7
Mar
Mar
‘’Als jij ons kind niet Milan gaat noemen, wil ik niks met jou en het kind te maken hebben!’’. Daar moest ik het mee doen. Hoogzwanger en ik voelde mij onzeker, verdrietig en verloren. De vader van mijn ongeboren baby dreigde ons voor altijd in de steek te laten met de toekomstige naam van de baby. Ik was bang voor de toekomst. Milan die zou opgroeien zonder vader. Ik voelde mij verplicht om hem Milan te noemen. Ik wou mijn kindje zijn vader niet ontnemen.
Toen wij nog bij elkaar waren, hadden we veel onenigheid over de naam van ‘ons’ kindje. Alles wat ik mooi vond keurde hij af. Tot hij kwam met de naam Milan. Dat was de enige naam waar we samen achter stonden. Toch bleef mijn voorkeur bij Levi. ‘’En hoe gaat het kindje heten?’’, vroeg de zuster aan mij kort na de bevalling. Ik keek opzij en zag twee dwingende en eisende ogen op mij gericht. ‘’Milan’’, zei ik gauw. Achteraf had Hij nooit bij de bevalling aanwezig moeten zijn. Ik had hem dat niet moeten gunnen. Ik was vijf maanden zwanger en hij lag op een ander. Geen interesse voor mij en het ongeboren kindje.
Nu na een half jaar is dat nog steeds niet veranderd. Hij heeft nog geen knuffeltje of luier voor zijn zoon gekocht. Hij komt niet langs en hij belt ook niet. Hij is alleen maar bezig met zijn nieuwe vriendin. ‘’Wat is nou belangrijker?!’’. Heel erg kwaad heb ik me er om gemaakt, maar dat doe ik niet meer. Het is klaar. Ik heb mijn wonder elke dag in mijn armen. Wij raken niks kwijt, maar hij is alles verloren. Met drie maanden zwangerschap heeft hij ons kindje erkent en draagt mijn zoon zijn achternaam. Vreselijk vind ik dat. Hij verdient dat niet. Nog erger dat hij ook nog zijn zin heeft gekregen met de voornaam. Dat heb ik sinds vorige maand veranderd. Vanaf vorige maand noem ik mijn zoontje Levi. Ik heb hem nooit een roepnaam gegeven. Het is Milan Levi en ik noemde hem Milan. Nu is het nog steeds Milan Levi, maar noem ik hem Levi. Tenslotte, ik heb hem Milan genoemd, maar alsnog wil hij niks met mij en zijn zoon te maken hebben.
Ik leef niet meer voor hem, ik leef voor mijn zoontje, mijn vriend en mijzelf.
Tily
March 7, 2011 at 1:13 pmOch lieverd..meteen toen je de naam noemde wist ik dat je Levi mooier vond dan Milan, en dat je er later spijt van zou krijgen. Groot gelijk dat je je kleine mannetje nu toch Levi noemt, ondanks dat Hij het er niet mee eens is. Hij heeft op deze manier geen recht van spreken…Hij moet eerst maar eens vader voor zijn zoontje te leren zijn…zijn keuze niet de jouwe.
Rose et Jaune
March 7, 2011 at 2:58 pmIk vind het heel goed van je dat je toch nog besloten hebt om hem Levi te noemen! Inderdaad, het is allemaal zijn eigen keuze geweest, dus moet hij de consequenties daarvan ook aanvaarden.
Pap
March 7, 2011 at 4:03 pmHoi, lief en Levi!! Je bent goed bezig. Moet veel aan je denken en aan Levi. Elke dag wordt je weer een beetje sterker. Zo zal hij dus nooit worden. Verdiend hij eigenlijk ook niet.
Liefs
Pap.
Esmeralda
March 7, 2011 at 4:48 pmIk vind het knap van je dat je jezelf over hem heen hebt gezet (euh beetje rare zin maar you get the picture..) en dat je nu doet wat je zelf denkt dat goed is voor jou, Levi en vriendlief! =)
Joyce
March 7, 2011 at 5:08 pmOef, je krijgt toch last van haatgevoelens als je dit leest.. Wat een lamlul! Wel bepalen wat de naam van zijn kind is, maar er verder niet naar omkijken?
Lieve schat, Jij weet wat het beste is voor je kleine mannetje, jij weet wat de mooiste naam is, net zo goed, dat jij weet, dat zijn vader nooit een vader voor hem zal worden, maak je eigen keuzes, jij bent zijn mama en Levi zal later super trots op je zijn, net als jij nu op hem!
Laura
March 7, 2011 at 5:19 pmMooi geschreven!
En het is inderdaad goed dat je heb Levi bent gaan noemen
Elisa
March 7, 2011 at 6:06 pmIk vind het goed van je wat je doet, het is jou kindje en als de vader niks laat weten mag je zelf beslissingen over hem nemen toch.
Het moet voor jouw goed voelen.
Misschien ooit ook ze achternaam naar jouwe?
Iedergeval doe wat je hart je ingeeft
Desiree
March 7, 2011 at 8:01 pmWat goed van je. Een terechte keuze om je zoontje te noemen zoals jij wilt! Ik vroeg me al af waarom je hem nu Levi noemde, maar nu is dat dus opgehelderd
Achternaam is toch ook te wijzigen?
Chantal
March 7, 2011 at 10:05 pmIk kreeg al zo’n vermoede dat je hem Levi noemde nav een aantal blogjes.
Heel goed van je meis om voor jezelf en je kleine man te kiezen. En die ex van je.. Wat een PIEP!!! Echt… Idd, wat Joyce zegt, wel de naam van je kind eisen, maar geen seconde naar hem omkijken!
Het is jou beurt en het zal vanaf nu altijd jou beurt zijn. Jij moet hem noemen zoals jij wilt dat hij heet en niemand anders.
Go jij!
Emma
March 8, 2011 at 8:04 amIk ben trots op je dat je alsnog de keuze hebt gemaakt. Je leven is van jou en je bent beter af zonder hem, en Levi ook. Over een paar jaar jou achternaam en dan is hij echt uit je leven. Levi zal later heel trots zijn op zijn mama, want jij durft voor hem en jezelf te kiezen en blijft er niet in hangen. Go Kim!
Bregje
March 8, 2011 at 8:31 amZo te lezen ben je een sterke vrouw, die voor zichzelf en haar zoon opkomt. En veel te goed is voor die jongen die slechts alleen een bioloische vader zal zijn maar nooit de papa van Levi!
Saskia
March 8, 2011 at 9:11 amWauw wat een verhaal zeg! Ik vind het knap en geweldig van je dat je hem nu Levi gaat noemen. Levi zal later heel trots zijn op z’n moeder.
Anna
March 8, 2011 at 12:20 pmLieve Kim, zo goed en sterk van jou dat je zo voor jezelf en de naam Levi kiest. En fijn dat Tijs nu een vaderfiguur voor Levi kan zijn!
Amanda
March 9, 2011 at 5:30 pmHeftig meis… En dan ben je al extra emo tijdens een zwangerschap en na de bevalling.. Vind het verschrikkelijk dat iemand je dan zo onder druk kan zetten maar goed dat je beseft dat HIJ dingen mist en dat hij jullie kwijt is. Jullie missen niks & jullie hebben elkaar!
Annet
March 10, 2011 at 4:38 pmWat ontzettend goed van je om die beslissing te maken! Vervelend dat je vriend je zo op deze manier behandeld heeft..afschuwelijk! Gelukkig heb jij er een mooi wondertje aan over gehouden!
Claudia
March 2, 2012 at 10:47 pmIk vind het heel dapper dat je dat besluit hebt genomen! (ik vond je blog vandaag voor het eerst en was wat terug aan het lezen)