De Elfstedentocht (Fries: Âlvestêdetocht) is een bijna 200 kilometer lange schaatstocht over natuurijs die wordt georganiseerd door de Koninklijke Vereniging De Friesche Elf Steden. Leeuwarden, de hoofdstad van Friesland, is vanouds de start- en aankomstplaats. De Elfstedentocht werd voor het eerst in 1909 gereden en wordt maximaal eenmaal per winter gehouden. De tocht kan alleen georganiseerd worden als de toestand van het ijs het toelaat. In totaal werd de tocht vijftien maal verreden. De laatste tocht vond plaats in 1997.

Zodra je de radio of de televisie aanzet vliegen de termen; dik ijs, Friesland, ijstransplantaties en Bartlehiem je om de oren. ‘Elfstedenkoorts’, zoals ze het noemen. Persoonlijk heb ik niets met schaatsen, maar als wij afgelopen weekend een kijkje nemen op het ijs, baal ik dat ik niet meer in het bezit ben van schaatsen.

Gewoon even proberen. Kijken of ik het nog kan.

Maar helaas. Wij doen het met schoenen en kijken toe.

Traditioneel wordt er warme chocolademelk en soep gemaakt voor de fanatieke schaatsers.

Wij hebben zo onze eigen manier om op te warmen.

Het geluid van de schaatsen en de striemen die de schaatsers in de sneeuw achterlaten, geven mij het échte wintergevoel.

Het is lang geleden dat ik zoveel mensen bij elkaar en met elkaar heb zien schaatsen.

Het was koud, maar het plaatje was ongelooflijk mooi. Hollands op zijn top.

Voor de echte liefhebbers hoop ik dat het doorzet en dat die blijkbaar zo gewilde Elfstedentocht door kan gaan.

De liefhebbers mogen het doen. Ik bekijk het dan wel thuis.

Warm vanaf de bank.

Liefs.

Er komt verandering in onze toekomst. 

Na een tijd thuis te hebben gezeten, lijkt het er nu toch echt op dat Tijs werk heeft gevonden.

Tijs heeft vroeger vanaf zijn zeventiende tot aan zijn vijfentwintigste in de binnenvaart als beginnende Matroos en later als Stuurman gewerkt. Op het moment dat hij gedag zei tegen het werken op het water, wou hij aan wal gaan werken. Tot aan vandaag heeft hij hier zijn draai niet kunnen vinden. Hij mist het kabbelende water. Hij mist het harde werken op een schip.

‘Eens een schipper, altijd een schipper’, zoals hij altijd zegt.

Hij heeft het er vaker over gehad, maar onze situatie was onstabiel. Het werken in de binnenvaart betekent één of twee weken op het water en daarna één of twee weken aan wal. Thuis dus. Ons leven was veranderlijk en onstabiel. Ik kon het niet voor me zien dat hij één of twee volle weken van huis weg zou zijn. Ik zou dat niet trekken.

Toen niet.

Nu is het anders.

Er is weer ritme in ons gezin. Ik ben geduldiger, gelukkiger en stabieler. Ik kan het nu aan. Het zou misschien juist goed voor ons zijn. Ik krijg dan de kans om hem te missen. Weer naar hem te verlangen. Ik kan uitkijken naar die dag dat hij weer thuis komt.

Waar we nu vierentwintig uur per dag op elkaars lip zitten, zullen we dan onze ‘eigen’ dingen krijgen. Niet meer alleen ‘wij’. Ook ‘ik’ en ‘jij’.

Tijs is er klaar voor en ik ben er klaar voor. Na zeven jaar vaar ervaring had hij nog wat mensen die hij kon bellen en het balletje begon te rollen. Nu vandaag op drie februari heeft Tijs een schip gevonden. Hij mag varen. Vijftien februari gaat hij aan boord en zal ik hem voor het eerst één week moeten missen. ‘Godzijdank één week en niet twee weken’. Mijn beloning zal zijn om hem daarna weer een week thuis te hebben. Woensdag tot woensdag.

Ik ben benieuwd. Ons leven zal veranderen. Zijn leven. Mijn leven. Hij aan boord en ik samen met Levi thuis.

Spannend.

Samen met Levi thuis. Alleen wij tweetjes. Een dubbelgevoel. Missen en genieten.

Liefs.

Wit. Eindelijk wit.

Een wit uitzicht als wij naar buiten kijken. Dertig januari en de straat is voor het eerst licht bedekt met kleine sneeuwvlokjes.

Het is dan wel niet veel, maar wel iets.

Terwijl Tijs zich klaarmaakt om te vertrekken nar het ziekenhuis om zijn gips te laten verwijderen, maken Levi, Bella en ik ons klaar voor een frisse ochtendwandeling.

Levi kan nog nét gluren.

Een frisse wandeling veranderde in een koude wandeling. Met rode neusjes en rode wangen komen wij weer thuis en treffen wij Tijs aan met twee zichtbare handen. Eindelijk. Zijn gips is eraf.

Zodra Levi weer op temperatuur is krijgt hij chippies. Zijn onweerstaanbare favoriet wat altijd boven een broodje pindakaas gaat.

Niet net zo voedzaam, wel net zo lekker.

Gister heeft Levi een boek gekregen van zijn opa. Een groot dik sprookjesboek. Een mooie kaft en binnenin dikke bladzijden die niet direct bij een eerste beste bijt stuk gaan.

Voorlopig is het plaatjes kijken, maar als hij ouder is zal dit boek een plekje krijgen op zijn kamertje. Naast de voorleesstoel.

Nu heeft Levi een ‘kleinste’ een hoop ‘tussenin’ en een ‘grootste’ boek.

Dat word volop voorlezen.

Leerzaam. Altijd goed.

Liefs.

Snotneuzen, koortsig en bankhangen. Dat waren de ingrediënten in ons huis de afgelopen dagen. Levi en ik waren koortsig en snotverkouden.

Ken je dat? Wel willen snuiten, maar het komt niet naar buiten. Alles zat vast en vol. Wel dorst en honger, maar geen smaak en een droge keel. Wel willen slapen, maar in bed je draai niet kunnen vinden en moeilijk kunnen ademen. Levi wou niks.

Ik heb dekens en knuffels naar beneden gehaald hem zijn gang maar laten gaan. 

Lekker rollebollen en stoeien.

En af en toe een rustpauze inlassen.

Levi is de laatste dagen gek op dozen. Je kan erin klimmen, eruit klimmen, spullen ingooien en er weer uitgooien. En natuurlijk verzamelen.

Zo simpel, maar zo leuk.

Ondertussen zijn we alweer wat opgeknapt en kunnen we langzaam aan onze dagelijkse dingetjes weer oppakken.

Samen ziek zijn is niet altijd vervelend.

Eerder gezellig.

Liefs.

Zelfgebakken pizza.

Tomaat, mozzarella, kip, ui, knoflook en verse basilicum. Vers en lekker.

Het gips weerhoudt Tijs er niet van om zelf te snijden. In de keuken staan wint het van zijn groene arm en word hij steeds handiger met links.  

De afgelopen dagen zijn we druk geweest met het vinden van een auto. Urenlang het internet afspeuren, iets vinden en kilometers rijden om er vervolgens achter te komen dat het niks is. Vermoeiend, maar het heeft resultaat geboekt. We hebben een andere auto! Vervolg volgt.

Nu eerst pizza.

En dan kunnen we weer verder.

Eet smakelijk.

Wind en regen. Heel veel regen.

‘Thuisblijf weer’ als je het mij vraagt. Dit weekend hebben wij de verwarming wat hoger gezet en vergeten speelgoed achter uit de kast eens opnieuw getest.

Over drie weken moet onze auto APK gekeurd worden. Het is vrijwel zeker dat wij onze auto niet met een pluim bij de APK Keurmeester weer kunnen ophalen. Hij is af. Hij wil niet meer. Verkopen zal ook geen optie zijn. Hij moet naar de sloop. Oké, het is geen moderne super auto, maar het was wel mijn auto. Een auto die Levi en mij heeft kunnen brengen naar waar wij naartoe wouden.

Ik ben niet een persoon dat gericht is op luxe of status, maar wel op veiligheid. Deze auto was goed genoeg voor ons, maar nu niet meer. Hij kan ons niet meer bieden wat wij nodig hebben en zijn wij toe aan vervanging. Zaterdag zijn wij wezen kijken naar een andere auto. Vijf deuren. Makkelijker met een kindje en kijkend naar de toekomst zal dat ook nodig zijn. Totdat wij iets anders hebben gevonden zullen wij nog rijden in Golf, maar niet meer voor lang.

Levi zat voor het eerst niet alleen, maar samen in bad.

Gezellig.

Onze portie patatjes gegeten bij oma.

En kreeg ik van Tijs nieuwe plantjes voor in mijn mand.

Nou is het alweer zondag en regent het nog steeds.

Ik heb de weerberichten nog niet gezien, maar ik hoop op droger en beter weer.

Een fijne laatste weekend dag. Liefs

Nu langzamerhand geestelijk en emotioneel mijn hoofd ‘reinigt’, krijg ik ook behoefte aan lichamelijke reiniging. Even helemaal schoon. Resetten. Ik ben het huis aan het opruimen, ik ben geestelijk aan het opruimen, maar de lichamelijke opruiming ontbreekt nog.

Vanmorgen in mijn winkelwagen;

Een klein begin.

Ik reinig van binnen. Levi reinigt van buiten.

Om te kunnen reinigen, moeten we wel eerst vies worden.

Geen probleem.

Conclusie; een grote schoonmaak. Geestelijk, lichamelijk en in en rondom het huis.

Ons doel; schoon zijn. Geestelijk, lichamelijk en in en rondom het huis.

We zijn al een eindje op weg. Nu het nog afmaken. We doen ons best.

Liefs.

‘When someone you love becomes a memory, the memory becomes a treasure’.

Er komt een dag waarin ik terugkijk op nu en met al mijn gevoel en verstand kan zeggen: ‘Het is goed zo’. Tenminste dat hoop ik. Daar werk ik aan.

De afgelopen weken heb ik als zwaar en vermoeiend ervaren. De gesprekken bij het Fiom gaan niet alleen over het verlies van Heaven, maar over zoveel meer. Mijn hele ik. Kim. Wie ik was, wie ik ben en wie ik wil worden. Belangrijker nog; waarom was ik wie ik was. Waarom ben ik wie ik ben. En waarom wil ik worden zoals ik in de toekomst wil zijn. Ik ben aan het zoeken naar antwoorden en naar verklaringen. Er komt gevoel en besef boven tafel, waarvan ik niet wist dat het er was. Confronterend. Zo zal ik de gesprekken omschrijven. Na de eerste gesprekken snapte ik niet wat voor nut het kon hebben. ‘Na afloop ben ik toch alleen maar boos en verdrietig’. Maar ik heb volgehouden.

Nu de eerste buien van woede en verdriet voorbij zijn, zie ik in dat die confrontatie een positieve draai begint te krijgen. Ik begin het te snappen. Ik begin in te zien waarom ik boos reageer op dingen, zonder dat ik er zelf een verklaring voor heb. Ik begin in te zien, waarom ik uit het niets begin te huilen. Ik begin mezelf te snappen. Een vooruitgang.

Om de geboorte en het overlijden van Heaven te kunnen verwerken, zal ik eerst Kim moeten begrijpen. Kim kunnen zijn. De echte Kim. Niet de gevormde Kim, maar Kim zoals ze eigenlijk is. En daar ben ik mee bezig. Voor Heaven. Heaven verdient dit. Ik moet Heaven niet wegstoppen. Heaven verdient onze herinnering, zoals Tijs tegen mij zegt. Heaven heeft recht op onze dierbare herinneringen aan hem, want hij is onze zoon en broertje.

Niet tastbaar. Wel herinner baar.

Ondertussen probeer ik te genieten. Niet binnen blijven zitten. Naar buiten. Levi de ruimte en frisse lucht geven. Levi een kind laten zijn.

Spelen en vies worden.

Levi heeft een maatje gevonden. Een vriendinnetje.

De kleinste die ook mee is word omgetoverd tot een beertje en geniet ook van de frisse lucht.

Ik heb het zwaar en ben af en toe verdrietig. Geen reden om Levi niet te geven waar hij recht op heeft.

Hij houd mij op de been. Voor hem kom ik mijn bed uit en geniet ik elke dag. Het is moeilijk, maar we moeten door.

Soms met een traan en soms met een lach. Het geeft niet. Als we maar samen zijn.

Liefs.

Het is vijf uur als ik wakker word en op mijn telefoon kijk. Levi huilt in de kamer naast ons. ‘Alweer zo vroeg?, denk ik slaperig.

Levi is onderhand zestien maanden oud en slaapt nog steeds slecht. Hij word ‘s nachts vaak wakker en zijn dag begint vrijwel elke ochtend voordat de rest van de wereld ontwaakt. Ik bleef zeggen dat het vanzelf wel zou veranderen. ‘Dit gaat wel weer voorbij’. Nu zestien maanden later houd ik mijn mond. Elke avond als ik Levi instop ga ik er vanuit dat hij minstens zal slapen tot zeven uur. ‘Altijd positief blijven’, denk ik met een gemaakte glimlach. Stiekem ben ik al zestien maanden moe en verlang ik naar ‘normale’ nachten. Waarschijnlijk zal ik voorlopig moeten accepteren dat dit nu mijn normale nachten zijn.

Zo dus ook vandaag.

Vijf uur.

Na een ontbijt en de nodige koffie maken wij ons klaar voor buitenlucht.

Het is mooi buiten. Het heeft vannacht licht gevroren en ik kan niet wachten om Levi met zijn muts in de nog verse vrieskou te zien.

Muts op, sjaal om en een jas aan.

Wij gaan naar buiten.

Ik heb geen bestemming en laat Levi maar gaan. Hij mag bepalen welke kant we op gaan en ik volg.

Zo lief. Zo schattig. Die kleine beentjes door het bevroren gras. Hij heeft geen idee waar hij heen wil en dwarrelt wat rond.

Eindelijk een gevoel van januari. Het gevoel van winter. Ik heb dit gemist en we genieten dubbel zoveel als we weer binnenkomen voor een glas warme melk.

‘Morgen weer?’.

Liefs

Zaterdag patatdag. Al jaren een vreemde traditie in ons gezin.

Vreemd, maar wel lekker.

Uitbuiken bij opa op schoot met een boekje.

Het is onweerstaanbaar zoals Levi sinds kort met een boekje in zijn handen hoopvol je kant op komt lopen met voorlees vragende oogjes. Ook al heb je drie boekjes binnenstebuiten tot vervelends aan toe doorgelezen, zijn oogjes vragen; ‘Alsjeblieft, nog één keer?’. En je bent om. 

Oké, nog één keertje dan.

Stiekem nog een kusje.

En klaarmaken om weer naar huis terug te gaan.

Schoentjes zoeken en spenen verzamelen.

‘DaDa’, zoals wij dat zeggen.