24
Oct
Oct
Hoe kan een moeder omgaan met het bericht dat haar ongeboren zoon buiten de baarmoeder niet zal kunnen overleven. ‘Zolang het kindje in je buik zit zal het blijven leven, maar als het geboren word zal het zonder twijfel sterven’. Dat waren de woorden die de mevrouw vanmorgen bij de echoscopie tegen mij zei, nadat ze geconstateerd had dat mijn zoontje de aangeboren afwijking Anencefalie heeft. Een afwijking waarin de schedel niet volgroeid is, waardoor de hersens buiten zijn lichaam groeien. Zolang hij in mijn buik zit, krijgt hij zuurstof en voeding via mij, maar als dat stopt zal hij niet in leven kunnen blijven.
Het plan was om na de echo mijn moeder te verrassen met een blauw of roze rompertje, maar nu hebben we het over begrafenisverzekeringen en crematies. Mijn kindje gaat sterven. Hoe dan ook, het zal sterven. Misschien tijdens de geboorte, maar misschien ook in onze armen. Er zijn gevallen waarvan de kindjes nog een uur of zelfs een paar uur in leven zijn na de geboorte. In die kostbare uren moet je afscheid nemen. Als hij tijdens de geboorte sterft zal ik hem nooit horen ademen. Hij is dan al dood voordat ik hem heb gezien.
Ik kan het niet bevatten en niet begrijpen. ‘Maar ik voel hem juist zo goed trappelen in mijn buik’. ‘Normaal worden de bewegingen van een kindje aangestuurd door de hersenen, waardoor het gecontroleerde bewegingen kan maken. Een baby met anencefalie heeft die controle niet, omdat hij dat stukje in zijn hersenen mist’, legt de vrouw mij uit. Ik barst in tranen uit en wil daar weg. Ik wil naar mijn moeder en naar Levi. Tijs en ik zijn zo in schrik dat we het allemaal niet meer weten. We moeten nu dingen regelen waar ik helemaal niet bij stil wil staan. Kleertjes uitzoeken voor een mannetje van twintig centimeter lang, een crematie regelen, beslissen of ik de zwangerschap wil afbreken of voldragen. Voor mij is de zwangerschap uitragen geen optie. Ik kan dat niet aan. Ik raak te gehecht aan het kindje. Met een overlevingskans van nul komma nul procent zie ik geen reden om hier nog twintig weken mee door te lopen. Ik maak het dan alleen maar zwaarder voor mezelf. Ik kan het nu al niet. Ergens volgende week ga ik bevallen van mijn zoontje die zo klein en kwetsbaar is. Ik als moeder kan niks voor hem betekenen. Ik sta volledig machteloos. De zwangerschap uitdragen of niet, mijn zoontje zal overlijden.
Het word een moeilijke periode. Zolang mijn kleine vent nog in mijn buik kriebelt en leeft zal ik elke seconde bij hem zijn en van hem genieten. Voor ik het weet is hij voor altijd bij mij weg. Ik zal niet voor hem mogen zorgen. Hem niet kunnen zien opgroeien.
Onze laatste kostbare uurtjes samen zijn ingegaan…
Laura
October 24, 2011 at 8:06 pmWat vreselijk om dit te horen zeg!
Ik weet even niet zo goed wat ik er op moet zeggen.. Dus voor nu wens ik jullie heel veel sterkte toe voor de komende tijd!
Chantal
October 24, 2011 at 8:08 pmOhhh lieve, lieve, lieve Kim!! Wat een afschuwelijk nieuws! Ik las Emma haar twitter een verdrietig bericht en had al zo’n naar vermoeden dat het iets met jou te maken had. Wat een ellende
Wat is de wereld toch oneerlijk! Ik wens je heel veel sterkte toe in deze tijd. Zowel voor jou, als voor Tijs en je familie.
Dikke knuffel!
joke
October 24, 2011 at 8:24 pmLieve Kim en Tijs, dit is nieuws wat niet te bevatten is. Het kindje waar jullie je zo op verheugden nu al te moeten missen is te Verschrikkelijk voor woorden. Wij wensen jullie alle sterkte de komende tijd om met dit verlies om te gaan. Wat kan een dag toch snel omslaan van blije verwachting naar een van de diepste dieptepunten in jullie leven. Dit is iets waar niemand op rekende, ik had je zo graag nu een fijne mooie zwangerschap met een happy einde gegund. Dit heeft niet zo mogen zijn , ik hoop dat jullie hier ook weer samen door heen komen, en dat jullie samen met Levi straks weer verder kunnen gaan met dit prachtige kindje in jullie hart.
Veel liefs van ons allemaal
Em
October 24, 2011 at 8:38 pmWat een verschrikkelijk en vooral onwerkelijk nieuws! Heel veel sterkte in deze ontzettend moeilijke tijd!
Jennifer
October 24, 2011 at 9:01 pmVreselijk om te horen, geniet nog van je ongeboren kindje zolang het kan. En verder wens ik jullie heel erg veel sterkte toe!
Elisa
October 24, 2011 at 9:02 pmIk las deze woorden vol stilte, woorden schieten te kort om het te omschrijven.
Heel erg veel sterkte, voor jullie Allemaal
Home and Lifestyle
October 24, 2011 at 9:20 pmDe afgelopen weken heb ik via de verhalen van je moeder al die mooie berichten over jullie zwangerschap mogen lezen en ik was zo blij voor jullie dat deze tweede zwangerschap voor jou zo anders verliep als bij Levi! En dan nu dit! Ik vind het afschuwelijk dat jullie dit moet overkomen en ik heb een enorme bewondering voor de wijze waarop je het naderend afscheid van jullie zoontje hier hebt verwoord.
Ik wens jou, Thijs, Levi en iedereen die je dierbaar is enorm veel sterkte toe!
Een warme groet, Ingrid (Home & Lifestyle)
Ilse
October 24, 2011 at 10:14 pmLieve Kim,
. Ik wens jou en je familie heel veel sterkte de komende tijd en zal een kaarsje doen branden.
Ik kom hier sporadisch lezen en wil even zeggen dat ik heel erg hard met jullie meeleef. Hier zijn geen woorden voor
Liefs
Ilse
PS Heb je ook een privébericht op FB gestuurd
Ann
October 25, 2011 at 7:32 amIk ben in shock en weet niet zo goed wat ik moet zeggen? Ik wens jullie heeel veel sterkte toe en warme digitale knuffel…
jenny
October 25, 2011 at 7:38 amKim en Thijs, het is vreselijk nieuws. Geen woorden voor. Ik wens jullie heel veel kracht en sterkte de komende tijd.
jenny
October 25, 2011 at 7:38 amKim en Thijs, het is vreselijk nieuws. Geen woorden voor. Ik wens jullie heel veel kracht en sterkte de komende tijd.
Saskia
October 25, 2011 at 8:35 amOh jeetje zeg. Ik zit hier echt met tranen in mijn ogen dit te lezen. Wat lijkt mij dit ontiegelijk zwaar. Ik wil je heel veel sterkte wensen en een hele dikke knuffel geven. Ik heb er echt geen woorden voor…..
Pauline
October 25, 2011 at 9:27 amLieve Kim en Tijs,
Wat een vreselijk nieuws. Ik denk aan jullie en wens jullie heel veel sterkte.
Lieve groeten, Pauline
Ioon
October 25, 2011 at 10:23 amTranen in mijn ogen…
Heel veel sterkte voor jullie en jullie familie.
Diana
October 25, 2011 at 10:44 amWAT? Ik schrik ervan. Wat erg dit, wetende dat je kindje dood gaat zodra het geboren is
Heel veel sterkte 
Amanda
October 25, 2011 at 3:06 pmWaarom
…. Wat voelt dit oneerlijk!! 
.. En zo hoort het niet.. Ik wil jullie heel erg veel sterkte toewensen wat jullie moeten doorgaan is niet eerlijk 
..
Ik weet niet wat ik moet zeggen..
Jullie worden (opnieuw) ouders, Levi wordt grote broer, maar ook de wereld wordt een prachtig sterretje rijker
Joyce
October 25, 2011 at 5:01 pmLieve Kim,
“Geniet” nog maar even van het getrappel. Wat een ongelooflijk nieuws..
Dit is niet wat je wilt horen tijdens een echo, maar het is jullie toch overkomen.
Heel heel heel erg veel sterkte voor jullie allemaal de komende tijd!
Esmeralda
October 25, 2011 at 7:14 pmTranen in m’n ogen, echtwaar…
Heel veel sterkte de aankomende tijd!
xx
Lydia
October 26, 2011 at 1:36 pmIk lees zo nu en dan je blog mee, en ben enorm geschrokken van dit bericht. Wat afschuwelijk dat jullie je zoontje nu al moeten laten gaan. Ik wens jou en Tijs veel succes met de moeilijke beslissingen die jullie moeten nemen.
Annet
October 27, 2011 at 6:50 pmJeetje mina wat heftig zeg! Damn…ik vind het zo sneu voor jullie! Sterkte!