Kleine kerst sokjes voor kleine kerst voetjes.

Een kerstboom in de kamer is gezellig en knus, maar voor een kindje van 16 maanden onweerstaanbaar om van af te blijven. ‘Wat hoor ik toch?’, vroeg ik laatst aan Tijs toen wij in de keuken stonden. Ik keek om het hoekje de woonkamer en zag Levi op zijn tenen, grijpen naar de onderste kerstballen. Steeds moeten zeggen dat hij bij de kerstboom weg moet blijven is niet leuk dus hebben wij een klein boompje speciaal voor hem opgetuigd. Een kleurige, vrolijke boom. Een boompje die alleen om naar te kijken al genoeg is.

Soms heeft een foto geen woorden nodig. 

‘Rockin’around the Christmass Tree with grandma’

Om te vieren dat kerst dit jaar voor in eerst in ons huisje is, vieren wij eerste kerstdag bij ons. Ik voel mij genoodzaakt om de gasten in een ‘kersthuis’ te ontvangen. Alleen een kerstboom is dan niet genoeg. Toen ik gisteren in het dorp was om wat boodschapjes te doen heb ik alvast wat extra kerstversieringen meegenomen. Amerikaans, noemt Tijs mij. ‘Ons huis is word langzamerhand ge-amerikaniseert’, zei hij’. Ik ben het er niet mee eens. Ik vind het gezellig en knus. En ook al was/is het wel zo. ‘Who cares?’.

Naar mijn idee valt het reuze mee. Ik ben gewoon gek op kerst en laat dat graag zien. Let vooral op de drie kerstsokken aan de verwarming in de hal. Gezellig toch?

Is ons huis ge-amerikaniseert of valt het mee?

Liefs.

Klik, het staat er op.

Dit moment.

Nu Levi begint te lopen, worden zijn spieren in zijn benen steeds sterker. Even de deur naar de gang open laten staan is er niet meer bij. Als ik even niet op let is hij er al vandoor. Weg. De trap op. En dan niet een paar treden, nee gelijk een verdieping hoger. Het eerste traphekje die wij kochten, heeft Tijs boven geplaatst, zodat Levi boven kan spelen als ik bijvoorbeeld de was ophang of het bed opmaak. Ik denk dat een tweede traphekje voor beneden niet verkeerd zou zijn. Levi mag graag in de gang spelen en door de voordeur naar buiten kijken. Verlangen naar het buitenleven. Buitenspelen met vriendjes in de buurt en op ontdekkingsreis gaan.

Trouwens, het is ergens vreselijk dat wij pas sinds vorige maand een kapstok hebben hangen. Gasten liepen altijd vragend met een jas in de hand door het huis heen. ‘Waar kan ik mijn jas kwijt?’. Met een scheef en schuldig hoofd moesten we elke keer bekennen dat wij nóg geen kapstok hadden.
Bij deze dus. Alsjeblieft.

Een hulpje in huis voor de schone was.

De gitaar die Tijs van mijn ouders heeft meegekregen, wordt nog niet bespeeld. Levi daarentegen vind het reuze interessant en laat er geluidjes uit komen.
Tijs en ik zien muziek als onderdeel van de opvoeding. Wij proberen om het muziek te beluisteren en te bespelen dagelijks bij hem te stimuleren. Door middel van speelgoed, maar ook via zingen en samen televisie te kijken. Zo kijkt Levi regelmatig naar de dvd’s van Baby Einstein.  Door middel van geluid en muziek met leuke, rustige beelden maakt hij kennis met muziek en verschillende soorten klanken.

Elke avond hebben wij de traditie dat Tijs kookt en ik de tafel dek.

Even spieken. We eten Levi zijn lievelings; aardappels, sperziebonen en een hamburger. Lekker Hollands.

De momentjes dat Levi bij mama kruipt om te knuffelen of om gewoon simpelweg te rusten, zijn zeldzaam. Beter gezegd; zeer zeldzaam. Ik ben zelf druk bezig met het afruimen en afspoelen van de afwas, maar als ik even bij Levi kom kijken, kruipt hij tegen mij aan en heb ik het gelijk door. ‘Kusjesdag!’. Als het kusjesdag is, kan ik het er het best maar lekker van nemen, want wie weet wanneer het weer komt.

Een kwartier heeft hij bij mij gelegen. Stil. Tevreden.

En ik kan je niet zeggen hoe vol ik met verliefdheid zat op dat moment. Je moeder gevoel even kunnen weggeven aan hem en stiekem ruiken aan zijn mooie rode krullen. Kostbaar zijn die momenten.

Dit moment.

Fijne komende dagen.

Liefs

De dag beginnen met de mooiste beentjes onder het liefste luierkontje.

Zullen we samen een filmpje kijken?, vraagt Tijs aan mij als Levi op bed ligt. Heerlijk! , antwoord ik direct. Tijs zet voor zichzelf koffie en ik trakteer mezelf op een kop cappuccino (uit een zakje) met slagroom. We besluiten om ‘Alles is liefde’ te kijken. Ook al is het meer een Sinterklaas film dan een kerst film, het is een gezellige middag film.

Even tijd voor ons. Samen op de bank en gewoon simpel een film kijken. Af en toe moeten we dat doen. Ik kruip tegen Tijs aan, Tijs stoeit mij weer weg en komt vervolgens tegen mij aan liggen. We zorgen samen voor Levi, maar zijn niet alleen zijn verzorgers. Wij zijn ook een stel. Het is belangrijk om ons daar zo af en toe ook naar te gedragen. Na een middagje samen op de bank voel ik mij weer zijn vriendin. Zoals het hoort. Zoals het is.

Of ik nou mijn mooiste jurk aan heb en mijn allerbest heb gedaan om mij op te maken. Of in mijn huis kleren loop, mijn haar in een staart en zonder make-up op de bank lig; hij accepteert mij. Gewoon om wie ik ben. Kim.

Het eetbare huisje is ontdekt…

En terwijl ik nu type, is het eetbare huisje op.

De aftiteling van de film is nog net niet begonnen als wij vanaf de bank onze buren naar onze voordeur zien lopen. Samen met hun dochtertje komen ze een kopje thee drinken.

Omdat Tijs en ik allebei veel thuis zijn, gaat Levi niet naar een crèche of een kinderdagverblijf. Het is voor hem daarom reuze interessant als er een leeftijdsgenootje in zijn buurt is. Iemand net zo groot als hem. Het buurmeisje van twee jaar loopt stevig en zelfvertrouwd de kamer rond. Levi laat zonder bedenkingen zijn nieuwe ontwikkeling zien en stapt dronken achter haar aan. Ik vind het prachtig om te zien hoe hij geniet. Hij probeert het meisje uit te dagen en wil spelen. Het duurt niet lang en hebben ze vriendschap gesloten.

Buurmeisje: Jij mag een hapje van mijn koekje.

Levi: Jij mag uit mijn tuitbeker drinken.

Nu zijn we vriendjes voor altijd.

Kinderliefdes. Is dat niet het mooiste wat er is? xo

Genieten…

Een klein rood harig elfje die helpt om de jaarlijkse; ‘Oh nee, de kerstlichtjes moeten nog uit de knoop’ irritaties te voorkomen. Hete cappuccino met rood,witte kerstsnoepjes. Samen de kerstlichtjes ophangen met traditionele kerstmuziek op de achtergrond en hoe het beetje bij beetje steeds meer op kerst begint te lijken in ons huis.

Levi die tussendoor apetrots door de kamer stapt. ‘Kijk mama wat ik kan!’

De kerstlichtjes die hun werk doen, zodra de zon ondergaat. Het huis vult zich met gezelligheid en sfeer. ´Alstublieft overbuurvrouw´.

Het huis versieren voor de kerst is iets waar ik al sinds vorig jaar naar uit heb gekeken. Vorig jaar kreeg ik rond deze tijd de sleutel. Mijn huis was leeg. Geen meubilair of enig teken van leven. Een kerstboom optuigen voelde toen nog niet nodig, omdat ik praktisch nog bij mijn ouders inwoonde. Dit is onze eerste echte kerst samen en ik wil er volop van genieten. Iedereen mag zien dat ik gek ben op het samen zijn. Gek op gezelligheid en stiekem ook gek ben op de Kerstman.

´Santa Claus can come to Town´.

xoxo

Zaterdagmiddag.

Speels oefenen om van oma naar mama over te stappen.

Zondagochtend.

Onderweg naar de ouders van Tijs.

Levi geniet van zijn appelsap en speelt net als anders met zijn blokjes en autootjes.

Maar dan…

‘Kijk, mijn baby gaan…! Helemaal zelf. Los. Zelfstandig. Hij verplaatst zich met zijn eigen benen, op zijn eigen kracht van de deur naar de bank. Mijn hart staat voor een paar seconden stil. Ik zie mijn baby’tje Levi niet. Ik zie een kindje lopen. Recht voor mijn neus. Het is mijn kindje. Zijn voetjes die hem voortbewegen. Hij loopt mij zo voorbij. Kijkt niet eens naar me. Hij heeft mij niet nodig.

Met tranen in mijn ogen, kijk ik trots toe hoe Levi weer een stap heeft gezet in de wereld. Zijn wereld.

Wat ben ik ongelofelijk trots op hem. Mijn kleine baby wordt een kindje.

Of nee, mijn baby is een kindje…

x

Het is nog pikkedonker als ik in de verte van mijn slaap Levi geluidjes hoor maken in de kamer naast mij. Met mijn ogen nog dicht en mijn hoofd diep verstopt in mijn kussen zoek ik naar mijn telefoon. Als ik op het knopje bovenop mijn telefoon klik om te kijken hoe laat het is, ben ik verbaasd dat het al tien voor zeven is. ‘Ik heb het gevoel alsof het nog maar drie uur midden in de nacht is’, verzucht ik en ik dwing mezelf om omhoog te komen. Ik sluip uit mijn bed in de hoop dat Tijs niet wakker wordt. Het lachje van Levi dat tevoorschijn komt als ik zijn kamer binnen kom spreekt boekdelen; hij is blij dat hij uit bed mag. Met ons tweetjes sluipen we de trap af en mag Levi het lichtknopje op de gang uit drukken. Buiten is het nog donker en het geluid van de harde wind is overheersend als we ons broodje eten en thee drinken.

Het is tien uur als ik op de klok kijk. ‘Tijs is nog niet wakker’, denk ik lachend. Als ik om mij heen kijk ligt de vloer bezaaid met speelgoed en kruipt Levi ertussen door en vermaakt zich prima terwijl de kerstmuziek uit de radio speelt. Ik voel warmte en gezelligheid als ik naar hem kijk. Hij maakt mij compleet en ik ben trots dat hij van mij is. Ik geniet van een ochtendje voor ons twee.

‘Betrapt…, wat doe jij daar kleine boef?’

De moeders onder ons kennen het probleem waarschijnlijk wel; té veel aan speelgoed en té weinig aan opbergruimte. Overal waar ik kastjes of lades opentrek kom ik speelgoed van Levi tegen. Onze dvd’s kan ik niet meer kwijt, omdat de kast die bedoeld was voor dvd’s, vol zit met speelgoed. Als de kleine boef op bed ligt, gooi ik alles overhoop om het vervolgens te ordenen en een plekje te geven.

Om wandelend boodschappen te kunnen doen, moeten we Levi beschermen tegen de regen en de harde wind. Ik kan hem niet eens meer zien, zo goed is hij ingepakt.

Het fotootje van Heaven dat al staat sinds ik thuis ben van de bevalling liep ik vaak voorbij zonder er na te kijken. Ik vond het eng. Confronterend. Hoe kan het zo zijn dat je zoontje in een fotolijstje zit, omdat hij er niet meer is. Tijs zegt vaak dat een mens er niet voor gemaakt is om zijn eigen kind weg te brengen. Een moeder en een vader zijn er niet voor gemaakt om hun kindje weg te brengen. Je bent gemaakt om je kind, je vlees en bloed op te voeden. Zien groeien en dingen mee te geven. Hun leren wat wel en niet kan. Ik zal dit bij Heaven nooit kunnen. Hij is mijn zoon, maar ik mag niet voor hem zorgen.

Toch zorg ik nu op mijn eigen manier voor hem. Stiekem. Ik vind het raar en vreemd om het hardop te doen. Ik doe het in mijn hoofd. Als ik de afwas doe, als ik Levi in bad doe of gewoon als ik met Tijs op de bank zit. Ik betrek hem overal bij. Ik praat tegen hem. Wil hem laten weten hoeveel ik van hem hou en dat hij net zoveel voor mij betekent als dat Levi voor mij betekent. ‘Hallo, lieve Heaven, de rode ster bovenin de kerstboom is voor jou’, zeg ik denkend tegen het fotootje wat op de plank staat. Ik steek de kaars aan en weet dat hij bij ons is. In ons hart en in onszelf. Ik til Levi op en vertel hem dat we een kaarsje branden voor zijn kleine broertje. In de gang vinden we een kaartje. Onze eerste kerstkaart. Levi lacht om het konijntje voorop de kaart en ik zeg tegen hem: ‘Dit wordt onze mooiste kerst lieverd’.

In het dorp staan kraampjes en galmt er kerstmuziek door speakers vanuit bomen. Er staan pannen vol met glühwein en er worden gehaktballetjes gebakken. We nemen snel een kijkje, maar aangezien ik om vijf uur weer op mijn werk aanwezig moet zijn hebben we niet veel tijd en stappen we gauw weer in de auto terug naar huis. De mannen achter de kraampjes met kerstmutsen op, de lichtjes en de muziek doen mij wensen naar kerstavond. De avond voor kerst. Het meest geniet ik altijd van de aanloop naar de kerst toe. Jammer dat het altijd weer zo snel voorbij vliegt.

Liefs Kim xo

Het is tien uur als wij van huis vertrekken om Levi bij zijn oma  te brengen. Om elf uur moeten Tijs en ik in de stad zijn voor ons tweede gesprek bij het Fiom. Ik ben blanco, heb geen verwachtingen. ‘Ik laat het maar gewoon op mij af komen’, denk ik bij mezelf. Als mijn moeder ons buiten uit de auto ziet stappen, doet ze de voordeur open. Ik geniet als ik zie dat er bij Levi een grote glimlach op zijn gezicht verschijnt als hij oma in de verte ziet staan. Zo gek op zijn oma en opa. Het doet mij goed om te weten dat hij zich veilig en vertrouwd voelt bij hun. Ik laat hem nooit met een vervelend gevoel achter.

Eenmaal binnen kruipen de kleine beentjes gelijk naar een kerstboompje in de hoek van de kamer. Samen met aap en konijn bewondert hij de lichtjes, de kaarsjes en de poppetjes die in het groene boompje hangen. Na zijn fruithapje stappen Tijs en ik weer in de auto. ‘Da da..!’, zeggen we nog, maar Levi ziet ons niet eens vertrekken. Hij heeft het te druk.

Ik ben verrast als wij in de stad aankomen. De grote kerstboom word net geplaatst. Wat een mooi gezicht. Kerstkriebels borrelen een beetje op en ik maak gauw een foto. We hebben haast.

Aangekomen bij het Fiom word ik toch een beetje zenuwachtig. ‘Wat zou hij vragen?, wat zou ik zeggen?’. We worden warm ontvangen en krijgen een kopje koffie aangeboden. Het Fiom zit in een mooi pand. Grote ramen, bewerkte trapleuningen, verrassende kamertjes en een schattig klein toilet. Als de maatschappelijk werker onze koffie haalt, zitten Tijs en ik in de wachtkamer. Overal om mij heen hangen folders aan de muur over zwangerschapsverlies of het niet kunnen zwanger worden. Ik slik en kijk maar de andere kant op. Ik hoor de meneer de trap oplopen en als zijn hoofd om de hoek verschijnt, vraagt hij: ‘lopen jullie met mij mee…?’.

‘Ik ben helemaal gespannen’, zeg ik tegen Tijs als we weer buiten staan. Ik moet even mijn spieren ontspannen en alles weer van mij afschudden. Ik voel een brok in mijn keel. Het gesprek was interessant. De maatschappelijk werker maakt rake opmerkingen en heeft mij sneller door dan ikzelf. We hebben de opdracht gekregen om foto’s uit te printen vanaf het moment dat ik zwanger was van Heaven, tot de bevalling. De foto’s moeten we bij het volgende gesprek meenemen. Op de terugreis reflecteert het weer mijn gevoel. Regen en zonneschijn. Tegenstrijdig. Dubbel.

Het papiertje dat hij ons heeft meegegeven terwijl hij zei dat het een column was die hij ooit zelf heeft geschreven, vouw ik later open;

Gefeliciteerd en gecondoleerd

Vanochtend voelde ik mezelf gespannen. Ik zou namelijk op kraamvisite gaan en het zou niet zomaar het bewonderen van een pasgeboren baby zijn. Het kindje van Julia en Marco is namelijk te vroeg geboren en ze is kort na de geboorte overleden.

Julia en Marco kwamen bij mij om te praten over hun onvervulde kinderwens. Toen Julia na vijf jaar van proberen eindelijk zwanger bleek te zijn, waren ze ontzettend blij en opgelucht. Ze zouden een kindje krijgen. Vorige week, Julie was toen 23 weken in verwachting, ging het echter mis. Julia haar vliezen braken, ze had weeën en in het ziekenhuis is ze bevallen.

Gisteren had ik Julia aan de lijn. Ik had verwacht dat ze heel verdrietig zou zijn, maar het eerste wat ze zei was: ‘Wij zijn de trotse ouders van dochter en ze heet Roos’. Toen ze daarna vertelde dat Roos overleden was, kwamen de tranen. Ze vroeg of ik langs wilde komen om te zien hoe Roos eruit zag. Dit wilde ik wel.

Ik stond voor hun deur en vroeg mij af: ‘Moet ik ze nu feliciteren of condoleren’? Marco deed de deur open en zei: ‘Fijn dat je er bent om onze dochter te bewonderen’. Door zijn reactie wist ik het zeker, ik zou hen gaan feliciteren met de geboorte van Roos en condoleren met het verlies van haar.

Van mam en Chris heeft Levi kleine kersthuisjes gekregen om naar te kijken. Thuis moet Levi lachen als ik de lichtjes in de huisjes aandoe. Als Tijs aan het eind van de dag een Kerstman op onze deur tekent, sluiten we deze dag met een kerst gevoel af en kruip ik lekker naast Tijs op de bank. Even een avond niks. Gewoon genieten van het nu.

En misschien trakteer ik mezelf vanavond wel op een lekkere kop warme Chocomel…

xo

Het begon allemaal met het getrek aan mijn broek als ik in de keuken sta of door de kamer loop. Levi klemt zich aan mij vast als een baby aapje en laat niet meer los. Op het ritme van mijn stappen stapt hij met mij mee. Als ik achterom kijk, kijken twee grote ogen mij van beneden mij omhoog aan. Hij wil zelf lopen. Niet meer zo laag bij de vloer op handen en voeten, maar gewoon op twee benen. Ik merk dat hij vaker gefrustreerd raakt en van het zitten op twee knietjes wil gaan staan, maar het lukt hem nog niet. Wanneer hij aan één vinger meeloopt gaat het prima, maar zodra hij doorheeft dat je los wil laten, laat hij zich weer op zijn knieën vallen. De stap naar zelfstandig lopen is nog te spannend voor hem. Ik laat hem maar gaan en probeer hem niet veel te pushen. Het komt vanzelf wel.

Dan het bakken.

Ons doel was een gingerbread house maken. Een gingerbread house is een huisje van koek die je met eetbare versiering kan versieren en als je zou willen, zou kunnen opeten. Aangezien wij een kant en klaar pakketje hadden, was het bakken er niet bij. De koeken die het basis van het huis vormen, waren al klaar. Wij hoefden het alleen nog maar te versieren en in elkaar te zetten. Het begon netjes en georganiseerd, maar het werd al snel een kliederboel met overal plakkende glazuur.

Tijs maakt voor Levi een mini gingerbread huisje. En Levi zat erbij en smulde van alle restjes wat op de tafel terechtkwam.

Er is een nieuw favoriet spel geboren. Overrollen met de stuiterbal.

Ook al is Tijs niet Levi zijn biologische papa, het voelt niet anders. Ik voel en zie de liefde van Tijs voor Levi met de dag groeien. Ik ben trots als zijn vriendin, omdat hij voor ons gekozen heeft en zich volledig inzet. Ik weet dat hij soms dingen moet opofferen en niet meer altijd het leven kan leiden als hiervoor, maar hij doet het en daarom hou ik zoveel van hem.

Het eindresultaat van onze huisjes. Een voor de grote mensen en een voor de kleine mensen. Lief hoe Tijs gezellig meedoet en voor Levi een huisje versiert.

Nu het bijna kerst is, besef ik ineens hoe leeg mijn buik is. Rond de kerst zou ik hoog zwanger zijn. Met een dikke buik bij de kerstboom. Nu is het leeg. Niks meer. Ik denk elke dag aan hem. Mijn zoontje. Hoe het in de toekomst geweest zou zijn als ons dit niet was overkomen. Dan had Levi in Maart zijn zusje of broertje mogen ontmoeten. Op de camera van Tijs kom ik foto’s tegen van nog voor de bevalling die ik zelf nog niet gezien had. Ik was daar nog zwanger. Heaven was toen nog in leven. Schopte nog in mijn buik. Als ik deze foto’s nu bekijk en mijzelf zie, voel ik weer hoe ik me op dat moment gevoeld heb. Verward, verdrietig en alleen.

Nu word het een kerst met ons drietjes, maar toch ook niet. Heaven zal in onze gedachten erbij zijn en ik zal elke dag een kaarsje voor hem branden. Morgenochtend hebben Tijs en ik ons tweede gesprek bij het Fiom. Ook al gaat het goed met ons, het is goed om erover te praten en er weer even bij stil te staan.

Fijne woensdag…

De avonden werken in het weekend doen mij Levi missen. Lichamelijk was het zwaar om ineen keer weer zo lang op de benen te staan. Blaren op mijn kleine teen geven aan dat ik het niet meer gewend ben, maar geestelijk geeft het mij rust. Bezig zijn met mijn eigen gedachten. Even mijn eigen ruimte.

Soms wou ik dat ik Amerikaans was. Dat je je niet aan ‘Sinterklaas regels’ hoefde te houden en je huis kon gaan versieren als jij eraan toe was, zonder elke keer te moeten horen ‘Sinterklaas is nog niet eens geweest…!’. Je hele huis overhoop halen en versieren voor drie weken vind ik zo jammer. Ik zou veel langer kunnen genieten van het december gevoel. Ik ben jaloers op andere landen die met Thanksgiving al hun kerstboom opzetten met kerstmuziek op de achtergrond. Wij hebben vijf december eerst Sinterklaas, maar waarom mag deze goedheiligman geen versiering? Kunnen we niet gewoon een compromis zoeken, zodat Sinterklaas ook alvast wat lichtjes kan krijgen? Een warm en knus afscheid voor Sinterklaas en tegelijk een warm onthaal voor de Kerstman.

‘Misschien een mogelijke nieuwe traditie?’

Samen met mam ga ik naar de Tuinland om kerstversiering te halen en start ik onze eigen traditie. ‘Dag Sinterklaasje, Welkom Kerstman’.

Ik geniet als langzaam de boom voller word. Tussendoor spelen Bella, oma, ik en Levi met zijn glimmende bal en kijken we toe hoe Tijs de kerst in huis brengt.

Aan het eind van de ochtend besluiten mam en ik om gauw weer te gaan bakken. Een gingerbread house is ons doel. Bij de Ikea verkopen ze kant en klare pakketjes. Samen met Tijs rijden we naar de Ikea, maar komen er al snel achter dat ze zijn uitverkocht. Een hotdog en een milkshake maken het ritje alsnog dubbel en dwars waard.

Als we thuiskomen kruipt Tijs achter de computer om uit te zoeken waar ze nog meer van die koekjes huizen verkopen. Bij de Xenos staan ze in de folder. Tijs stapt gelijk in de auto en komt terug met kant en klare pakketjes voor mij en mijn moeder om te gaan versieren. Noem mij bijgelovig, maar als het ‘s avonds begint te sneeuwen als Tijs en ik een filmpje kijken zeg ik tegen Tijs: ‘Zie je, onze kerstboom heeft geholpen!’

Bedankt Sinterklaas.

Sinterklaas heeft ons dit jaar niet overgeslagen. We hadden er niet op gerekend, maar toen opa, oma en oom Dennis vanmiddag op visite kwamen, hadden ze ook een zak van Sinterklaas mee. De ouwe man had het vast te druk en heeft hun de gevulde zak meegegeven. Een zak vol met cadeautjes met Levi zijn naam erop. ‘Wauw..!’, zeg ik verrast tegen Levi. Als we de cadeautjes uitpakken blijkt Levi in eerste instantie meer interesse te hebben voor het pakpapier dan wat erin zit. Als hij erachter komt wat er steeds uit dat papier tevoorschijn komt, vindt hij het steeds leuker. Hij krijgt een houten puzzel, een mooie bal, een gekleurde trein en een Bumba knuffel die geluidjes maakt. Wat een verwennerij.

Al gauw is het een chaos met pakpapier en speelgoed. Het geeft allemaal niks. Levi geniet en dat is belangrijk.

Ondertussen eten we een taartje en drinken we koffie en thee. Levi kiert en schatert. Zoveel plezier heeft hij met zijn bal. De glitters in de bal bewegen en als de bal stuitert geeft hij licht.

Uit de zak komen ook pakjes voor Kim, Dennis en Tijs. Beplakt met een gedicht en al. Wat lief. Dennis krijgt een USB stick van Transformers. Ik krijg een box met schrijfboekjes van de Twilight serie en Tijs pakt een statief voor zijn camera uit. Als wij dit van te voren hadden geweten, hadden wij Sint er ook even op gewezen om wel langs de opa en oma van Levi te gaan met een pakje.

Bella kruipt lekker bij Dennis op schoot en kijkt alle gezelligheid maar toe.

Bedankt Sint en Piet…!