‘Liefde maakt blind’. Wie kent deze zo vaak gebruikte gezegde tegenwoordig niet. Zo verliefd of gek zijn op iemand, zodat je blind wordt voor alle slechte voortekenen. Voortekenen die je eigenlijk willen vertellen dat de jongen waar je zo vol van bent, helemaal niet altijd de jongen is die jij denkt dat hij is. ‘Ben je nou echt zo blind?’ of ‘ik begrijp niet waarom je nog bij die jongen bent’ zijn dingen die ik de afgelopen jaren ook vaak aan heb moeten horen. ‘Hun weten toch niet hoe hij is’, dacht ik dan altijd bij mezelf. Ik was ervan overtuigd dat hij wel genoeg van mij hield en daarom uiteindelijk wel zal gaan inzien dat het voor hem nodig tijd werd om te gaan veranderen. Nu vijf jaar later begin ik langzaam te begrijpen waarom mensen om mij heen zulke dingen tegen mij zeiden. ‘Mijn ogen beginnen zich te openen’. Vaak zijn we uitelkaar geweest, maar nooit was dat voor mij zonder groot verdriet en gemis. Ik kon hem nooit loslaten. Nu begint dat wel te komen. Ik kan op sommige momenten ineen keer denken; ‘Hé, ik heb al vier uur niet aan hem gedacht’.

‘Maar heb je dan geen spijt van je zwangerschap?’, vragen mensen aan mij, wanneer ze horen dat onze relatie verbroken is. Ze zijn verbaasd als ik antwoord dat ik dat totaal niet heb. ‘Het is al echt mijn kindje. Ik ben er nu zo aan gewend dat ik moeder word’. Ik zou ook niet anders meer willen. Mijn kleine in mijn buik hoort al echt bij mij. Het zal juist een stuk rustiger worden zonder alle ruzies en drama. Een vriend en vader die ik eigenlijk ook nog erbij had moet opvoeden. Ik heb mijn handen straks wel vol aan één denk ik. Het is natuurlijk niet de allerbeste ideale situatie zo, maar met de mensen om mij heen die mij zo goed steunen en voor mij klaarstaan, komt het zeker weten allemaal goed!