Zodra je de radio of de televisie aanzet vliegen de termen; dik ijs, Friesland, ijstransplantaties en Bartlehiem je om de oren. ‘Elfstedenkoorts’, zoals ze het noemen. Persoonlijk heb ik niets met schaatsen, maar als wij afgelopen weekend een kijkje nemen op het ijs, baal ik dat ik niet meer in het bezit ben van schaatsen.

Gewoon even proberen. Kijken of ik het nog kan.

Maar helaas. Wij doen het met schoenen en kijken toe.

Traditioneel wordt er warme chocolademelk en soep gemaakt voor de fanatieke schaatsers.

Wij hebben zo onze eigen manier om op te warmen.

Het geluid van de schaatsen en de striemen die de schaatsers in de sneeuw achterlaten, geven mij het échte wintergevoel.

Het is lang geleden dat ik zoveel mensen bij elkaar en met elkaar heb zien schaatsen.

Het was koud, maar het plaatje was ongelooflijk mooi. Hollands op zijn top.

Voor de echte liefhebbers hoop ik dat het doorzet en dat die blijkbaar zo gewilde Elfstedentocht door kan gaan.

De liefhebbers mogen het doen. Ik bekijk het dan wel thuis.

Warm vanaf de bank.

Liefs.

Na een tijd thuis te hebben gezeten, lijkt het er nu toch echt op dat Tijs werk heeft gevonden.

Tijs heeft vroeger vanaf zijn zeventiende tot aan zijn vijfentwintigste in de binnenvaart als beginnende Matroos en later als Stuurman gewerkt. Op het moment dat hij gedag zei tegen het werken op het water, wou hij aan wal gaan werken. Tot aan vandaag heeft hij hier zijn draai niet kunnen vinden. Hij mist het kabbelende water. Hij mist het harde werken op een schip.

‘Eens een schipper, altijd een schipper’, zoals hij altijd zegt.

Hij heeft het er vaker over gehad, maar onze situatie was onstabiel. Het werken in de binnenvaart betekent één of twee weken op het water en daarna één of twee weken aan wal. Thuis dus. Ons leven was veranderlijk en onstabiel. Ik kon het niet voor me zien dat hij één of twee volle weken van huis weg zou zijn. Ik zou dat niet trekken.

Toen niet.

Nu is het anders.

Er is weer ritme in ons gezin. Ik ben geduldiger, gelukkiger en stabieler. Ik kan het nu aan. Het zou misschien juist goed voor ons zijn. Ik krijg dan de kans om hem te missen. Weer naar hem te verlangen. Ik kan uitkijken naar die dag dat hij weer thuis komt.

Waar we nu vierentwintig uur per dag op elkaars lip zitten, zullen we dan onze ‘eigen’ dingen krijgen. Niet meer alleen ‘wij’. Ook ‘ik’ en ‘jij’.

Tijs is er klaar voor en ik ben er klaar voor. Na zeven jaar vaar ervaring had hij nog wat mensen die hij kon bellen en het balletje begon te rollen. Nu vandaag op drie februari heeft Tijs een schip gevonden. Hij mag varen. Vijftien februari gaat hij aan boord en zal ik hem voor het eerst één week moeten missen. ‘Godzijdank één week en niet twee weken’. Mijn beloning zal zijn om hem daarna weer een week thuis te hebben. Woensdag tot woensdag.

Ik ben benieuwd. Ons leven zal veranderen. Zijn leven. Mijn leven. Hij aan boord en ik samen met Levi thuis.

Spannend.

Samen met Levi thuis. Alleen wij tweetjes. Een dubbelgevoel. Missen en genieten.

Liefs.

Een wit uitzicht als wij naar buiten kijken. Dertig januari en de straat is voor het eerst licht bedekt met kleine sneeuwvlokjes.

Het is dan wel niet veel, maar wel iets.

Terwijl Tijs zich klaarmaakt om te vertrekken nar het ziekenhuis om zijn gips te laten verwijderen, maken Levi, Bella en ik ons klaar voor een frisse ochtendwandeling.

Levi kan nog nét gluren.

Een frisse wandeling veranderde in een koude wandeling. Met rode neusjes en rode wangen komen wij weer thuis en treffen wij Tijs aan met twee zichtbare handen. Eindelijk. Zijn gips is eraf.

Zodra Levi weer op temperatuur is krijgt hij chippies. Zijn onweerstaanbare favoriet wat altijd boven een broodje pindakaas gaat.

Niet net zo voedzaam, wel net zo lekker.

Gister heeft Levi een boek gekregen van zijn opa. Een groot dik sprookjesboek. Een mooie kaft en binnenin dikke bladzijden die niet direct bij een eerste beste bijt stuk gaan.

Voorlopig is het plaatjes kijken, maar als hij ouder is zal dit boek een plekje krijgen op zijn kamertje. Naast de voorleesstoel.

Nu heeft Levi een ‘kleinste’ een hoop ‘tussenin’ en een ‘grootste’ boek.

Dat word volop voorlezen.

Leerzaam. Altijd goed.

Liefs.

Snotneuzen, koortsig en bankhangen. Dat waren de ingrediënten in ons huis de afgelopen dagen. Levi en ik waren koortsig en snotverkouden.

Ken je dat? Wel willen snuiten, maar het komt niet naar buiten. Alles zat vast en vol. Wel dorst en honger, maar geen smaak en een droge keel. Wel willen slapen, maar in bed je draai niet kunnen vinden en moeilijk kunnen ademen. Levi wou niks.

Ik heb dekens en knuffels naar beneden gehaald hem zijn gang maar laten gaan. 

Lekker rollebollen en stoeien.

En af en toe een rustpauze inlassen.

Levi is de laatste dagen gek op dozen. Je kan erin klimmen, eruit klimmen, spullen ingooien en er weer uitgooien. En natuurlijk verzamelen.

Zo simpel, maar zo leuk.

Ondertussen zijn we alweer wat opgeknapt en kunnen we langzaam aan onze dagelijkse dingetjes weer oppakken.

Samen ziek zijn is niet altijd vervelend.

Eerder gezellig.

Liefs.

Tomaat, mozzarella, kip, ui, knoflook en verse basilicum. Vers en lekker.

Het gips weerhoudt Tijs er niet van om zelf te snijden. In de keuken staan wint het van zijn groene arm en word hij steeds handiger met links.  

De afgelopen dagen zijn we druk geweest met het vinden van een auto. Urenlang het internet afspeuren, iets vinden en kilometers rijden om er vervolgens achter te komen dat het niks is. Vermoeiend, maar het heeft resultaat geboekt. We hebben een andere auto! Vervolg volgt.

Nu eerst pizza.

En dan kunnen we weer verder.

Eet smakelijk.