3
Nov
Nov
Ik heb getwijfeld over het plaatsen van foto’s, maar ben tot conclusie gekomen dat ik behoefte heb om dit te doen. Sorry als er mensen schrikken of het vervelend vinden om deze beelden te zien.
In de nacht van woensdag twee november, is om kwart voor twee onze kleine zoon Heaven geboren. Wij zijn ontzettend dankbaar dat Heaven nog een uur levend in onze armen heeft mogen liggen. Mensen zijn verbaasd als ze mij bellen en horen dat het tot nu toe vrijwel goed met mij gaat. Ik ging er vanuit dat mijn wereld zou instorten als mijn zoon zou sterven. ‘Hoe overleef je zoiets?’. Achteraf ben ik nu zo ongelofelijk blij, dankbaar en tevreden hoe alles is verlopen. Oké de dagen in het ziekenhuis ronddwalen en wachten op de weeën met flinke koorts waren niet leuk, maar toen eenmaal de weeën door gingen zetten, voelde ik rust over mij heen komen. Ik wou geen pijnstilling. ‘Het klinkt misschien wat hard mevrouw, maar voor het baby’tje maakt het uiteindelijk niets uit, dus wij kunnen u alles geven. U wilt het toch ook een beetje dragelijk maken voor uzelf?’, zei de arts tegen mij toen de weeën rond half acht écht serieus leken te worden. ‘Nee, hou het eerst maar bij een paracetamol’. Uit mijn ervaring van mijn bevalling van Levi, weet ik dat je door pijnstilling soms verdoofd raakt en momenten niet meer zo bewust meemaakt als jezelf zou willen. De momenten die ik met Heaven zou gaan krijgen zijn voor mij zo kostbaar, dat ik alles zo intens mogelijk mee wou maken en intens mogelijk wou voelen. Ik had mijn weeën goed onder controle en kon ze zelf aan. Rond half twaalf veranderden de weeën ineen keer zo heftig en kreeg ik het moeilijk. Tijs heeft mij bijgestaan en tijdens elke wee zijn vuisten zo hard mogelijk in mijn rug gedrukt als ik daar behoefte aan had. Ik moest tegendruk voelen. Zo lief en met zoveel geduld heeft hij mij gesteund. Ondertussen werden de weeën van het ene op het andere moment zo pijnlijk dat ik begon te twijfelen over een ruggenprik. ‘Er zijn nog wel twee andere patiënten die het al eerder hebben aangevraagd, dus die gaan voor’. Ik moest doorzetten. De weeën kwamen sneller achter elkaar en ik wist niet waar ik het moest zoeken. Rond half twee had ik nog steeds geen ruggenprik gehad en begon ik druk te voelen. De artsen hadden mij van tevoren gewaarschuwd dat als je eenmaal druk voelt, dat de baby er ook zo ineens kan zijn. Tijs drukte op de bel en toen de verpleging binnenkwam zei ze dat het nog wel meeviel en wou weer weglopen. Toen er daarna direct weer een wee kwam was ze toch verbaasd. Voordat ze bij mijn bed was had ik de vruchtzak er al uit gedrukt. Verschrikt liep ze naar de bel om hulp te roepen, maar het was al te laat. Heaven was tegelijk met een oerkreet van mij geboren.
Ik vloog direct omhoog en stak mijn armen uit naar het ongelofelijke kleine mannetje wat zojuist uit mijn lichaam was gekomen. Op het moment dat ik hem beetpakte voelde ik hem. Ik voelde hem bewegen. ‘Hij leeft’, zei ik huilend. De zuster legde hem tegen mij aan en ik sloot mijn vingertop in zijn handje. Ik zal nooit het moment vergeten dat hij in mijn vinger kneep. Hij kneep mij. Ik had contact. Ik had Heaven levend in mijn armen en dat was alles waar ik zo op gehoopt had. Zijn oogjes zaten nog dicht, maar ik kon hem zo goed voelen. Onze zoon. Mijn kindje. Het voelde gelijk zo als mijn kindje. Van top tot teen heb ik hem bestudeerd en hebben wij tegen hem gepraat en gezegd dat het goed is. Hem gezegd dat we van hem houden. Hem gekust en gestreeld. Zijn huidje was onvoorstelbaar zacht en lief. ‘Hij lijkt op jou’, zei ik tegen Tijs. De tijd vloog voorbij en toen we op de klok keken schrokken we dat er al drie kwartier voorbij was. ‘Hij leeft al drie kwartier’. Ik had gehoopt op misschien een minuutje, een paar seconden, maar zijn hartje klopte al drie kwartier. ‘Het zal nu wel niet lang meer duren’. Ik schrok elke keer weer als zijn kwetsbare borstje in elkaar klapte. Hij probeerde te ademen. Zijn longen zijn nog te klein en kunnen niet werken. Zijn lichaam kon niet reageren op wat hij wou. Hij was zo sterk. Uiteindelijk zagen we zijn hartje door zijn tere velletje steeds langzamer kloppen en stopte het af en toe. ‘Ga maar, lieve Heaven’. Wij vonden hem zo sterk, maar gunden hem zijn plekje, zijn rust. Hij bleef maar vechten. Als we dachten dat het afgelopen was, begon het hartje daarna toch weer te kloppen. Rond kwart voor drie was het duidelijk en was onze zoon overleden. Mijn wereld stortte niet in. Ik besefte ineen keer zo goed, dat overleven voor hem niet mogelijk is en dat rust nu voor hem het mooiste is wat wij hem hebben kunnen geven.
Zijn uitdrukking was vredig en lief. ‘Net een klein opaatje’, zei ik lachend tegen mijn moeder. Hij is zo compleet. Alles klopt. Nageltjes, teentjes, armpjes en vooral zijn oortjes. Hij heeft zulke mooie complete oortjes. Wij zijn als ouders trots op hem. De volgende ochtend kwam de genetica om Heaven goed te bekijken. Ze willen hem onderzoeken om te kijken of er eventueel nog andere complicaties of afwijkingen zouden zijn, wat mogelijk wél erfelijk of genetisch bepaald konden zijn. Na de echo die wij eerder al hebben gehad, werd er al gezegd dat het kindje er verder goed en normaal uitzag. Ook heb ik maandagochtend een vruchtwaterpunctie gehad, waarbij ze uit het vruchtwater onderzoeken kunnen doen. Ik heb de mogelijkheid gehad om Heaven nog mee te geven voor anatomie. Dit was voor mij geen optie. Ik wil niet dat ze in mijn kindje gaan snijden. Voordat wij naar huis zijn gegaan, heb ik zelf de mogelijkheid gekregen om hem samen met een arts aan te kleden en in zijn mandje te leggen. Dit heeft mij goed gedaan en enorm veel steun gegeven. Hem aankleden kan ik maar één keer doen. Ik ben Tijs dankbaar dat hij mij deze kans heeft gegeven. Ik heb daar steun en troost in gevonden.
Nu hij eenmaal in zijn mandje ligt willen wij hem ook met rust laten. We kijken naar hem, maar gunnen hem zijn rust. Heaven zal altijd onze zoon blijven en deel uitmaken van ons gezin. Wij hebben de moederkoek mee naar huis genomen en een paasboom gekocht. Een paasboom heeft ‘leven’ als teken en wij willen deze boom op de placenta planten om daarna de boom te laten groeien in teken als de groei van Heaven. De boom bloeit in maart, waarin Heaven was uitgerekend. Elk jaar als de boom zal gaan bloeien, bloeit onze Heaven mee. Onze zoon. Ons kindje.
Rust zacht lieve kleine jongen…
Dennis
November 3, 2011 at 9:34 amMooi geschreven Kim! En het is echt een mooi kindje. Heel apart en mooi om zo’n kleine te zien.
Laura
November 3, 2011 at 9:57 amErg mooi geschreven en wat een mooie naam hebben jullie hem gegeven! En zoals Dennis al boven mij zei inderdaad erg apart en mooi om zo’n klein te zien..
Emma
November 3, 2011 at 10:03 amOh Kim wat heb je dit mooi geschreven, en wat heb je het goed gedaan! Jullie hebben een prachtig kind op de wereld gezet en hem een mooi leven gegeven, al was het nog zo kort. En wat een mooi gebaar om een boom voor hem te planten.
Anna
November 3, 2011 at 12:00 pmLieve Kim en Tijs, tranen in m’n ogen……en wat een lief klein prachtig mannetje…..
Toch fijn dat jullie op zo’n manier afscheid van Heaven kunnen nemen..
Hij zal altijd een plek hebben, ook in ons hart.
Zien jullie gauw….
liefs en sterkte, veeeel sterkte, ook voor wat nog komen gaat.
Lydia
November 3, 2011 at 12:28 pmIk zit dit met tranen in mijn ogen te lezen. Wat een klein en mooi ventje is het toch, zoals hij in jullie handen ligt. Heel veel sterkte!
Gea
November 3, 2011 at 12:41 pmIk lees altijd bij je moeder en heb jullie allemaal daar ook al sterkte gewenst maar wil
dat toch ook hier doen.
Wil even zeggen dat ik erg met jullie meeleef en ook dat jullie allemaal zo mooi en
integer afscheid nemen.
Prachtige naam aan een prachtig kindje gegeven, zo klein, zo teer maar al zo compleet.
Het idee van de boom is ook zo mooi en lief , zo blijft hij altijd in jullie gedachten maar
ook een beetje tastbaar door de boom.
Nogmaals heel veel sterkte gewenst!
Gea
Chantal
November 3, 2011 at 1:05 pmWat ontzettend mooi geschreven en wat goed dat je de foto’s er hebt bij gezet. Ergens beetje griezelig, maar vooral heel mooi. En hij deed me inderdaad denken aan een klein oud opaatje. Dat bedoel ik niet gemeen ofzo, maar die rust en sereenheid straalt hij uit. Samen met die pruillipjes.
En zo klein en toch zo compleet. Heel bijzonder.
Heel veel sterkte jullie allemaal!
Home and Lifestyle
November 3, 2011 at 2:36 pmWat heb je dit toch allemaal mooi en knap verwoord. Ik zit je verhaal en emoties met bewondering te lezen, je oogt zo ontzettend sterk. Ik kom hier als trouw volgster van je moeder en ga zo dadelijk een reactie bij haar achterlaten, maar wilde jullie ook enorm veel sterkte toewensen. Met verdriet maar ook vol trots kun je straks terugkijken op deze nare periode in jullie leven, waarin Heaven altijd een plaats zal hebben. De tijd die jullie samen hebben gehad is enorm kostbaar…om nooit te vergeten!
Lieve groet, Ingrid
Elisa
November 3, 2011 at 5:07 pmDankjewel dat je dit deelde, ook de foto’s. Het heeft iets heel speciaals en je schreef het zo mooi.
pap
November 3, 2011 at 5:28 pmIk schiet helemaal vol, Zie jullie zaterdag of zondag, kan dan ook afscheid nemen van Heaven, al zal het moeilijk worden. Jullie hebben het samen heel mooi gedaan. Respect!!!! Mis jullie en heel veel sterkte.
Liefs
Joyce
November 3, 2011 at 6:02 pmWat heb je dit mooi beschreven, wat ontzettend knap dat je het zo goed kunt verwoorden allemaal. Je bent een sterke vrouw Kim.
Even was ik bang om naar beneden te scrollen en de foto’s te bekijken, maar wat ziet Heaven er mooi en vredig uit. Fijn ook dat jullie je mannetje toch nog een uur levend vast hebben mogen houden. Een mooie herinnering die jullie ook nog eens tastbaar maken door de boom. Mooi idee.
Lieve Kim en Tijs, heel veel sterkte a.s. maandag. Ik zal aan jullie denken en een kaarsje branden voor die mooie lieve Heaven.
Diana
November 3, 2011 at 7:32 pmWat een mooie naam. Ook ik twijfelde of ik door wilde gaan om die foto’s te zien. Wat een mooi mannetje, fijn dat jullie toch en uurtje hebben mogen genieten.
Veel sterkte!
Amanda
November 3, 2011 at 9:03 pmWat een prachtig mannetje heb je op de wereld gezet. Gefeliciteerd met de geboorte van jullie zoontje Heaven. Jammer genoeg moeten we jullie ook condoleren… Ik vind het zo mooi dat Heaven nog even bij jullie kon blijven: zo sterk als hij is heeft hij jullie een hele mooie herinnering gegeven. Mama nog even in haar vinger geknepen. Wat een mooi, lief en sterk mannetje.
Ik kan het wel begrijpen dat je twijfelde om foto’s te delen via internet. Maar hij blijft voor altijd jullie zoon. Hij blijft Milan zijn broertje. En jullie zijn en blijven allemaal trots op Heaven.
Ik zal hem in ieder geval nooit vergeten ookal ken ik je niet persoonlijk. En dat verdient Heaven, hij is een persoontje, een wonderkindje. Kleine man.
Heel veel sterkte..
manon
November 3, 2011 at 9:33 pmprachtig geschreven kim!
en war een mooie foto’s.
zo klein maar toch zo compleet’
en wat fijn dat je hem aan hbt kunnen kleden.
een tweede zoon waar jullie trots op mogen zijn!
Carla
November 3, 2011 at 10:50 pmWat heb je alles mooi omschreven ze, met zoveel gevoel en liefde voor jullie kleine mannetje.
Wat een mooi idee van die paasboom… elk jaar een stukje groter en en iets van Heaven erin…
Heel bijzonder om dit met ons te delen… Heel veel sterkte!
Veel liefs,
Carla
Annet
November 5, 2011 at 10:06 amWat ontzettend ontroerend om te lezen! Zelf ben ik net sinds een paar dagen weer tante geworden & het is dan zo dubbel om dit te lezen. Pff, het raakt me echt diep. Ik vind het echt heel erg knap hoe je erover schrijft, dat je site een plekje is om het voor een gedeelte te verwerken. Het is bijzonder hoe je ermee bent omgegaan en wat geweldig dat hij nog een uur heeft mogen leven. Ik vind het heel bijzonder dat jullie dit met ons delen. Heel veel sterkte de aankomende tijd!
Evelyn
November 6, 2011 at 4:25 pmIk heb geen wijze woorden waar je iets aan hebt. Wat een krachtig mens vind ik je.
Aly
November 7, 2011 at 10:53 pmOntroerend om je verhaal te lezen KIm.
Heel mooi geschreven en heel bijzonder hoe je hier
mee omgaat.Je toont zoveel liefde en kracht hoe je het beschrijft.
3 nov. is voor ons een speciale dag maar dat heb ik je moeder geschreven.
Het raakt me dubbel en denk aan jullie .Heaven zal altijd in jullie harten zijn lieve Kim
Heel veel sterkte gewenst.
XXX
mamamaai
November 18, 2011 at 2:04 pmHoi Kim, je kent mij niet, ik kom bij toeval op je website en lees je verhaal, wat ontroerend, ik heb tranen in mijn ogen. Ben zelf zwanger en ben bijna zover als jullie mannetje toen hij werd geboren. Het raakt me diep. Heel veel sterkte met de verwerking, Liefs!
monique
December 1, 2011 at 11:57 pmLieve Kim & Tijs,
Ik wil jullie heel veel sterkte toewensen. Ik herken veel in wat je schrijft. Wij hebben ons meisje Sera verloren bij 17 weken zwangerschap. Wat waren we onder de indruk dat zo’n klein mensje al zo compleet is; met handjes, vingertjes, voetjes, handjes, vingertjes en zelfs nageltjes….. zo klein en zo mooi! Ik heb m’n e-mailadres ingevoerd; wanneer je wil mag je altijd contact met me opnemen.
Lieve groetjes, Monique
monique
December 1, 2011 at 11:58 pmComment
Nicole
December 19, 2011 at 4:39 pmWat heb je dit mooi geschreven, respect! Veel sterkte.
Dina
December 29, 2011 at 3:14 pmMet tranen in mijn ogen… wat heftig.
Maris
January 27, 2012 at 8:22 amHeb tranen in mijn ogen gekregen van de foto’s en het verhaal. Komt vast omdat ik over anderhalve week ook de 20 weken echo heb en zo weet hoeveel je dan al van het kindje in je buik houdt. Sterkte, alsnog! Knuffel van een andere moeder!
Sanne
March 23, 2012 at 9:40 pmEen brok in mijn keel en respect voor jou hoe je hier over geschreven hebt. Sterkte!