drinken.

Omdat Tijs en ik allebei veel thuis zijn, gaat Levi niet naar een crèche of een kinderdagverblijf. Het is voor hem daarom reuze interessant als er een leeftijdsgenootje in zijn buurt is. Iemand net zo groot als hem. Het buurmeisje van twee jaar loopt stevig en zelfvertrouwd de kamer rond. Levi laat zonder bedenkingen zijn nieuwe ontwikkeling zien en stapt dronken achter haar aan. Ik vind het prachtig om te zien hoe hij geniet. Hij probeert het meisje uit te dagen en wil spelen. Het duurt niet lang en hebben ze vriendschap gesloten.

Buurmeisje: Jij mag een hapje van mijn koekje.

Levi: Jij mag uit mijn tuitbeker drinken.

Nu zijn we vriendjes voor altijd.

Kinderliefdes. Is dat niet het mooiste wat er is? xo

Genieten…

Een klein rood harig elfje die helpt om de jaarlijkse; ‘Oh nee, de kerstlichtjes moeten nog uit de knoop’ irritaties te voorkomen. Hete cappuccino met rood,witte kerstsnoepjes. Samen de kerstlichtjes ophangen met traditionele kerstmuziek op de achtergrond en hoe het beetje bij beetje steeds meer op kerst begint te lijken in ons huis.

Levi die tussendoor apetrots door de kamer stapt. ‘Kijk mama wat ik kan!’

De kerstlichtjes die hun werk doen, zodra de zon ondergaat. Het huis vult zich met gezelligheid en sfeer. ´Alstublieft overbuurvrouw´.

Het huis versieren voor de kerst is iets waar ik al sinds vorig jaar naar uit heb gekeken. Vorig jaar kreeg ik rond deze tijd de sleutel. Mijn huis was leeg. Geen meubilair of enig teken van leven. Een kerstboom optuigen voelde toen nog niet nodig, omdat ik praktisch nog bij mijn ouders inwoonde. Dit is onze eerste echte kerst samen en ik wil er volop van genieten. Iedereen mag zien dat ik gek ben op het samen zijn. Gek op gezelligheid en stiekem ook gek ben op de Kerstman.

´Santa Claus can come to Town´.

xoxo

Zaterdagmiddag.

Speels oefenen om van oma naar mama over te stappen.

Zondagochtend.

Onderweg naar de ouders van Tijs.

Levi geniet van zijn appelsap en speelt net als anders met zijn blokjes en autootjes.

Maar dan…

‘Kijk, mijn baby gaan…! Helemaal zelf. Los. Zelfstandig. Hij verplaatst zich met zijn eigen benen, op zijn eigen kracht van de deur naar de bank. Mijn hart staat voor een paar seconden stil. Ik zie mijn baby’tje Levi niet. Ik zie een kindje lopen. Recht voor mijn neus. Het is mijn kindje. Zijn voetjes die hem voortbewegen. Hij loopt mij zo voorbij. Kijkt niet eens naar me. Hij heeft mij niet nodig.

Met tranen in mijn ogen, kijk ik trots toe hoe Levi weer een stap heeft gezet in de wereld. Zijn wereld.

Wat ben ik ongelofelijk trots op hem. Mijn kleine baby wordt een kindje.

Of nee, mijn baby is een kindje…

x

Het is nog pikkedonker als ik in de verte van mijn slaap Levi geluidjes hoor maken in de kamer naast mij. Met mijn ogen nog dicht en mijn hoofd diep verstopt in mijn kussen zoek ik naar mijn telefoon. Als ik op het knopje bovenop mijn telefoon klik om te kijken hoe laat het is, ben ik verbaasd dat het al tien voor zeven is. ‘Ik heb het gevoel alsof het nog maar drie uur midden in de nacht is’, verzucht ik en ik dwing mezelf om omhoog te komen. Ik sluip uit mijn bed in de hoop dat Tijs niet wakker wordt. Het lachje van Levi dat tevoorschijn komt als ik zijn kamer binnen kom spreekt boekdelen; hij is blij dat hij uit bed mag. Met ons tweetjes sluipen we de trap af en mag Levi het lichtknopje op de gang uit drukken. Buiten is het nog donker en het geluid van de harde wind is overheersend als we ons broodje eten en thee drinken.

Het is tien uur als ik op de klok kijk. ‘Tijs is nog niet wakker’, denk ik lachend. Als ik om mij heen kijk ligt de vloer bezaaid met speelgoed en kruipt Levi ertussen door en vermaakt zich prima terwijl de kerstmuziek uit de radio speelt. Ik voel warmte en gezelligheid als ik naar hem kijk. Hij maakt mij compleet en ik ben trots dat hij van mij is. Ik geniet van een ochtendje voor ons twee.

‘Betrapt…, wat doe jij daar kleine boef?’

De moeders onder ons kennen het probleem waarschijnlijk wel; té veel aan speelgoed en té weinig aan opbergruimte. Overal waar ik kastjes of lades opentrek kom ik speelgoed van Levi tegen. Onze dvd’s kan ik niet meer kwijt, omdat de kast die bedoeld was voor dvd’s, vol zit met speelgoed. Als de kleine boef op bed ligt, gooi ik alles overhoop om het vervolgens te ordenen en een plekje te geven.

Om wandelend boodschappen te kunnen doen, moeten we Levi beschermen tegen de regen en de harde wind. Ik kan hem niet eens meer zien, zo goed is hij ingepakt.

Het fotootje van Heaven dat al staat sinds ik thuis ben van de bevalling liep ik vaak voorbij zonder er na te kijken. Ik vond het eng. Confronterend. Hoe kan het zo zijn dat je zoontje in een fotolijstje zit, omdat hij er niet meer is. Tijs zegt vaak dat een mens er niet voor gemaakt is om zijn eigen kind weg te brengen. Een moeder en een vader zijn er niet voor gemaakt om hun kindje weg te brengen. Je bent gemaakt om je kind, je vlees en bloed op te voeden. Zien groeien en dingen mee te geven. Hun leren wat wel en niet kan. Ik zal dit bij Heaven nooit kunnen. Hij is mijn zoon, maar ik mag niet voor hem zorgen.

Toch zorg ik nu op mijn eigen manier voor hem. Stiekem. Ik vind het raar en vreemd om het hardop te doen. Ik doe het in mijn hoofd. Als ik de afwas doe, als ik Levi in bad doe of gewoon als ik met Tijs op de bank zit. Ik betrek hem overal bij. Ik praat tegen hem. Wil hem laten weten hoeveel ik van hem hou en dat hij net zoveel voor mij betekent als dat Levi voor mij betekent. ‘Hallo, lieve Heaven, de rode ster bovenin de kerstboom is voor jou’, zeg ik denkend tegen het fotootje wat op de plank staat. Ik steek de kaars aan en weet dat hij bij ons is. In ons hart en in onszelf. Ik til Levi op en vertel hem dat we een kaarsje branden voor zijn kleine broertje. In de gang vinden we een kaartje. Onze eerste kerstkaart. Levi lacht om het konijntje voorop de kaart en ik zeg tegen hem: ‘Dit wordt onze mooiste kerst lieverd’.

In het dorp staan kraampjes en galmt er kerstmuziek door speakers vanuit bomen. Er staan pannen vol met glühwein en er worden gehaktballetjes gebakken. We nemen snel een kijkje, maar aangezien ik om vijf uur weer op mijn werk aanwezig moet zijn hebben we niet veel tijd en stappen we gauw weer in de auto terug naar huis. De mannen achter de kraampjes met kerstmutsen op, de lichtjes en de muziek doen mij wensen naar kerstavond. De avond voor kerst. Het meest geniet ik altijd van de aanloop naar de kerst toe. Jammer dat het altijd weer zo snel voorbij vliegt.

Liefs Kim xo