Vandaag is een nieuwe maand aangebroken. Een maand waar ik al zo lang naar uitkijk. Een maand waarvan ik acht maanden dacht: ‘Oh, maar dat duurt nog zo lang’. Het is nu officieel; het is september! Ik mag van mijzelf nu echt beginnen met aftellen. Elke ochtend een dag wegkruisen. Elke ochtend weten dat ik een een dag dichter bij de grote dag ben. De ‘grote’ datum is natuurlijk maar een datum, want voor hetzelfde geld mag ik mij morgen al ‘mama’ noemen of besluit de baby na veertig weken om gewoon nog even lekker twee weken te blijven zitten. Hoe het allemaal ook gaat lopen, binnen nu en vijf weken zal het toch echt gaan gebeuren. De eerste maanden keek ik elke vier weken uit naar de nieuwe afspraak bij de verloskundige. Nu kijk ik uit naar de komende weken, omdat de baby komt.

Emma heeft gisteren voor mij een super schattig aftelkalendertje gemaakt, zodat ik vanaf nu letterlijk elke dag kan wegkruisen. ‘Zo spannend allemaal…’ Vanmiddag eerst weer vertrouwd langs bij de verloskundige en dan weer een nieuwe afspraak voor de week daarop. Zo kom ik week voor week de maand september wel door!