Zaterdag eenendertig december.

Het is officieel de laatste dag van het jaar tweeduizend elf.

Wij sluiten af met een traan.

En starten opnieuw met een lach.

Voor iedereen de allerbeste wensen in een nieuw, fris en nóg onbeschreven tweeduizend twaalf.

Maak er het beste van.

Haal alles eruit wat erin zit. Geniet en leef elke dag. 

Want tijd terug krijgen bestaat niet. Leef nu en niet straks.

Tot in het nieuwe jaar.

Liefs

We hebben allemaal kleine dingen die ons leven leuk maken. Zelfs als we ziek zijn, verdrietig zijn, en als het allemaal gewoon niet zo mee zit. Deze kleine dingen houden ons op de been! Een lief smsje, een meisje dat lachend op de fiets zit, het zonnetje dat naar binnen schijnt, een bed dat fijn ligt, een vrije dag, en ga zo maar door. Nu wil ik van jou weten, welke dingen zijn dit in jouw geval? Waar word jíj blij van? Wat zijn de simpele dingen die jouw leven zo leuk maken? Maak er een lijstje van en share your happiness! Liefs, Lisanne (Lisanneleeft.nl)

Hier werd ik getaged door Laura, dus bij deze;

Ik word blij van fotograferen. Met een foto kan je een verhaal vertellen zonder er iets bij te hoeven zeggen. Momenten zijn zeldzaam en duren vaak niet langer dan een fractie van een seconde. Door het moment te fotograferen, leg je het vast en kan je het voor de rest van je leven bij je dragen.

Ik word blij van een mooi jurkje. Als thuisblijfmoeder loop ik vaak in kleren die mij gewoon het lekkerst zitten. Het maakt mij niet zoveel uit wat ik aan heb of hoe mijn haar die dag zit. Toch vind ik het fijn om mij zo af en toe een keer mooi aan te kleden. Ook al ben ik de hele dag thuis. Tijd aan jezelf besteden doet een mens goed. Je moet het jezelf gunnen en gewoon doen.

Ik word blij van tijd voor ons tweetjes. Als Levi aan het eind van de dag naar bed gaat zetten Tijs en ik koffie en gaat de televisie aan. Samen even op de bank zitten. Samen koffie drinken. Het klinkt  heel simpel, maar wij genieten daar van. Gewoon alleen even wij twee.

Ik word blij van Levi zijn ondeugendheid.

Ik word blij van warme chocolademelk. Als het buiten weer kouder word en iedereen hoopt op sneeuw is het tijd voor warme chocolademelk. Op de bak wegkruipen onder een dekentje met een warme kop in je handen. Als de zomer ten einde komt kan ik mij hier al op verheugen. Het hoort bij de winter. Het hoort bij december.

Ik word blij van moederschap. Na Heaven besef ik goed dat ik het nooit meer als vanzelfsprekend mag zien dat ik moeder mag en kan zijn van Levi. Sommige vrouwen krijgen ongewild het bericht dat ze geen kinderen kunnen krijgen. Of vrouwen die jaren lang bezig zijn om zwanger te raken. Na Heaven is mijn moedergevoel naar Levi toe verandert. Het is echter geworden. Intenser. Ik besef het meer. Ik ben mama en daar moet ik elke dag dankbaar voor zijn.

Ik word blij van Tijs zijn liefde voor Levi. Hoe Tijs zijn best ook zal doen, een biologische vader zal Tijs nooit van Levi worden. Toch zie ik het wel zo. Als Tijs naar Levi kijkt, zie ik een vader die naar zijn zoon kijkt. Vanaf het begin dat Tijs en ik bij elkaar kwamen heeft hij zich honderd procent ingezet voor Levi. ‘Wat bof ik toch met hem’.

Ik word blij van bloggen. Bijhouden wat er dagelijks gebeurd en kunnen teruglezen. Ik schrijf elke keer weer met plezier en vind het een uitdaging om mijn gedachten op een leuke manier op ‘papier’ te krijgen. En hoe leuk is het wel niet om later weer terug te kijken op nu.

Ik geef deze tag door aan Joyce, Just Mommy, Dennis en Tilly.

Ik wil iedereen alvast een fijne jaarwisseling toewensen en een mooi tweeduizend twaalf.

Liefs Kim

Reizen. Terug in de tijd. ‘Kan dat?’. Met een blog wel. Nu oud en nieuw voor de deur staat maak ik een reis door mijn archief van tweeduizend elf.

‘Ga je mee?’

(Archief Writingpad 19 januari 2011)

‘Tweeëntwintig jaar, hoogzwanger, verbroken relatie, ‘Ik sta er helemaal alleen voor’. Bang voor wat komen ging…

Nu, vandaag, 19 januari 2011, voel ik mij trotser en sterker dan ooit. Een prachtige gezonde, vrolijke en sterke zoon. Zo mooi en lief. Zo klein en teer. Van mij. Helemaal van mij. Mijn liefde voor hem is onbeschrijfelijk. Zijn lieve lach als ik bij zijn bedje kom als hij wakker is. Zijn oogjes waar je in verdrinkt als hij je aankijkt. Zoveel geluk brengt hij mij elke dag. Tweeduizendtien was voor mij een geschenk. Milan kwam gezond op de wereld en heeft mij er weer bovenop geholpen. Ik heb zoveel zin in een nieuw jaar. Een gezellig huisje…

Eind vorig jaar heb ik een ontzettend leuke, lieve jongen ontmoet. Samen zijn we het nieuwe jaar in gegaan en sinds 1 januari 2011, 00:00, mag ik hem officieel mijn nieuwe vriend noemen. Zo leuk als hij is met Milan en zo gezellig als we het hebben..

Tweeduizendelf; ‘Kom maar op..!

En ons jaar was begonnen.

In de laatste maand van tweeduizendtien ontving ik mijn sleutels van mijn huisje en begon mijn nieuwe leven als een kersverse moeder. Ik moest wennen en mijn draai vinden. Ik vond het zwaar om na een tijd bij mijn ouders in te hebben gewoond, ineen keer de volledige zorg en verantwoordelijkheid van Levi op mij te hebben. Het feit dat Tijs de eerste maanden veel op ‘bezoek’ was heeft mij geholpen. Langzaam kreeg (wat steeds meer ons huis werd, dan alleen mijn huis) vorm en werd het onze plek. Een vertrouwde plek.

Onze plek.

Doordat ik op mezelf ging wonen voelde ik mij steeds meer een echte moeder. Een moeder dat voor haar kindje zorgde. Levi was een slechte slaper en liet mij ‘s nachts meerder keren uit bed rollen, omdat hij zijn heilige speen kwijt was in zijn bedje. De vroege ochtenden dat ik om vijf uur beneden zat met een klein hummeltje. Mama nog half slapen, maar Levi klaarwakker en willen spelen, maar mij altijd aan het lachen kreeg, hoe vermoeid ik ook was.

Levi was onderhand een half jaartje oud en ik begon steeds vaker terug te kijken op een ongelofelijke zware bevalling, die af en toe nog op mijn netvlies voorbijvliegt. Ik had het allemaal nog niet verwerkt. Ook alle ellende eromheen met mijn ex was ik nog niet vergeten. In Maart besloten Tijs en ik om ‘Milan’ Levi te gaan noemen. Vanaf dat moment kreeg ik de touwtjes in handen.

Het ging goed met Tijs en mij en ik kreeg steeds meer zelfvertrouwen. Waar ik mij eerst afgedankt, vernederd en lelijk voelde, begon ik weer een andere Kim in de spiegel te zien. Beetje bij beetje gaf Tijs mij mijn eigenwaarde terug en kon ik mijn ‘nieuwe’ lijf beter accepteren. ‘Met dit lichaam heb jij jou prachtige zoon op de wereld gezet. Daar moet je trots op zijn!’, zei Tijs vaak tegen mij. Ik wist dat hij gelijk had en na het lezen op de blog van starvingartistink wist ik wat ik moest doen.

Tijs heeft deze foto;s genomen en ik moet zeggen dat het voelde als een soort van opluchting. Wat ik al die tijd zo verstopt had en niet kon accepteren, was nu weg. Het was geen ‘geheim’ meer. Nu kan ik zonder afschuw naar deze foto kijken en trots zijn. De littekens op mijn buik hebben een verhaal. Mijn verhaal.

Zonder dat ik het doorhad werd Levi steeds groter en nam hij kleine stapjes naar het worden van een klein kindje in plaats van een baby.

In mei gooiden Tijs en ik onze hele inrichting over de kop en gingen we voor een huis wat bij ons samen paste.

6 juni; ‘Dankbaar voor alles en iedereen die mij erdoorheen gesleept hebben en mij hebben laten meemaken dat er na regen inderdaad zonneschijn wacht’.

De maand waarin wij kennis maakten met Bella was juli.

Ons nieuwe familielid.

Een familielid waarvan wij zeker weten dat zij toch echt de lelijkste is van ons vier. Ze knort als een varken, snurkt als een dronken ouwe man, maar ze is zo lief. Ze luistert goed en ze is het beste vriendje van Levi.

Trots en blij ben ik na onze eerste echofoto op negen augustus. Het is duidelijk; Tijs en ik krijgen samen een kindje. Een kindje van ons twee. Levi krijgt een broertje of een zusje. Tijs en ik zijn super trots en voelen ons completer dan ooit.

Ik word weer moeder.

Dit was het. Dit moment.

Tijs en ik zijn verliefd. Tijs heeft Levi met liefde op zijn arm en hij kijkt naar mij. Zijn vriendin die zijn kindje draagt. Op de achtergrond kijkt Bella toe.

We zijn compleet. Het klopt.

Op acht september wordt Levi één jaar. Mijn baby’tje is een kindje geworden.

Op vierentwintig oktober word alles wat ik allemaal heb opgebouwd ineen keer weggeslagen.

We hebben onze twintigweken echo. Ik wil weer terug naar het moment dat ik het nog niet wist. Ik wil mijn dikke buik weer terug. terug naar dat moment.

Dit moment.

Vanaf dan gaat het snel. Het gaat te snel. De dagen vliegen voorbij en voordat ik het weet lig ik in het ziekenhuis. Ik moet bevallen. In de nacht van woensdag twee november is ons zoontje geboren.

Heaven is een feit.

Nieuw verdriet en verlies speelt precies een jaar later weer een hoofdrol in mijn leven. Ik moet weer verwerken. Ik ben blij met Levi die mij erdoorheen trekt en mij ‘s ochtends uit bed kletst.

We moeten door.

En dat hebben we maar gedaan.

Nu is het eind december en zijn Tijs en ik eenendertig december precies om twaalf uur ‘s nachts een jaar samen.

We kijken terug op een jaar waarin veel gebeurd is. Het komende jaar zijn we weer bezig met verwerken. Ik ben nog niet klaar om dit jaar achter mij te laten. Ik wil nog niet naar tweeduizend twaalf. Maar de tijd tikt door en oud en nieuw staat alweer voor de deur.

Ik hoop dat Tijs en ik precies een jaar vanaf nu terug kunnen kijken met een goed gevoel. Een gevoel van acceptatie. Ondanks alles ben ik nog steeds gelukkig.

Ik hou van Levi en Tijs. Ik hou van Heaven. Ze horen bij mij.

Samen gaan we tweeduizend twaalff in en kunnen we alleen maar wachten om te kijken wat dit jaar ons zal brengen.

x

Zo leef je er een maand intensief naar toe en zo is het ook weer voorbij. Kerst. Kerst tweeduizend elf behoort alweer officieel tot de geschiedenis.

Drie of twee uitgebreide dagen waarbij iedereen wat meer aandacht besteed aan gewone alledaagse routines, zijn voorn ons voorbij gevlogen. Om de eerste dag na Kerst niet gelijk ouderwets sober op de bank door te brengen, besluiten wij om aan het eind van de middag naar het zwembad te gaan.

‘Wat hebben we nodig?’. ‘Handdoeken, zwemkleding en zwemluiers’.

Met een volle tas stappen we in de auto en rijden we naar het zwembad.

Met ons drieën in een hokje staan we te klunzen om allemaal in onze zwemkleding te komen. Te weinig ruimte en te veel mensen.

Maar het is gelukt. We kunnen zwemmen.

Levi proeft eerst even voor in het pierenbadje.

Al gauw is hij het pierenbadje zat en wil hij een stapje verder. Het recreatie bad. In het ondiepe gedeelte kan hij net staan en wil hij zelf lopen, maar hij is te enthousiast. Ik vind het nog eng en ben blij dat hij zijn zwemvliesjes omheeft.

Ik heb getwijfeld over het plaatsen van de foto’s van mijzelf in mijn prachtige ‘mamabadpak’, maar ik herinnerde mij gelijk mijn eigen woorden en daar blijf ik bij; ‘Hier ben ik, ik kan niet anders, ik ben ik’. Dus bij deze.

Als ik de foto’s zie, zie ik een moeder. Een moeder die ik graag zou willen zijn. Een moeder die zichzelf durft te zijn en zichzelf durft te laten zien. Het feit dat de twijfel over het plaatsen van de foto’s weer toeslaat, betekent toch dat ik hier nog niet helemaal ben. Het heeft tijd nodig. Wat er de afgelopen jaren allemaal zo snel achter elkaar is gebeurd in mijn leven heeft een flinke deuk in mijn zelfvertrouwen geslagen.

Ik werk eraan, maar het heeft tijd nodig.

Na wat drinken word Levi zwembad moe en kleden we ons weer om.

Lekker naar huis.

En mogen jullie getuige zijn van de allereerste keer dat Levi zelf door schuifdeuren loopt. Het heeft even geduurd voordat we buiten waren. Hoe kan het ook zo zijn dat je op een deur afloopt en dat ze open gaan, terwijl papa al buiten staat en mama achter je aan loopt. Na drie keer proberen snapt hij het nog niet en geeft hij het op.

We kunnen naar huis.

Het was een fijne eerste-dag-na-Kerst.

Welterusten.

Zesentwintig december.

Tweede kerstdag is aangebroken op het moment dat ik mijn ogen open, omdat ik Levi hoor brabbelen in bed. ‘Blijf maar lekker liggen, ik doe het wel’, zeg ik tegen Tijs. Hij draait zich gelijk weer om en slaapt lekker verder. ‘Geen haast vandaag’, denk ik bij mezelf en ik stap uit bed. ‘Merry Christmass’, zeg ik lachend tegen het kleine mannetje dat met een grote glimlach in zijn bed ligt. Als we beneden de kamer binnenlopen heb ik direct al besloten om eerst alle bewijzen en resten van de avond ervoor op te ruimen. Levi krijgt een beker warme melk en een broodje pindakaas. Ik zet de radio aan en begin met opruimen. Niks beters dan lekker stoffen en opruimen met kerstmuziek op de vroege ochtend van tweede kerstdag.

Via de computer vraag ik aan Dennis of hij vandaag nog naar pap toe gaat. Hij gaat. Normaal vierden we tweede kerstdag altijd bij mijn vader, maar om de een of andere reden waren daar dit jaar nog geen ‘vaste’ plannen voor. Ik vind het gezellig om ook te gaan, maar heb nog niks met Tijs overlegd, maar ik verwachtte niet anders dan dat het alleen maar gezellig zou zijn om toch alsnog te gaan. Onderhand is het al elf uur en is Tijs nog niet wakker. Ik doe Levi in bad en leg hem op bed.

Als ik Levi net op bed heb wordt Tijs wakker.

‘Zullen we vanmiddag naar mijn vader?’. ‘Ja, gezellig’.

We gaan.

Om opa te verrassen trek ik nog gauw zijn kerstmanpakje over zijn kleertjes heen voordat we gaan.

Het eerste wat Levi doet als we bij mijn vader zijn, is zijn nieuwe gekregen blokken uittesten.

‘En al het lekkers natuurlijk’.

Ik betrap Levi de laatste tijd steeds vaker plat, languit en gestrekt op de grond. Ontspannen. Ik moest hier erg aan wennen, omdat Levi zo druk en bewegelijk is. Ik vind het alleen maar lief en laat hem lekker ontspannen.

Als het buiten donkerder wordt, begint Levi steeds meer te gapen en te kreunen. Ik wil hem liever niet op bed leggen, omdat we na het eten weer weg gaan en ik hem weer uit bed zou moeten plukken als hij net in een diepe slaap ligt. Mijn vader haalt een dikke deken en lekkere kussens van boven en creëert een hoekje voor Levi. Hij rolt en draait over de kussens en de deken. Hij vindt het heerlijk

Opa heeft tapijt dus lekker met blote voetjes en blote beentjes.

Tijs en ik hadden niks gepland voor de tweede kerstdag, maar onverwachts hebben we een ontzettende gezellige middag gehad en onverwachts met ons allen heerlijk chinees gegeten.

Op de terugweg in de auto luister ik het nieuwe album van Coldplay; Mylo Xyloto, terwijl Tijs en Levi langzaam steeds verder wegdommelen. ‘Heaven is inside’, hoor ik de zanger zingen. Het zinnetje blijft doordreunen in mijn hoofd tot we thuis zijn.

‘Heaven is inside’ denk ik en ik glimlach. Ik weet dat hij gelijk heeft en besef mij dat ‘mijn’ Heaven er de hele kerst was. ‘Inside’. Als ik sleutel in het contact omdraai, draaien twee hoofdjes mijn kant op.

‘We zijn thuis…’.

Lees hier onze Kerstavond en eerste Kerstdag.

Liefs

Vijfentwintig december.

Het is eerste kerstdag als Tijs en ik rond twaalf uur weer thuis komen na een avondje heerlijk eten en (uit)slapen. Er staat nog afwas op het aanrecht en er moeten nog wat dingetjes opgeruimd worden. Met een aansteker loop ik een rondje door de kamer en steek ik alle kaarsjes aan. Als de radio aan is en de kerstmuziek klinkt uit de boxen, zijn we er klaar voor.

Eerste kerstdag.

Mark, de zoon van Chris, heb ik altijd beschouwd als mijn broer. Toen we klein waren, speelden we samen met de poppen en waren we samen fan van de Spice Girls. Sinds hij is verhuisd zie ik hem te weinig. Ik ben blij dat hij mee gekomen is en gelijk is het weer net als anders. Elke keer met een ander kapsel, maar toch net zoals vroeger.

Zoals elk jaar spelen we Triviant. We merken aan de vragen op de kaartjes dat we ouder worden. ‘Dat is alweer zo lang geleden..! ‘Wie was dat ook alweer?’.

Als Levi gedoucht en vol naar bed gaat, maken we alles klaar voor het eten. Afgelopen week hebben Tijs en ik ons kerstmenu samengesteld en uitgeprint. Iedereen krijgt er een op zijn bord en mam heeft kerst kokers mee die je met een knal uit elkaar trekt, waarna er een gekke vraag uitvalt;

Q: ‘What is whobbly and flies?’

A: A jelly-copter.

We hebben een voorgerecht, hoofdgerecht en een nagerecht. We hebben onze gourmet wat uitgebreid.

Mam sluit de avond af door een groepsfoto te maken. Bij de kerstboom natuurlijk.

Eerste kerstdag was heel anders dan onze kerstavond, maar net zo leuk. Ik geniet van tradities die zich elk jaar weer herhalen. Ook al vierden we het normaal bij onze ouders, het was weer gewoon kerst. Lekker eten en niet te moeilijk doen.

‘Wat is kerst toch fijn’.

Have yourself a merry little ‘second’ Christmass Day!

Liefs

Vierentwintig december.

In de middag zijn we eerst bij mijn ouders om Levi te brengen. Levi brengt kerstavond door met zijn lieve opa en oma. Tijs en ik maken ons klaar om naar zijn ouders te gaan.We gaan daar eten en blijven daar slapen.

Als we bij Tijs zijn ouders binnenkomen, dringen de geuren uit de keuken gelijk mijn neus binnen. Er wordt al druk gewerkt in de keuken en een pannetje staat al te pruttelen. Het is direct duidelijk dat we uitgebreid gaan eten.

Compleet met een voorgerecht, soep, tussengerecht, hoofgerecht en een dessert. Vijf gangen welteverstaan.

Ik heb genoten. Een avond aan tafel zonder haast. Rustig eten, maar vooral ook genieten. Serieus kletsen, maar ook veel lachen.

Als ik naar Tijs kijk, besef ik het. Hij is mijn man. Hij is die ene man met wie ik nu kerst wil vieren. Hij is diegene waar ik nu op dit moment bij wil zijn. Ik kijk verder de tafel rond en besef mij dat ik gelukkig ben. Alles klopt. Ik voel mij op mijn gemak en ik heb het naar mijn zin.

En dat is volgens mij waar kerst om draait.

Familie. Samen zijn en genieten. Gewoon genieten.

‘Tijs en ik kussen wat af’.

De mannen en Tijs zijn zusje blijven een tijdje nazitten om nog een potje te kaarten. Ik voel mijn hoofd zwaar worden en besluit om lekker naar bed te gaan. Na een laatste kop thee sluip ik naar boven en kruip het bed in. Ik luister naar het gerommel beneden in de woonkamer en hoor gelach. ‘Wat een fijne avond’, denk ik en sluit mijn ogen.

De volgende ochtend zijn Tijs en ik op tijd weer wakker. Als iedereen wakker en beneden is, zitten we gezellig aan de ontbijttafel.

Rond elf uur stappen Tijs en ik in de auto op weg naar huis. Gauw de laatste dingen nog even klaarmaken voordat onze visite komt.

Eerste kerstdag…

Ik heb er zin in. Fijne kerst iedereen!

Het resultaat na een bezoekje bij de kapper vanmorgen.

‘Weet je het zeker?’. Ja, ik weet het zeker.’

Knip knap. Welkom pony.

Tijs en ik hadden vandaag een afspraak in het ziekenhuis. De uitslagen van mijn vruchtwaterpunctie die ik vlak voor de bevalling van Heaven had genomen, waren binnen. De vruchtwaterpunctie heb ik laten doen om te kijken of er nog andere afwijkingen waren en-of er een eventuele kans zou zijn op genetische afwijkingen. Deze informatie is belangrijk voor een volgende zwangerschap. Hoe groot is de kans dat dit ons weer gebeurd? Zit deze afwijking misschien in ons DNA? Zat er een fout in de chromosomen? Dit zijn allemaal vragen waar je alleen antwoord op kan krijgen door middel van een punctie.

De punctie zelf vond ik vreselijk. Pijnlijk. Het was maar een dun naaldje, maar ik had het gevoel alsof ze met een boor door mijn buikwand heen prikten. Op het schermpje schuin boven mijn ziekenhuis bed kon ik meekijken. Ik zag een naald Heaven zijn huisje binnendringen. Zijn veilige plek bij mij. ‘Ze zitten in zijn veilige ruimte’, zei ik nog tegen Tijs. In mezelf was ik boos op de zuster. Ik wou dat ze hem met rust lieten. Om hem te zien op het schermpje, wetende dat hij die dagen uit mij zou worden gehaald, terwijl ik al wist dat hij het nooit zou kunnen redden, vergeet ik nooit meer. Ik had schuldgevoel. Moedergevoel, maar ik kon niet anders.

Dit gevoel kwam direct terug op het moment dat we het ziekenhuis binnenkwamen. Vreselijke TL buizen die perfect mijn gevoel weergeven. Kil.

In de wachtkamer wordt ik direct geconfronteerd met dikke buiken. Vrouwen die hoogzwanger zijn. Vrouwen die wél met een dikke buik bij de kerstboom mogen zitten. Ik mag het misschien niet zijn, maar ik voel het toch; jaloezie. Ik wou zo’n buik. Ik hád zo’n buik. Maar nu niet meer. Nu ben ik hier op een vervolg afspraak, omdat ik mijn bevalling al heb gehad. Veels te vroeg helaas…

Als we weer naar buiten lopen kunnen we gelukkig in ieder geval lachen naar elkaar. Wetende dat de kans dat dit weer zou gebeuren een kleine drie tot vier procent is. Heel klein, maar het is er wel. Die kleine drie tot vier procent is voor ons in ieder geval geen reden om een volgende zwangerschap te laten. Het is lastig. De wens om samen een kindje te krijgen is nog steeds erg groot, maar we willen onszelf eerst rust gunnen om dit goed te kunnen verwerken. Heaven verdient ook zijn tijd. We willen ons niet gelijk in iets nieuws storten. Volgens de dokter kan het lichamelijk geen kwaad om weer zwanger te worden. Geestelijk is het een ander verhaal. Wij willen nog wachten. Gewoon nog even niet.

Anders Kijken.

De opdracht van vandaag was herhaling. Als mam en Chris langskomen om even op te passen, zodat wij rustig naar het gesprek in het ziekenhuis kunnen, zet ze een kandelaar op tafel. Drie kaarsen naast elkaar. ‘Herhaling’, zeg ik lachend en neem een foto.

Klaar.

xoxo

Als ik Levi lekker warm in bed heb ingepakt na een half uurtje badderen en spetteren in het warme water, besluit ik om zelf ook onder de wol te kruipen. Mijn neus snottert en mijn wangen gloeien. ‘Hopelijk wordt ik niet ziek met de kerstdagen’, verzuchtte ik vanmiddag nog tegen Tijs, terwijl we onze kar aan het volladen zijn met alle nodige boodschappen voor het avondmaal op de eerste kerstdag.

Vanmorgen ben ik met ons buurmeisje en haar dochtertje samen met Levi weggeweest. Zo leuk en gezellig, maar Levi is uitgeput als we weer terug zijn en kan niet goed slapen. Na zijn avondflesje is hij zo moe en piept hij niet meer. Hij valt gelijk in een diepe slaap. ‘Heerlijk, kan ik lekker naar bed’. 

Als ik net mijn zakdoekjes en mijn hoofd op de juiste plek op mijn kussen heb liggen hoor ik in de verte muziek. Kerstmuziek. ‘Wat is dat nou?’. Ik gluur door het raam om te kijken of de buren misschien een of ander feestje in de tuin hebben, want het klinkt dichtbij en best hard. Ik kan niks zien en ga weer liggen. ‘Ooh, the weather outside is frightfull…’,. Argh! Ik ben gek op kerst en alles wat daarbij hoort, maar ik wou zo graag slapen en dat lukt zo niet. Ik blijf het proberen, maar ongewild begin ik in mijn hoofd mee te zingen en stap een beetje geïrriteerd uit bed.

Als ik beneden kom plof ik op de bank en zet ik de televisie aan. Het duurt niet lang of daar kom het weer; ‘Walking in a winterwonderland…’. Als ik opzij kijk zie ik een verlichtte bus. Hij rijdt onze straat in en stopt precies voor onze deur. Ik zie een meisje verkleed als een elf uitstappen en naar onze voordeur lopen.

In mijn badjas spring ik gauw op en doe open. ‘Coca Cola wenst u prettige feestdagen!’. Ik krijg een fles Coca Cola in mijn handen gedrukt en de enorme speakers bovenop de bus blazen harde kerst geluiden uit. ‘Bedankt’, zeg ik wat verward. Daar sta je dan. Een fles Cola in je handen, kerstmuziek op de achtergrond en oog in oog met een elf. In je badjas.

Het blijkt voor een goed doel te zijn en ze vraagt of wij nog lege flessen met statiegeld hebben liggen.Ik geef haar onze laatste lege flessen en als ik de kamer inloop plof ik weer op de bank. Het duurt nog een kwartier voordat de bus wegrijdt. Rust. En gelukkig; Levi slaapt nog.

Anders Kijken.

De opdracht van de mini-cursus van vandaag was reflectie. Ik had al een foto gemaakt, maar ik vind de foto met alle lichtjes in ons huis gecombineerd met de lichtjes van de bus leuk en passend bij deze tijd, dus is de eerste foto hierboven gelijk mijn foto van vandaag.

Laatst heb ik oorbellen bij de SIX gekocht voor de kerst en ben ik er helemaal klaar voor. De boodschappen zijn gedaan, tafeldecoratie voor het eten is in huis en zit het met mijn kerststemming dit jaar helemaal goed. Zaterdagmiddag gaan mam en ik koekjes en cakejes bakken voor de eerste kerstdag en gaan Tijs en ik op kerstavond gezellig bij zijn ouders eten. Zondag is het eerste kerstdag en vieren wij het hier. Tijs is gek met alles wat er in de keuken gebeurt en heeft hij een heerlijk menu samengesteld. Ik zou het graag willen delen, maar de desbetreffende ‘eters’ lezen mee en zal het geen verassing meer zijn. Dit dus later. Tweede kerstdag staat voor ons nog open. Misschien ook wel lekker. Gewoon met ons eigen gezinnetje.

‘Hele fijne dagen gewenst iedereen…!’

Liefs

‘Zijn eerste échte schoentjes krijgt hij van mij hé?’, zei Tijs zijn moeder tegen mij toen we naar buiten liepen om weer naar huis te gaan. Nu Levi flink begint te stappen, vindt hij het zitten in de kinderwagen niet leuk genoeg meer om de hele tijd in te zitten. Hij wil zelf ook een stukje lopen. Dat mag van mij, maar nu het kouder wordt buiten vind ik goede warme schoenen belangrijk. Vanmorgen zijn Tijs en ik vroeg vertrokken om zijn eerste echte loopschoentjes te gaan kopen.

Ik had geen idee welke maat hij zou hebben, maar hij blijkt vrij kleine voetjes te hebben voor zijn leeftijd. Levi is sowieso al vrij fijntjes, dus het verbaasde mij niks. ‘Maatje negentien’, zei de verkoopster nadat ze zijn voetjes had opgemeten. ‘Ik zal even kijken naar een schoentje in die maat om te passen’.  Ze kwam terug met ‘Bunnies’. Ik ken het niet, maar ze waren perfect. Toen hij zijn eerste stapjes met zijn grote mensen schoenen zette, was ik al verkocht. De verkoopster voelde nog even goed na en zei dat deze goed aansluiten bij zijn voetjes.

Klaar.

‘Tadaaaa…’.

Zodra we de winkel uitlopen wordt de nieuwe aankoop gelijk even getest. (En gaat het gelijk al fout. Even wennen).

Voordat we weer naar huis gaan eten we een soepje en een lekker broodje.

Ik ben gek op de lunchrooms die rekening houden met etende gezinnen. Een vader en moeder die graag even een broodje willen eten zonder hun kindje op schoot te hoeven nemen of zelf onder het eten zoet te moeten houden. Bij de V&D is dit perfect geregeld en kan Levi zelfs een filmpje kijken, terwijl hij op een broodje zit te kauwen.

Zo kunnen wij even rustig zitten.

Het is trouwens misschien wel even goed om te zeggen dat ik de laatste keer bij een gesprek op het Fiom de opdracht heb gekregen om mezelf ‘meer’ te laten zien. Hij had gevraagd of wij foto’s mee konden nemen vanaf het moment dat ik zwanger was tot aan de bevalling. Het viel hem op dat op alle foto’s mijn gezicht afgekapt was, ik mij verstop achter Levi of Tijs of dat ik er helemaal niet op stond. Ik moet toegeven dat ik mij graag achter mijn camera of anderen verstop. Ik hoef mij niet te verstoppen. Ik mag er ook zijn. Meer foto’s van ‘ik’ dus.

Maar goed, waar waren we gebleven… Oh ja, de lunch.

Het is voor mij  vandaag de tweede dag van de mini-cursus ‘Anders Kijken’. De opdracht van vandaag was afval fotograferen. Op de terugweg naar de auto heb ik op de grond gelet en heb ik twee foto’s gemaakt.

Dat was zo ongeveer onze woensdag in een notendop. Gelukkig is de woensdag nog niet afgelopen en heb ik nog een heerlijke avond voor mezelf.

Aangezien Tijs vanavond weg is, ga ik mij nu lekker nestelen op de bank met een kop warme chocomel (wat ik de laatste wel erg veel drink. Correctie. Té veel), en ga ik The Family Man kijken.

Fijne laatste dagen voor kerst.

x