Een ravage. Een doorgewaaide tuin, waar – dankzij de storm- niks van overbleef.

Nu vandaag op achtentwintig maart ziet onze tuin er zo uit.

Perfect? Nee, nog niet, maar al wel een stuk beter.

Met de vrieskou van de afgelopen maanden, konden wij in de tuin niks doen. Nu het mooi weer is zijn wij druk bezig geweest. Geen week om Tijs zijn huwelijksaanzoek te vieren, maar een week om de boel een beetje op te knappen.

Levi heeft ruimte om te spelen. Hij is niet meer weg te slaan uit zijn nieuwe speelparadijs. Steentjes verzamelen, gras proeven, beestjes bekijken en vooral genieten van de warme zonnestralen op zijn glanzende haren.

Tijs heeft het pad naar de voordeur opnieuw aangelegd en alle planten uit de voortuin gehaald. De planten hebben een nieuw plekje gekregen in onze zonnige achtertuin. Wij hebben geen zon in onze voortuin, dus we moeten op zoek naar schaduwplanten. Helaas zit mijn aanstaande nu weer een week aan boord, waardoor alles stil ligt. Levi en ik zijn nu een week ‘verplicht’ om van de tuin en de zon te genieten. Moeilijk, want het is nog lang niet klaar.

Als Tijs weer terug is, gaan we verder. Een schutting plaatsen en nieuwe plantjes poten.

Zal het dan klaar zijn?

Ik denk het niet.

Liefs xo

Rond zeven uur is Levi wakker en staan wij op om met het ochtendritueel te beginnen. Sesamstraat en een ontbijtje. Terwijl Ernie vrolijk met zijn badeendje in bad zit te zingen tot ergernis van Bert die zijn krant in alle stilte probeert te lezen , komt Tijs de voordeur binnen. Hij pakt de kaartlezer en kruipt achter de computer. ‘Ik heb zulke mooie foto’s gemaakt Kim, kom maar eens kijken’. Hij heeft zijn jas nog aan. Ja, straks oké?’ ‘Nee, nu even’. Met een zucht sta ik op en loop ik naar de computer. Op het beeldscherm staat een foto van een weiland in lage ochtendmist. ‘Mooi’, zeg ik en ik wil weer opstaan. ‘Nee, je moet verder klikken’. Drie foto’s verder blijf ik steken;

Ik moet de tekst even drie keer lezen. ‘Lees ik het nou goed? Zou dit soms een flauw grapje zijn? Tijs kijkt over zijn schouder met mij mee en gaat naast mij op één knie zitten. ‘Lieve schat, wil je mijn vrouw worden?’

‘Ja, dat wil ik’, antwoord ik.

Hij heeft mij ten huwelijk gevraagd! Tijs heeft mij gevraagd of ik met hem wil trouwen. Of ik zijn vrouw wil worden.  ‘Als je dan toch ‘ja’ zou zeggen tegen een man met dyslectie, vraag ik je ook gelijk maar dyslectie’. Ik moet lachen, want het maakt mij niks uit. Ik wil.

‘Maar hoe en wanneer heb je dat gedaan?’. Tijs legt uit dat hij met wc papier in een weiland de tekst heeft uitgerold en vervolgens in een boom de foto heeft gemaakt. Ik snap er niks van. ‘Dus terwijl ik lag te slapen, heb jij dat allemaal gedaan?’ Hij moet lachen. Het maakt ook eigenlijk niks meer uit. Ik wil niks liever dan zijn vrouw worden en mijn leven met hem delen.

Tijs en Kim; nu nog vriend en vriendin, straks man en vrouw.

Man en vrouw.

In voor en tegenspoed.

xo

Levi zijn eigen hoekje heeft plaatsgemaakt voor een eigen muurtje. Een muurtje waar hij aan kan knutselen, puzzels maken en torens bouwen. Zijn speelgoed zit in de beige poef en in de drie mandjes van het witte kastje. Opgeruimd, maar binnen Levi zijn handbereik.

Om hier ruimte voor te creëren hebben wij onze wijnkast verplaatst naar de achterkamer. De kast staat nu nog vol met dvd’s, maar die wil ik vervangen met glazen en borden.

Zo heb ik al het servies om de tafel mee te dekken direct naast de eetkamertafel.

Handig en logisch lijkt mij.

Een lief bloemetje met kaarsjes wat ik als spontaan cadeautje heb gekregen van een vriendin. Zoiets maakt mijn week goed en het staat te pronken op de eetkamertafel.

Sinds Levi door heeft gekregen dat de achterdeur naar een nieuw paradijs vol nieuwe ontdekkingen leid, is hij niet uit de tuin weg te slaan. Ik heb een glijbaantje voor hem op het grasveld gezet en hij heeft de grootste lol.

En Heaven zijn boompje krijgt met dit heerlijke weer ook zijn versiering.

Met het mooie weer heb ik zin om in de tuin bezig te gaan. Nieuwe plantjes kopen en planten, de tuin aanvegen en met een stoel in het zonnetje met een kop koffie van de zonnestralen genieten.

Ik heb zin in de komende zon dagen.

Welkom lente.

Een datum waar ik nog steeds naar toe leefde, terwijl er niks meer zou gebeuren. Ik voelde mij zwanger, maar met een lege buik. Mijn bevalling was al geweest, maar negen maart bleef. Alsof er nog ‘iets’ ging gebeuren. Om negen maart te laten tellen, besloten Tijs en ik op onze uitgerekende datum een tattoo te laten zetten. Een manier om vast te leggen wat er is gebeurd, maar ook een manier om het nu na negen maanden af te sluiten. Het zal altijd een deel van ons leven zijn, maar nu na negen maanden kijken wij vooruit. Toekomst. Nieuwe dingen.

Mijn tattoo vertelt dat een uiltje niet in een kooi kan overleven. Een uil hoort vrij te zijn. Net zoals Heaven mijn zwangerschap niet kon overleven. Heaven moest vrij gelaten worden. Hij blijft op mijn tak zitten, maar het kooitje is dicht. Hij zal altijd bij ons horen, maar wij moeten verder. De drie blaadjes staan voor Tijs, Levi en ik. Negen maart is voor ons een bijzondere dag geweest waar ik onverwachts toch erg veel last van heb gehad. Een lege kamer. Geen kraamvisite. Geen geboortekaartjes. Geen kraambed. Geen wiegje.

Nu is het tijd voor mooi weer. Uitjes en dingen ondernemen. Tijd voor een nieuw begin.

Ik vier mijn vierentwintigste verjaardag.

Gezelligheid met familie, vriendinnen en schoonfamilie, maar niet met Tijs. Hij is aan boord.

Afgelopen woensdag is hij aan boord gegaan en bleven Levi, ik en Bella thuis achter. Het is wennen. Ik moet een nieuw ritme zoeken. Een ritme wat bij ons drietjes past. Ik had verwacht dat ik mij eenzaam zou voelen en mij zou vervelen. Nu de week bijna voorbij is, realiseer ik mij dat ik geen tijd heb gehad om mij te vervelen of mij eenzaam te voelen.

We hebben het druk.

Ik geniet van het samen zijn met mijn kindje, maar ik mis Tijs enorm. Ik kijk uit naar woensdag.

Afgelopen woensdag heb ik een pak Yakult gekocht. Een pak met zeven flesjes. Goed voor mijn onstabiele darmen, maar ook voor het aftellen. Er liggen nog twee in de koelkast. Als die op zijn is Tijs de volgende ochtend weer thuis.Weer met ons drietjes voor een weekje.

Omdat Tijs het nu niet kan doen geef ik mezelf maar een hand en wens ik mijzelf een fijne verjaardag.

‘Gefeliciteerd lieve Kim’.

Liefs.