Vijf maanden, twee weken en zes dagen geleden werd ik zenuwachtig en ongeduldig wakker. ‘’Ik ga vandaag bevallen’’, dacht ik terwijl ik om de vijf minuten op mijn telefoon keek om te kijken hoe laat het was. Het vreemde van ingeleid worden is het feit dat je precies weet wanneer, waar en hoe laat je gaat bevallen voordat je überhaupt weeën hebt. Mijn wens was om thuis te bevallen. In een veilige en vertrouwde omgeving. Na alle ellende en verdriet met mijn ex, was dat het enige puntje waar ik op hoopte. Na een verhoogde kans op zwangerschapsvergiftiging werd het al snel duidelijk dat ik twee weken voor de uitgerekende datum ingeleid moest worden. Een mooie datum kreeg ik ervoor terug; 08/09/10.

En daar lag ik. In een ziekenhuisbed. In een kille en vooral onpersoonlijke ruimte. Ik werd aangesloten aan een infuus om de weeën op te wekken. ‘’Hoe lang duurt het ongeveer voordat de weeën beginnen?’’, vroeg ik aan de zuster. ‘’Dat verschilt heel erg, maar meestal duurt het een uurtje of twee’’. Er lagen tijdschriften naast het bed om die zogeheten ‘saaie twee uur’ door te komen. De zuster was nog wat bezig met het apparatuur om mij heen en ondertussen kletste ze wat. Ik voelde mij erg ongemakkelijk, want na een kleine vijftien minuten kreeg ik ontzettende krampen in mijn onderrug. Ik schrok van mijzelf toen ik merkte dat mijn ademhaling veranderde. ‘’Ben ik nou aan het puffen?’’, dacht ik in mezelf. Ik liet de zuster maar kletsen en dacht dat het vast iets anders was. ‘’Als het normaal ongeveer twee uur duurt, kan het nooit na een kwartier al beginnen’’. Toen de krampen heviger werden en ik het stiekeme puffen niet meer kon verbergen, onderbrak ik de zuster in haar geklets en gaf ik aan dat ik krampen voelde in mijn onderrug. ‘’Zijn dat al weeën?’’ Volgens de zuster was dit niet het geval en waren het gewoon wat ‘krampjes’.  Ze liep naar het apparatuur en draaide aan een knop. ‘’Zo draaien we de weeën opwekker nog wat omhoog’’, zei ze. Vervolgens liep de de kamer uit en liet ze mij, mijn moeder en Chris achter.

Voordat ik het wist had ik een enorm pijnlijke en heftige weeën storm. De weeën bleven maar komen. Als één wee was afgelopen, kreeg ik nog niet eens tien seconden de tijd om bij te puffen. Ik hing half over het bed en het puffen lukte niet meer. Ik begon te hyperventileren en de pijn was niet meer te trekken. De zuster kwam binnen en vroeg of ik belang had bij pijnstilling. Zo werd mijn bed rond half twee naar boven in de lift gezet en moest ik daar wachten op een ruggenprik. Voordat ik naar boven werd gebracht had ik nog maar twee centimeter ontsluiting. Op het moment dat ik de ruggenprik kreeg, kreeg ik ineens persdrang. Volgens de zuster boven kon dat niet met twee centimeter ontsluiting. ‘’Ik heb echt persweeën’’, riep ik geïrriteerd. Na de ruggenprik werd ik weer naar beneden gebracht en gecontroleerd. ‘’Acht centimeter ontsluiting’’,zei de zuster verbaas. In het uurtje dat ik boven was geweest, had ik zes centimeter ontsluiting erbij gekregen. Mijn persweeën, werden steeds heftiger, maar ik mocht nog niet persen. De verdoving van de prik begon te werken en tussen de weeën door, viel ik in slaap. Rond vijf uur had ik genoeg ontsluiting en mocht ik beginnen met persen. Ik was zo verdoofd en moe dat het mij niet lukte om genoeg kracht te geven om mijn kindje op de wereld te zetten. Ik viel steeds weg.

Ineens vijf dokters om mij heen. ‘’De baby moet nu echt gehaald worden, want hij heeft het heel erg moeilijk’’. Het bleek dat de zuurgraad van de baby te laag werd en zijn hartslag verlaagde. Ik kreeg het zelf allemaal niet meer mee. Het stuk dat ik daadwerkelijk ging bevallen ben ik eigenlijk kwijt. Ik zie de zuster nog voor mij met een schaar om mij in te knippen en een andere dokter die zei: ‘’We gaan nu de vacuümpomp bij je inbrengen’’. Een zuster duwde onder mijn borsten op mijn buik op de baby, een andere dokter stond te trekken aan de vacuümpomp en een andere zuster knipte mij steeds verder in om meer ruimte te maken. ‘’De navelstreng zit om zijn nekje’’, hoorde ik iemand in de verte zeggen. Ik was er niet meer bij.

Ik kwam pas weer bij toen Levi eindelijk op mijn buik werd gelegd. Hij huilde niet en was heel slap. De zusters zaten aan hem te wroeten, maar hij reageerde niet. Toen het moment kwam dat hij eindelijk zijn eerste kreet gaf, voelde ik mij zo opgelucht. Hij is er. Mijn kindje…

Mijn bevalling heb ik meegemaakt als iets traumatisch. Ik vond het vreselijk. Ik heb er ook geen mooie herinneringen aan. Het liefst wil ik het uit mijn geheugen wissen. Het was een bloedbad. Gemartel. Niet menselijk. Toch is dit nou eenmaal gebeurd en is het nu een deel van mijn leven en van Levi. Mijn bevallingsverhaal heb ik nu een half jaar uitgesteld. Ik wou het niet en ik kon het niet. Ik was er niet klaar voor…