Dat doe ik vandaag.

Ik vier mijn vierentwintigste verjaardag.

Gezelligheid met familie, vriendinnen en schoonfamilie, maar niet met Tijs. Hij is aan boord.

Afgelopen woensdag is hij aan boord gegaan en bleven Levi, ik en Bella thuis achter. Het is wennen. Ik moet een nieuw ritme zoeken. Een ritme wat bij ons drietjes past. Ik had verwacht dat ik mij eenzaam zou voelen en mij zou vervelen. Nu de week bijna voorbij is, realiseer ik mij dat ik geen tijd heb gehad om mij te vervelen of mij eenzaam te voelen.

We hebben het druk.

Ik geniet van het samen zijn met mijn kindje, maar ik mis Tijs enorm. Ik kijk uit naar woensdag.

Afgelopen woensdag heb ik een pak Yakult gekocht. Een pak met zeven flesjes. Goed voor mijn onstabiele darmen, maar ook voor het aftellen. Er liggen nog twee in de koelkast. Als die op zijn is Tijs de volgende ochtend weer thuis.Weer met ons drietjes voor een weekje.

Omdat Tijs het nu niet kan doen geef ik mezelf maar een hand en wens ik mijzelf een fijne verjaardag.

‘Gefeliciteerd lieve Kim’.

Liefs.

Snotneuzen, koortsig en bankhangen. Dat waren de ingrediënten in ons huis de afgelopen dagen. Levi en ik waren koortsig en snotverkouden.

Ken je dat? Wel willen snuiten, maar het komt niet naar buiten. Alles zat vast en vol. Wel dorst en honger, maar geen smaak en een droge keel. Wel willen slapen, maar in bed je draai niet kunnen vinden en moeilijk kunnen ademen. Levi wou niks.

Ik heb dekens en knuffels naar beneden gehaald hem zijn gang maar laten gaan. 

Lekker rollebollen en stoeien.

En af en toe een rustpauze inlassen.

Levi is de laatste dagen gek op dozen. Je kan erin klimmen, eruit klimmen, spullen ingooien en er weer uitgooien. En natuurlijk verzamelen.

Zo simpel, maar zo leuk.

Ondertussen zijn we alweer wat opgeknapt en kunnen we langzaam aan onze dagelijkse dingetjes weer oppakken.

Samen ziek zijn is niet altijd vervelend.

Eerder gezellig.

Liefs.

Wind en regen. Heel veel regen.

‘Thuisblijf weer’ als je het mij vraagt. Dit weekend hebben wij de verwarming wat hoger gezet en vergeten speelgoed achter uit de kast eens opnieuw getest.

Over drie weken moet onze auto APK gekeurd worden. Het is vrijwel zeker dat wij onze auto niet met een pluim bij de APK Keurmeester weer kunnen ophalen. Hij is af. Hij wil niet meer. Verkopen zal ook geen optie zijn. Hij moet naar de sloop. Oké, het is geen moderne super auto, maar het was wel mijn auto. Een auto die Levi en mij heeft kunnen brengen naar waar wij naartoe wouden.

Ik ben niet een persoon dat gericht is op luxe of status, maar wel op veiligheid. Deze auto was goed genoeg voor ons, maar nu niet meer. Hij kan ons niet meer bieden wat wij nodig hebben en zijn wij toe aan vervanging. Zaterdag zijn wij wezen kijken naar een andere auto. Vijf deuren. Makkelijker met een kindje en kijkend naar de toekomst zal dat ook nodig zijn. Totdat wij iets anders hebben gevonden zullen wij nog rijden in Golf, maar niet meer voor lang.

Levi zat voor het eerst niet alleen, maar samen in bad.

Gezellig.

Onze portie patatjes gegeten bij oma.

En kreeg ik van Tijs nieuwe plantjes voor in mijn mand.

Nou is het alweer zondag en regent het nog steeds.

Ik heb de weerberichten nog niet gezien, maar ik hoop op droger en beter weer.

Een fijne laatste weekend dag. Liefs

Wist je dat de Nederlandse vrijdag de dertiende in Griekenland op dinsdag de dertiende is? En dat het woord ‘ongeluksgetal’ dertien letters heeft? En wist je dat de officiële benaming van angst voor vrijdag de 13e Paraskevidekatriafobie is?

Nee, ik ook niet.

Eerlijk gezegd heb ik er ook niets mee. Vrijdag de dertiende. Voor mij een zelfde dag als donderdag de twaalfde. Een dag waarin ik mij misschien nog wel beter heb gevoeld dan woensdag de elfde. Een dag net als gister en net als morgen. Een dag vrij van ongelukken.

Een dag van plezier.

Als ik achter de computer zit wil ik mijn buurvrouw, die ik tegenwoordig meer zie als een vriendin dan een verre buur, een bericht sturen via de computer. Gek. Ze woont een paar huizen verderop. Waarom niet ouderwets aanbellen en het bericht persoonlijk vertellen.

‘Levi’, roept haar dochtertje als we binnenkomen. Ze hebben elkaar weer gevonden. Wij drinken koffie en zij spelen.

Ondertussen wordt haar kleinste wakker en de hondjes zijn onrustig. ‘Anders nemen wij haar even mee’, stel ik voor. ‘Heb jij een uurtje tijd voor jezelf en kunnen deze twee spelen’.

Zo gezegd zo gedaan. We spelen bij ons.

Als Levi begint te klappen, doen wij hem na. Voor hem het mooiste wat er is.

Tegen de middag gaan we naar boven en leggen we Levi op bed. Tijd voor zijn middagslaap. We sluipen de trap af en met het buurmeisje loop ik hand in hand terug naar haar huis en lever haar weer af bij haar moeder. Tijd om te gaan slapen.

Conclusie; Vrijdag de dertiende. Een perfecte dag.

Een geluksdag.

Nee. Het is nog geen één april en dit is geen flauwe grap. Deze foto’s zijn pure werkelijkheid. Het is waar; ik heb vandaag Levi zijn prachtige, volmaakte, volle bos krullen geknipt.

Heb ik gehuild? Ja, ik heb gehuild.

Ik weet zeker dat de mensen in mijn omgeving met een scheef hoofd zullen vragen: ‘Kim!, waarom?!’ Hoe heb je dat kunnen doen?!’. Een logische reactie. Levi zijn krullen maakten hem tot Levi. Het werd zijn ding. Levi met die mooie rode krullen. Iedereen op straat keek hem na. Oudere dames namen de moeite om naar ons toe te lopen om te vertellen hoe weg ze waren van zijn mooie haartjes. Nu niet meer.

Hoe mooi zijn krullen ook waren, er zaten ook nadelen aan. Als ik al de moeite nám om met Levi de strijd aan te gaan om zijn haar te borstelen, werd het één pluizige haardos waar geen gel tegenop kon. Borstelen zat er dus niet in met als gevolg; onmogelijke klitten achterop zijn hoofd. Vanmiddag zat ik met Levi op de bank en ik aaide hem over zijn hoofdje. Ik stopte gelijk bij een gil van hem. Mijn vinger zat vast in zijn rommelige krul. ‘Knip er gewoon een stukje af’, zei Tijs. Ik stond op en pakte een schaar.

Ik heb het gedaan. Een week geleden had ik je uitgelachen als je tegen me gezegd zou hebben dat ik vandaag zijn haar zou knippen. Toch is het gebeurd. Impulsief. Levi is bevrijd van zijn akelige klitten. Ik kan weer met hem knuffelen en mijn vingers weer door zijn haar halen. Heerlijk. En ach, voordat ik het doorheb zit het er alweer aan.We komen er wel weer overheen en er gebeuren ergere dingen in de wereld.

Zoals een klein kortharig boefje die zijn twee onmisbare spenen in het vollopende bad gooit aan het eind van de middag.

Aap en Konijn hebben hun nodige wasbeurt gehad en de middag doorgebracht op de verwarming. Een half uurtje voordat Levi naar bed ging heeft Tijs ze nog verwend met de föhn. Ze waren op tijd droog.

Gelukkig. Levi, Aap en Konijn kunnen rustig en schoon naar bed.

Al met al een geknipte dag.

Liefs

Ontlading aan het einde van de dag.

Warm water en veel schuim.

Badderen. 

Vanmiddag zijn we bezig geweest om Levi zijn kamer op te ruimen. De stofzuiger en een sopje mee naar boven en schoonmaken. Het klinkt vrij simpel ,maar met een klein monstertje erbij blijft het vaak een troep.

Het is niet handig om de deur van je kledingkast open te laten staan. Ik ruim het op, Levi gooit het weer terug. Een vicieuze cirkel.

Lastig.

Ik kom het boekje tegen die ik Levi had willen voorlezen, omdat hij een broertje of een zusje zou krijgen. Gelijk voel ik die leegte weer.

Geen buitelende baby

Zo. Schoon. Nu gauw de deur dicht en laten zo.

Tijs en ik maken ons eigen bed gauw nog even op. Voor Levi een kans om te stoeien met het dekbed.

Na al het ‘harde werken’ eten we een broodje en nemen we de rest van de dag zoals hij komt.

Het is wel goed zo.

Liefs

Januari. Dé maand van de bekende goede voornemens die we in het begin van februari vaak alweer vergeten zijn om vervolgens de rest van het jaar weer net zo te gaan leven als de elf maanden daarvoor. Nee, voor mij dit jaar geen beloftes waarvan ik weet dat ik ze niet na kan komen.

Wel heb ik met Tijs afgesproken dat we vaker een ongezonde snack kunnen vervangen door een gezonde snack. In plaats van een koek een stuk komkommer. In plaats van romige chocoladevla een kom magere yoghurt. Verse groenten in plaats van groenten uit blik. Het afgelopen jaar hebben wij qua eten meer gekozen voor kwantiteit dan kwaliteit. Het moest snel en vooral makkelijk zijn. Geen gedoe en niet uren in de keuken staan. Levi had nog geen vast ritme, waardoor we geen vaste eettijden konden inplannen. Nu is dat veranderd en eten wij elke dag rond vijf uur. Tijs voor kwaliteit dus.

Zo zaten wij gisteravond achter de televisie met verse stukjes bleekselderij, komkommer en paprika. Tijs had van te voren uit de kast wat potjes bij elkaar gezocht en op gevoel een dipsausje gemaakt;

Ingrediënten:
Magere yoghurt
Verse knoflook
Ketjap Manis
Japanse sojasaus
Zout en peper
Paprikapoeder
Bieslook

Verantwoord snacken dus. En ik moet eerlijk zeggen dat ik het misschien wel lekkerder vond dan een opengetrokken zak chips.

Een nieuwe dag van een nieuwe week. Het is maandagochtend en Tijs heeft om half negen een afspraak in het ziekenhuis. Zijn gips wordt vervangen en er moet een nieuwe foto van zijn botbreuk gemaakt worden. Tijs mag niet autorijden dus Levi en ik zijn een soort van vervoerspersonen geworden. Ik doe het met liefde en vind het geen probleem.

‘Meneer Emmelkamp’, roept de dokter de wachtkamer in. Tijs volgt de man en Levi en ik blijven samen achter. Gelukkig hebben ze rekening gehouden met kinderen en kan Levi spelen. Er zit maar één ding op. Net als vorige week moeten we wachten.

Dus dat doen we.

Wachten.

Lang wachten.

Een kijkje nemen op de gang.

En nog weer even wachten.

Als Levi en ik alle schuifdeuren en kinderattributen in de buurt van de wachtkamer hebben gehad komt Tijs eindelijk uit de gipskamer. Een groene arm deze keer. Zijn blauwe gips is vervangen voor groen gips. Als Tijs een kop koffie heeft gedronken kunnen we gaan.

We besluiten om op de terugweg langs de Ikea te rijden voor een euro ontbijtje. ‘We komen er toch langs’. En aangezien wij vanmorgen geen tijd meer hadden om te ontbijten is het ook wel lekker.

‘Valkommen Ater’, aldus Ikea.

Er is vandaag een nieuw uitslaap record verbroken.

Het is twintig voor tien als ik uit mijn bed stap om Levi eruit te halen. Levi heeft ons laten uitslapen. Als ik bij het binnen komen in de kamer de wijzer op de klok richting de tien zie wijzen weet ik dat dit een uniek moment is.

‘Dank je lieve Levi.’

Na een ochtend uitslapen, is Levi rond half twaalf nog lang niet klaar voor zijn middagslaapje. ‘Zullen we straks anders even bij die gezellige meneer Mc Donalds langs?’, vraag ik aan Tijs met een knipoog. Met ons drietjes eten bij de Mac Donalds is in ons gezinnetje ook uniek, maar ik besluit dat Leev vandaag wel een Happy Meal heeft verdient.

Als we uit de auto stappen waaien we bijna omver. Storm heeft ervoor gekozen om nog even bij ons te blijven en Levi zijn krullen waaien alle kanten op. Binnen is het warm en komen de geuren van patatjes en hamburgers ons tegemoet als we door de schuifdeuren naar binnen lopen en onze bestelling doen.

‘Eén Happy Meal, een Big Mac menu en twee hamburgers en frites’. 
‘Wilt u er ook fritessaus bij?’
‘Ja dat willen we’.

Met een vol dienblad zoeken we het kinderhoekje op en kunnen we eten. Zo fout, maar af en toe zo lekker.

Op de terugweg nemen we een toeristische route en verbazen we ons over alle weilanden die langzamerhand blank komen te staan.

Als ik even uit de auto stap om een foto te maken, hoor ik een harde knal en zie ik naast mijn voeten een dikke tak vallen. Ik bedenk mij niet en stap gauw weer de auto in. Terug naar huis waar het warm en windstil is.

Thuis hang ik Levi zijn natte kleertjes over de verwarming en krijgt hij een schone, warme pyjama aan en leg ik hem in zijn slaapzak op bed.

‘Slaap lekker schat’. En ik loop naar beneden.

Tijd voor een kop verse thee.

We hebben allemaal kleine dingen die ons leven leuk maken. Zelfs als we ziek zijn, verdrietig zijn, en als het allemaal gewoon niet zo mee zit. Deze kleine dingen houden ons op de been! Een lief smsje, een meisje dat lachend op de fiets zit, het zonnetje dat naar binnen schijnt, een bed dat fijn ligt, een vrije dag, en ga zo maar door. Nu wil ik van jou weten, welke dingen zijn dit in jouw geval? Waar word jíj blij van? Wat zijn de simpele dingen die jouw leven zo leuk maken? Maak er een lijstje van en share your happiness! Liefs, Lisanne (Lisanneleeft.nl)

Hier werd ik getaged door Laura, dus bij deze;

Ik word blij van fotograferen. Met een foto kan je een verhaal vertellen zonder er iets bij te hoeven zeggen. Momenten zijn zeldzaam en duren vaak niet langer dan een fractie van een seconde. Door het moment te fotograferen, leg je het vast en kan je het voor de rest van je leven bij je dragen.

Ik word blij van een mooi jurkje. Als thuisblijfmoeder loop ik vaak in kleren die mij gewoon het lekkerst zitten. Het maakt mij niet zoveel uit wat ik aan heb of hoe mijn haar die dag zit. Toch vind ik het fijn om mij zo af en toe een keer mooi aan te kleden. Ook al ben ik de hele dag thuis. Tijd aan jezelf besteden doet een mens goed. Je moet het jezelf gunnen en gewoon doen.

Ik word blij van tijd voor ons tweetjes. Als Levi aan het eind van de dag naar bed gaat zetten Tijs en ik koffie en gaat de televisie aan. Samen even op de bank zitten. Samen koffie drinken. Het klinkt  heel simpel, maar wij genieten daar van. Gewoon alleen even wij twee.

Ik word blij van Levi zijn ondeugendheid.

Ik word blij van warme chocolademelk. Als het buiten weer kouder word en iedereen hoopt op sneeuw is het tijd voor warme chocolademelk. Op de bak wegkruipen onder een dekentje met een warme kop in je handen. Als de zomer ten einde komt kan ik mij hier al op verheugen. Het hoort bij de winter. Het hoort bij december.

Ik word blij van moederschap. Na Heaven besef ik goed dat ik het nooit meer als vanzelfsprekend mag zien dat ik moeder mag en kan zijn van Levi. Sommige vrouwen krijgen ongewild het bericht dat ze geen kinderen kunnen krijgen. Of vrouwen die jaren lang bezig zijn om zwanger te raken. Na Heaven is mijn moedergevoel naar Levi toe verandert. Het is echter geworden. Intenser. Ik besef het meer. Ik ben mama en daar moet ik elke dag dankbaar voor zijn.

Ik word blij van Tijs zijn liefde voor Levi. Hoe Tijs zijn best ook zal doen, een biologische vader zal Tijs nooit van Levi worden. Toch zie ik het wel zo. Als Tijs naar Levi kijkt, zie ik een vader die naar zijn zoon kijkt. Vanaf het begin dat Tijs en ik bij elkaar kwamen heeft hij zich honderd procent ingezet voor Levi. ‘Wat bof ik toch met hem’.

Ik word blij van bloggen. Bijhouden wat er dagelijks gebeurd en kunnen teruglezen. Ik schrijf elke keer weer met plezier en vind het een uitdaging om mijn gedachten op een leuke manier op ‘papier’ te krijgen. En hoe leuk is het wel niet om later weer terug te kijken op nu.

Ik geef deze tag door aan Joyce, Just Mommy, Dennis en Tilly.

Ik wil iedereen alvast een fijne jaarwisseling toewensen en een mooi tweeduizend twaalf.

Liefs Kim

Zo leef je er een maand intensief naar toe en zo is het ook weer voorbij. Kerst. Kerst tweeduizend elf behoort alweer officieel tot de geschiedenis.

Drie of twee uitgebreide dagen waarbij iedereen wat meer aandacht besteed aan gewone alledaagse routines, zijn voorn ons voorbij gevlogen. Om de eerste dag na Kerst niet gelijk ouderwets sober op de bank door te brengen, besluiten wij om aan het eind van de middag naar het zwembad te gaan.

‘Wat hebben we nodig?’. ‘Handdoeken, zwemkleding en zwemluiers’.

Met een volle tas stappen we in de auto en rijden we naar het zwembad.

Met ons drieën in een hokje staan we te klunzen om allemaal in onze zwemkleding te komen. Te weinig ruimte en te veel mensen.

Maar het is gelukt. We kunnen zwemmen.

Levi proeft eerst even voor in het pierenbadje.

Al gauw is hij het pierenbadje zat en wil hij een stapje verder. Het recreatie bad. In het ondiepe gedeelte kan hij net staan en wil hij zelf lopen, maar hij is te enthousiast. Ik vind het nog eng en ben blij dat hij zijn zwemvliesjes omheeft.

Ik heb getwijfeld over het plaatsen van de foto’s van mijzelf in mijn prachtige ‘mamabadpak’, maar ik herinnerde mij gelijk mijn eigen woorden en daar blijf ik bij; ‘Hier ben ik, ik kan niet anders, ik ben ik’. Dus bij deze.

Als ik de foto’s zie, zie ik een moeder. Een moeder die ik graag zou willen zijn. Een moeder die zichzelf durft te zijn en zichzelf durft te laten zien. Het feit dat de twijfel over het plaatsen van de foto’s weer toeslaat, betekent toch dat ik hier nog niet helemaal ben. Het heeft tijd nodig. Wat er de afgelopen jaren allemaal zo snel achter elkaar is gebeurd in mijn leven heeft een flinke deuk in mijn zelfvertrouwen geslagen.

Ik werk eraan, maar het heeft tijd nodig.

Na wat drinken word Levi zwembad moe en kleden we ons weer om.

Lekker naar huis.

En mogen jullie getuige zijn van de allereerste keer dat Levi zelf door schuifdeuren loopt. Het heeft even geduurd voordat we buiten waren. Hoe kan het ook zo zijn dat je op een deur afloopt en dat ze open gaan, terwijl papa al buiten staat en mama achter je aan loopt. Na drie keer proberen snapt hij het nog niet en geeft hij het op.

We kunnen naar huis.

Het was een fijne eerste-dag-na-Kerst.

Welterusten.