Vandaag is een nieuwe maand aangebroken. Een maand waar ik al zo lang naar uitkijk. Een maand waarvan ik acht maanden dacht: ‘Oh, maar dat duurt nog zo lang’. Het is nu officieel; het is september! Ik mag van mijzelf nu echt beginnen met aftellen. Elke ochtend een dag wegkruisen. Elke ochtend weten dat ik een een dag dichter bij de grote dag ben. De ‘grote’ datum is natuurlijk maar een datum, want voor hetzelfde geld mag ik mij morgen al ‘mama’ noemen of besluit de baby na veertig weken om gewoon nog even lekker twee weken te blijven zitten. Hoe het allemaal ook gaat lopen, binnen nu en vijf weken zal het toch echt gaan gebeuren. De eerste maanden keek ik elke vier weken uit naar de nieuwe afspraak bij de verloskundige. Nu kijk ik uit naar de komende weken, omdat de baby komt.

Emma heeft gisteren voor mij een super schattig aftelkalendertje gemaakt, zodat ik vanaf nu letterlijk elke dag kan wegkruisen. ‘Zo spannend allemaal…’ Vanmiddag eerst weer vertrouwd langs bij de verloskundige en dan weer een nieuwe afspraak voor de week daarop. Zo kom ik week voor week de maand september wel door!

Eenendertig augustus. Het is vandaag precies vijfentwintig jaar geleden dat mijn moeder Dennis voor het eerst in haar armen kreeg. Wat klinkt dat eeuwen terug. Mijn middelste broer is alweer vijfentwintig jaar oud. Echt een volwassen leeftijd en dan wordt hij straks ook nog oom. Vijfentwintig jaar oud en oom. ‘Hoe volwassen klinkt dat?’. Lieve Dennis ik wens je een hele fijne dag, gefeliciteerd!

Na een ochtendje schoenen passen, of beter gezegd schoenen worstelen, heb ik leuke laarsjes gevonden die ik nu aanpas met mijn zwangere klompjes, maar die ik ook zeker zal gaan dragen wanneer mijn voeten weer in hun oude staat zijn. Elke winter koop ik een paar Ella boots. Gewoon voor erbij. Dit jaar dus ook, alleen wat eerder.

Met de bevalling in zicht loop ik met zwangere klompvoetjes mijn Birkenstocks helemaal gaar. Ik vond het tot twee weken terug totaal geen probleem. Het was het voordeel van in de zomer zwanger zijn, vond ik.  Lekker met je blote voeten dag in en uit op slippers. Geen geknel of te warme voeten te in strakke schoenen die uit elkaar knappen door veel te erge opgezwollen voeten.

Nu het constant zoveel regent begin ik wel anders te ‘piepen’. Mijn voeten zijn koud en kletsnat als ik naar buiten ga. ‘Het wil zo niet met die regen!’. Nu zou ik zo graag nieuwe schoenen willen kopen, maar kan ik dan wel goed aanvoelen wat mijn ‘originele’ schoenmaat is?. Ik wil straks in de winter weer lekkere warme boots. Als ik hetzelfde merk zou kopen als mijn vorige schoenen, zouden de maten toch ongeveer wel gelijk zijn?! Misschien ga ik vanmiddag wel even wat schoenwinkels langs om te kijken hoe de schoenen mij nu passen…

‘Sunday clears away the rest of the week’

Ik heb het zelf altijd erg leuk gevonden om film materiaal van vroeger terug te kijken. Kijken wie ik was als een klein mensje. Je hoort jezelf praten en je ziet jezelf bewegen als een klein meisje die je jezelf eigenlijk niet herinnert. Ook vind ik het leuk om te zien hoe mijn moeder er toen uitzag en in wat voor omgeving ik ben opgegroeid. Voor mijn eigen kleintje wil ik dat straks ook. Dat hij later kan terugkijken hoe hij als klein mensje was.

Nou ben ik zelf nooit zo kieskeurig als het gaat om hoge kwaliteit en rare fratsen wat je tegenwoordig allemaal in de kleinste en mooiste toestellen hebt. Gewoon filmen, dat is genoeg. Vanmorgen ben ik eens gaan rondkijken en ik kwam thuis met de Samsung Flashcam. ‘Shoot & Share in Full HD’. ‘Dat klinkt goed’. Ook kan ik er foto’s mee maken met 10 megapixels. Zover ik begrijp en weet is dat vrij netjes. Hij lijkt mij zo handig, omdat hij altijd makkelijk in je tas past en je hem dus overal makkelijk mee naartoe kan nemen. Ik ben benieuwd hoe de camcorder mij zal bevallen en hoe de beelden worden. Ik kan straks in ieder geval filmpjes maken (en delen) van mijn popje!

Stiekem als groot van fan de Twilight Saga in de bioscoopzaal zitten om de film ‘vampires suck’ te kijken. ‘Is dat wel legaal?’ Puur uit nieuwsgierigheid wou ik de film toch graag zien.

Zo zat ik vanmiddag in de bioscoop met ook een Robert Pattinson liefhebbende goede vriendin. Kijken op een groot scherm hoe de ontblote gespierde wolf pack samen ‘It’s raining man’ zingen en hoe de stoere wolf verandert in een chihuahua. Ik heb af en toe best gelachen, maar ik vind dat ze beter hun best hadden kunnen doen. Het was allemaal net iets te simpel bedacht. Ik denk dat je met zulke films ook niet veel kunt verwachten. We hebben er in ieder geval een hele gezellige middag aan overgehouden.

Met opgezwollen voeten, een bolle buik, last van maagzuur en weinig energie zit ik nu echt in de bekende ‘laatste loodjes’. Na een klein stukje wandelen gistermiddag kwam ik er tot mijn schrik achter dat mijn goddelijke Birkenstocks zo erg knelden dat ze sneden in mijn vel! Gelukkig zitten er verstelbare riempjes op, maar ik schrok van mijn nieuwe klompvoetjes. Ook mijn vingers beginnen te transformeren in kleine worstjes. Hoe vaak ik tegenwoordig ook naar de wc ga, het vocht blijft blijkbaar toch overal zitten.

Lief zoals mijn mama is zette ze mij na het thuiskomen op de stoel en pakte een krukje, zodat ik heerlijk met mijn benen omhoog kon. Met een kop thee en een boek kon ik zo mijn voeten een beetje ‘ontwateren’. Ik heb mij voorgenomen om vanaf nu meer rust te nemen en vaker even met mijn voeten omhoog te zitten. Straks heb ik zoveel vocht in voeten dat het straks mijn kleine teen uitspuit! Een stapel boeken is hierbij onmisbaar. Ik heb nog genoeg ongelezen boeken in de kast staan die nu wel eens gelezen kunnen worden. Ik begin met ‘Kus me Kate’. Ik ben benieuwd..

Direct na mijn eerste echo werd acht maanden geleden mijn bevallingsdatum uitgerekend. Eenentwintig september. Wat klonk dat toen nog jaren ver weg. Een eindeloze wachttijd van negen maanden. Elke dag tellen en op internet kijken hoe groot mijn popje zou zijn. Uitkijken naar elke afspraak bij de verloskundige en elke echo. Verhalen lezen van andere zwangere vrouwen om te kijken hoe zij die uren, dagen en maanden hebben uitgezeten. ‘Hoe zou ik die negen maanden doorkomen?’.
Nu schrik ik als ik naar de datum kijk. Vijfentwintig augustus! ‘Oh jee, volgende maand is het alweer eind september. September, de maand waar ik zo lang naar heb uitgekeken staat alweer voor de deur. Alsof de tijd is weggeweest. ‘Hoe heb ik dat gedaan?’. Nog maar vier weekjes en dan heb ik mijn popje eindelijk in mijn armen. Zo benieuwd hoe hij eruit ziet, hoe hij ruikt en hoe hij slaapt. Eindelijk…

‘Ik sta op het balkon en word kletsnat!’, roept Dennis door de telefoon wanneer ik opneem. Door de telefoon heen hoor ik het bij hun waaien en regenen. Wanneer ik naar buiten kijk zie ik dat een donkere lucht ook onze kant opkomt. Eenmaal opgehangen komen de eerste kleine drupjes die eindigen in hevige hagel. Gezellig zitten we binnen met de lampen aan en genieten van de regen en onweer buiten. Ook al hebben we bijna geen zomer gehad dit jaar, ik heb stiekem wel weer zin in de gezelligheid van het najaar en de herfst…

Writingpad.nl bestaat alweer een jaar, maar het is mij tot nu toe nog niet gelukt om ineen keer door te bloggen. Wanneer ik in een periode kom waar ik niet lekker in mijn vel zit, verdwijnt ook mijn behoefte om te bloggen. Ondertussen ben ik bijna 36 weken zwanger en single. Een lange tijd heb ik verdriet gehad en was ik erg in de war. Stap voor stap ga ik weer wat vooruit en geniet ik weer van kleine dingetjes. Zo kwam de behoefte om weer te gaan bloggen ook weer terug. Fotograferen was iets wat ik graag deed. Waarom ik hier ooit mee ben gestopt weet ik eigenlijk niet. Het allemaal weer oppakken is mijn doel voor de komende tijd. Lekker weer de dingen doen die ik leuk vind!