Vijf maanden, twee weken en zes dagen geleden werd ik zenuwachtig en ongeduldig wakker. ‘’Ik ga vandaag bevallen’’, dacht ik terwijl ik om de vijf minuten op mijn telefoon keek om te kijken hoe laat het was. Het vreemde van ingeleid worden is het feit dat je precies weet wanneer, waar en hoe laat je gaat bevallen voordat je überhaupt weeën hebt. Mijn wens was om thuis te bevallen. In een veilige en vertrouwde omgeving. Na alle ellende en verdriet met mijn ex, was dat het enige puntje waar ik op hoopte. Na een verhoogde kans op zwangerschapsvergiftiging werd het al snel duidelijk dat ik twee weken voor de uitgerekende datum ingeleid moest worden. Een mooie datum kreeg ik ervoor terug; 08/09/10.

En daar lag ik. In een ziekenhuisbed. In een kille en vooral onpersoonlijke ruimte. Ik werd aangesloten aan een infuus om de weeën op te wekken. ‘’Hoe lang duurt het ongeveer voordat de weeën beginnen?’’, vroeg ik aan de zuster. ‘’Dat verschilt heel erg, maar meestal duurt het een uurtje of twee’’. Er lagen tijdschriften naast het bed om die zogeheten ‘saaie twee uur’ door te komen. De zuster was nog wat bezig met het apparatuur om mij heen en ondertussen kletste ze wat. Ik voelde mij erg ongemakkelijk, want na een kleine vijftien minuten kreeg ik ontzettende krampen in mijn onderrug. Ik schrok van mijzelf toen ik merkte dat mijn ademhaling veranderde. ‘’Ben ik nou aan het puffen?’’, dacht ik in mezelf. Ik liet de zuster maar kletsen en dacht dat het vast iets anders was. ‘’Als het normaal ongeveer twee uur duurt, kan het nooit na een kwartier al beginnen’’. Toen de krampen heviger werden en ik het stiekeme puffen niet meer kon verbergen, onderbrak ik de zuster in haar geklets en gaf ik aan dat ik krampen voelde in mijn onderrug. ‘’Zijn dat al weeën?’’ Volgens de zuster was dit niet het geval en waren het gewoon wat ‘krampjes’.  Ze liep naar het apparatuur en draaide aan een knop. ‘’Zo draaien we de weeën opwekker nog wat omhoog’’, zei ze. Vervolgens liep de de kamer uit en liet ze mij, mijn moeder en Chris achter.

Voordat ik het wist had ik een enorm pijnlijke en heftige weeën storm. De weeën bleven maar komen. Als één wee was afgelopen, kreeg ik nog niet eens tien seconden de tijd om bij te puffen. Ik hing half over het bed en het puffen lukte niet meer. Ik begon te hyperventileren en de pijn was niet meer te trekken. De zuster kwam binnen en vroeg of ik belang had bij pijnstilling. Zo werd mijn bed rond half twee naar boven in de lift gezet en moest ik daar wachten op een ruggenprik. Voordat ik naar boven werd gebracht had ik nog maar twee centimeter ontsluiting. Op het moment dat ik de ruggenprik kreeg, kreeg ik ineens persdrang. Volgens de zuster boven kon dat niet met twee centimeter ontsluiting. ‘’Ik heb echt persweeën’’, riep ik geïrriteerd. Na de ruggenprik werd ik weer naar beneden gebracht en gecontroleerd. ‘’Acht centimeter ontsluiting’’,zei de zuster verbaas. In het uurtje dat ik boven was geweest, had ik zes centimeter ontsluiting erbij gekregen. Mijn persweeën, werden steeds heftiger, maar ik mocht nog niet persen. De verdoving van de prik begon te werken en tussen de weeën door, viel ik in slaap. Rond vijf uur had ik genoeg ontsluiting en mocht ik beginnen met persen. Ik was zo verdoofd en moe dat het mij niet lukte om genoeg kracht te geven om mijn kindje op de wereld te zetten. Ik viel steeds weg.

Ineens vijf dokters om mij heen. ‘’De baby moet nu echt gehaald worden, want hij heeft het heel erg moeilijk’’. Het bleek dat de zuurgraad van de baby te laag werd en zijn hartslag verlaagde. Ik kreeg het zelf allemaal niet meer mee. Het stuk dat ik daadwerkelijk ging bevallen ben ik eigenlijk kwijt. Ik zie de zuster nog voor mij met een schaar om mij in te knippen en een andere dokter die zei: ‘’We gaan nu de vacuümpomp bij je inbrengen’’. Een zuster duwde onder mijn borsten op mijn buik op de baby, een andere dokter stond te trekken aan de vacuümpomp en een andere zuster knipte mij steeds verder in om meer ruimte te maken. ‘’De navelstreng zit om zijn nekje’’, hoorde ik iemand in de verte zeggen. Ik was er niet meer bij.

Ik kwam pas weer bij toen Levi eindelijk op mijn buik werd gelegd. Hij huilde niet en was heel slap. De zusters zaten aan hem te wroeten, maar hij reageerde niet. Toen het moment kwam dat hij eindelijk zijn eerste kreet gaf, voelde ik mij zo opgelucht. Hij is er. Mijn kindje…

Mijn bevalling heb ik meegemaakt als iets traumatisch. Ik vond het vreselijk. Ik heb er ook geen mooie herinneringen aan. Het liefst wil ik het uit mijn geheugen wissen. Het was een bloedbad. Gemartel. Niet menselijk. Toch is dit nou eenmaal gebeurd en is het nu een deel van mijn leven en van Levi. Mijn bevallingsverhaal heb ik nu een half jaar uitgesteld. Ik wou het niet en ik kon het niet. Ik was er niet klaar voor…

                                                                            Liefs xx

‘Je hebt een vreemd geluidje in je muis’, zegt mam tegen Joke terwijl Emma iets uitlegt aan mam. Joke let niet goed op en is met iets anders bezig . Dennis zit tegenover Emma en naast mij. Als ik opzij kijk hangt Dennis over het beeldscherm van Emma om iets te bekijken, terwijl mam tegen Emma praat. ‘Ik neem nog een glas chocomelk!’, roept Dennis tussendoor. ‘Neem het pak maar mee, reageer ik terug, want ik lust zelf ook wel een glas. Een groot bord in het midden met lekkere broodjes kaas en kipfilet waar iedereen van pakt en eet zonder erbij na te denken wat we nou eigenlijk in onze mond stoppen. Gekwek en youtube door elkaar, maar heel veel gezelligheid.

Chaotisch he..? Vier laptops, vijf stoelen en zes mensen in één kamer. Zo zien onze zaterdagen er uit.

                                                                         Weheartit.com

it’s friday!’’

Wit. 
Koud. 
Winter.

Samen met Levi strompel ik naar beneden. In de kamer is het nog donker en ik wrijf eerst eens goed in mijn ogen, voordat ik de rolgordijnen oprol. Het voor mij herkenbare gepiep van de rolgordijnen laat voor mij het begin van een nieuwe dag voelen. Verbaasd kijk ik naar een witte straat met achtergelaten voetstappen en bandensporen. ‘’ Het heeft vannacht gesneeuwd’’. Bah, moet dat nou?. Mijn zomer gevoel van de afgelopen dagen verdwijnt letterlijk als sneeuw voor de zon en ik plof op de bank. Levi kijkt mij met zijn mooie kijkers aan en gunt mij een giechel lachje. Als ik hem een kus geef en hij nog breder lacht, besef dat ik het allemaal niks uitmaakt. Winter, herfst, lente of zomer.. Mijn zonnetje heb ik al in huis.

                                                    Weheartit.com

‘Een aanval van een tijger’, zo beschrijf ik tegenwoordig mijn buik. Alsof een tijger met zijn klauwen mijn vel heeft opengesneden en er zijn ‘teken’ heeft achtergelaten. Een makkelijkere omschrijving is natuurlijk gewoon; striae. Jammer, maar niet te voorkomen. De één krijgt niet eens een klein ieniemienie litteken van het steeds groter groeiende wezentje in de buik, de ander zit er na een paar maand zwangerschap al onder. In het begin heb ik hier heel erg mee gezeten. Zo jong en dan al een verminkt lichaam. Ik kon het niet accepteren, totdat ik op de blog kwam van  starvingartistink. Zij schreef een blogje over: The shape of a mother. Zo mooi en puur. En wat een lef dat zij met al haar littekens van de zwangerschap zo op de foto staat. Achteraf dacht ik, ze heeft ook gewoon helemaal gelijk. Dit lichaam wat ik nu heb, heeft mijn kleine laten groeien en gezond op de wereld laten komen. Ik zou dankbaar moeten zijn voor de littekens die er zitten.

Het enige wat ik nog moeilijk vind is de zomer die er straks weer aan zit te komen. Badmode. Mijn bikini’s durf ik al niet eens meer aan te raken. Nee, dat is nu verleden tijd. Ik zal me er dan niet prettig in voelen en dan geniet ik ook niet. Het alternatief is dus een badpak. Een basic, want ik hou niet zo van frutsels en dingetjes. Ik heb een beetje rondgekeken en er zijn echt wel hele leuke en mooie hippe badpakken. Deze week ga ik maar eens een keer wat rondsnuffelen en passen. Ik ben benieuwd…

Afgelopen maand vroeg vriendjelief of ik op negentien februari mee wou naar Terschelling. Zijn ouders hadden een huisje gehuurd en vroegen of wij zin hadden om twee daagjes langs te komen. ‘Ja natuurlijk!, leuk!, antwoordde ik direct. Mijn verjaardag vieren is iets wat ik de afgelopen jaren liever vermijd dan uitgebreid vier. En aangezien negentien februari de dag is dat ik weer precies een jaartje ouder ben, leek mij dit de perfecte manier om mijn verjaardag te vieren. Even weg van alles, maar wel samen met hem. Levi is een weekendje bij zijn opa en oma geweest, dus we hadden voor het eerst even alle tijd voor elkaar.

Ik heb er bewust echt van genoten. De wind, de geur van zoute zee en mooie uitzichten om mij heen. Even lekker helemaal niks. En ondanks dat het mijn verjaardag was, besloot ik toch om mijn telefoon een weekendje op stil te zetten. IK vond het lekker om even niet te hoeven denken aan vieze luiers en tijden voor flesjes, maar nu ik Levi weer bij me heb en weer kan genieten van zijn lieve lachjes, is en blijft dat toch voor mij het mooiste wat er is…

Gek hoe een artiest een tekst kan schrijven dat zo kan slaan op jezelf. Deze 42 seconden lieten bij mij tranen doen opkomen…

Zon op mijn wangen als ik naar buiten stap. ‘Wat is het ongelofelijk lekker weer’. Een mooie blauwe lucht die alle ruimte geeft om de zon zijn werk te laten doen. Een gevoel van heimwee naar de zomer begint te kriebelen in mijn buik. Zonder jas naar buiten en ‘s avonds lekker lang buiten blijven zitten om af te koelen van een hete dag. Met Milan erop uit op zoek naar water en spetteren in een kleine natte zwemluier. De geur van zonnebrand crème en was dat buiten hangt te drogen…

‘We zijn er nog lang niet, maar met zo’n mooie dag als vandaag kan ik het niet laten om even heerlijk weg te dromen met mijn snoet in de zon…’.