‘Waar is mijn auto?!’, riep ik toen ik vanmorgen naar buiten keek. Mijn auto was zo erg bedolven onder het sneeuw dat hij niet meer opviel in de witte straat. ‘IJsvrij?!’, nee helaas niet. De treinen rijden nog stug en dapper door. Trouw als ik vandaag ben, ga ik braaf naar school. Genieten van de sneeuw!

Sneeuw: ‘Please blijf nog een paar weekjes!’

Witte vlokjes vallen op mijn haar, de straten zijn wit, mijn autootje krijgt een kleedje voor de kou en de wegen zijn glad…

‘Het sneeuwt!’

Hoe dichter we bij de kerstmarkt kwamen, hoe sterker de geuren van Glühwein, braadworst en warme chocolademelk ons de goeie kant op wezen. ‘Wauw, wat mooi’! Kraampjes met heel veel kerstverlichting en kerstmuziek was het enige wat het grote plein midden in de stad van Bremen bezette. Koud hoe het was liep iedereen met zijn muts en handschoenen aan op zoek naar een warm drankje om op te warmen. De mooie gebouwen die rondom het plein stonden maakten het sfeertje helemaal af. Ik ben wel naar kerstmarkten geweest, maar zo mooi en gezellig had ik het nog niet gezien.

Stom als ik ben, was ik mijn handschoenen vergeten en had ik geen sjaal om. ‘Het zal wel meevallen’, had ik gezegd toen wij thuis in de auto stapten om vervolgens binnen een dik anderhalf uur in Bremen te zijn. ‘IJskoud was het!’. Gelukkig waren er kraampjes genoeg die super leuke handschoenen verkochten. Even later kwam ik nog een super bijpassende sjaal tegen met een mutsje eraan vast. Ik was warm. De dag hebben we afgesloten in een ‘Spaghetti Haus’, waar ik heerlijke standaard Spaghetti Bolognese heb gegeten. Ik heb genoten…

En natuurlijk nog even een degelijke foto met ons allen bij de boom…

‘Foto’s van kerstverlichting!’, besluiten mam en ik als wij Daniel bellen om te vragen of hij nog langskomt vandaag. ‘Ik eet nog even wat en dan fiets ik jullie kant op’, antwoord Daniel aan de andere kant van de telefoon. ‘Leuk!’.

Na een heerlijk patatje stappen Chris, Daniel, mam en ik in de auto om een rondje te rijden op zoek naar kerstverlichting.

Volledig album bekijken

Verstand op nul en lekker wegdromen met je eigen gedachten tijdens een uurtje heerlijk ouderwets kleuren..

‘Ik zal even voor u kijken mevrouw’, zegt het meisje aan de andere kant van de telefoon. Ik antwoord geïrriteerd met: ‘Ja is goed hoor’, wetend dat ik wel weer een paar minuten moet wachten totdat ik de informatie krijg waar ik voor bel. Met de tikken die ik net als ieder ander per minuut moet betalen, hoop ik dat ze niet een of ander net aangenomen medewerkster is die nog niks van haar computerscherm voor haar begrijpt om mij vervolgens betalend en wachtend achter te laten.

Wanneer ik net wil gaan zuchten, heb ik weer gehoor aan de andere kant: ‘Het klopt inderdaad dat u de telefoonrekening al heeft overgemaakt!’. Eind november kreeg ik mijn maandelijks portie telefoonkosten weer binnen en heb het direct als een echte brave Vodafone klant overgemaakt. Wanneer ik dan zie dat het er vandaag nóg een keer is overgemaakt, valt mijn mond toch echt open.

Na wat zoeken en computerwerk komt de Vodafoniste met de volgende oplossingen:

• ‘U kunt beslissen om de overboeking te laten staan en dat het dan verrekend wordt met volgende maand,
• Wij stortten het geld terug en het staat binnen zes weken terug op uw rekening,
• Of u gaat naar uw bank en laat het weer terug boeken, via deze weg heeft u uw geld binnen een week weer op uw rekening staan’.

‘Belachelijk’, denk ik bij mezelf. Zij pikken dubbel mijn geld en als ik het terug vraag moet ik er zo lang op wachten. Ik ga maar voor de derde optie dan. ‘Gelukkig is mijn abonnement bij Vodafone straks afgelopen’…

Volledig album bekijken

Band Aid zingt uit volle borst, en ik zet mijn volume nog een tikje harder. ‘Do they know its Christm..’. Het is buiten al donker dus de lichtjes schijnen volop. ‘Wauw, mijn eerste eigen kerstboom’ denk ik met een glimlach. Vriendje komt zo thuis en hij weet nog van niks. ‘Wat zou hij zeggen?’.

Vorig jaar was het voor ons een Cold and lonely christmass, omdat we toen niet samen waren. Het was uit. Vreselijk vond ik het. Kerst vieren zonder degene van wie je houdt.

Dit jaar is het anders. Samen ons huisje, ons eerste eigen boompje en met kerst zullen we samen zijn. Met de lichtjes en de muziek kom ik helemaal in de stemming…

(Photobucket.com)

Samen met de hondjes werk ik ons door de blubber aan het bosrand. Springend en hupsend ontwijken we alle plassen en de vieze modderpoelen die ons geïrriteerd in de weg liggen. Boomer en Boulie zullen toch echt de nodige plasjes moeten plegen in de ochtend. Hoe het weer is doet er dan niet toe. Het is droog, maar de grond laat grijnzend zien hoe slecht het weer is geweest de afgelopen dagen.  Gauw snijden wij onze route af en lopen we het bos weer in op weg terug naar huis.

Langs de bomen kijk ik uit naar een huis. Ik zie een oudere man tegenover een oudere vrouw zitten aan tafel. De tafel staat tegen het raam aan. Met hun rug naar het bos toe zitten ze tegenover elkaar. De melk en suiker staat op tafel dus ik gok dat ze allebei koffie drinken. De man heeft de krant in zijn handen en de vrouw een tijdschrift. Af en toe kijken ze omhoog en wisselen ze wat woorden.

‘Wat schattig’, denk ik bij mezelf. Zoveel rust straalt het huisje met de twee bewoonde mensen uit. Geen haast, geen drukte.

Gewoon even samen een kopje koffie, voordat de dag begint…