Dicht bij mij, dat is waar Milan het liefst de hele dag is. Tegen mij aan. Mij horen, ruiken en voelen. Ik voel mij als moeder vereerd en vindt het zo’n fijn gevoel dat mijn zoontje behoefte heeft om bij mij te zijn. ‘Jouw baby is twee weken te vroeg geboren en was dus nog niet helemaal klaar’, zei de wijkverpleging tegen mij. Normaal zat hij nog in mijn buik, dus de behoefte van Milan naar mij is dus ook niet zo gek. Ik gun hem die aandacht dan ook met alle liefde, maar om de hele dag op de bank te zitten met hem tegen mij aan, vind ik wel erg benauwend. Ik heb ook mijn eigen ruimte en handen nodig. De draagdoek was voor mij de ultieme oplossing. Na gisteren een middagje babyshoppen kwam ik thuis met één. Een hele aanschaf voor een lap stof van €50!, maar het is het proberen waard.

Na een dagje testen zijn Milan en ik helemaal tevreden. Hij ligt lekker vertrouwd, ingepakt en warm tegen mij aan en ik heb ondertussen alle vrijheid die ik wil.

Heerlijk zo’n hangend aapje tegen je borst…

Hoe meer ik naar mijn uitgerekende datum toeleefde, hoe beroerder ik mij begon te voelen. Opgezwollen, dik en vol vocht. De zin om mij nog leuk aan te kleden of mijn haar te doen was helemaal weg. Ik zat met mijn dikke buik echt niet meer lekker in mijn vel. Als ik foto’s terugkijk is dat in de foto’s ook wel terug te zien. De linker foto is een uur voor de bevalling gemaakt en je kan duidelijk zien dat ik echt wel klaar was met het zwanger zijn.

Nu, twee weken later begint mijn buikje langzaamaan weer bij te trekken en begin ik mij steeds weer beter te voelen. Het is natuurlijk nog veel te vroeg om alweer volledig in oude staat te willen zijn. Het wiebelt en het waggelt allemaal nog wat rond mijn buik, maar het begin is er. Ik herken mijzelf weer in de spiegel. ‘Oefeningen doen’, krijg ik aldoor als tip, maar na nog maar twee weken ben ik daar nog echt niet klaar voor. Ik laat de natuur eerst haar werk doen en zie over een paar weken wel weer… Ik heb er in ieder geval goede vertrouwen in! Ik draag nog steeds mijn zwangerschapsbroeken, want ik durf het nog niet aan om mijn oude broeken weer te passen. Ooit komt er die dag en dan zal ik hem weer passen ook!

                                                                            Weheartit

Dan besluit je dat het eindelijk tijd is voor jezelf, gooit hij de boel weer om. Ook al weet ik dat onze relatie 100% definitief over is en een toekomst met Milan echt alleen voor ons twee is, krijgt hij mij nog steeds op de kast. Zo kreeg ik gisteren te horen dat hij ‘alweer’ verliefd en met een ander is. ‘Au!’, dat doet pijn. ‘Hoezo zo snel alweer?’. Milan is net een dikke week oud en meneer draait ons alweer de rug toe. Dat hij mij zo in de steek laat is tot daaraan toe, maar om Milan in de steek te laten kan ik niet verkroppen. Zo klein en kwetsbaar en zo mooi. Hij laat ons gewoon keihard vallen. Hij heeft Milan tot nu toe bij elkaar misschien een kleine anderhalf uur gezien. Milan heeft nog geen knuffel of kus van zijn vader gehad. Ik wist dat hij laf was, maar zo erg?!. Teleurgesteld, omdat ik hem kans na kans heb gegeven. Ik bleef hopen dat Milan alsnog een vader in zijn leven zou hebben. Nu ik erachter kom dat dat er niet in zit, heb ik weer andere gevoelens te verwerken. Jaloezie komt ook naar boven als ik aan hem denk met een ander. Ik wil hem vergeten, maar elke keer als ik naar Milan kijk, zie ik hem.

Gistermiddag had ik heerlijk bij de kapper willen zitten om mezelf te verwennen, zo zat ik gistermiddag met tranen op de bank. Eén middag verdriet om hem is meer dan genoeg. Ik gun hem het gewoonweg niet. Hij is mijn tranen niet meer waard. Gelukkig bleef een vriendin van mij bij mij slapen en zijn we vanmiddag lekker samen naar de kapper geweest.

‘Ik vond het heerlijk!’.

Cliché of niet, hersteld of niet, ik moet naar de kapper! Als een vrouw bevallen is, moet er iets veranderen. Tijd voor jezelf, een nieuw begin, wat het is ik weet het niet, maar de behoefte naar een fris nieuw kapsel knaagt nu al drie dagen aan mij. Tijdens mijn zwangerschap heb ik wel tien keer gevraagd aan mijn moeder om mij alsjeblieft tegen te houden wanneer die rare behoeftes bij mij zouden komen en ik een spiegelbeeld zou krijgen met een enorm kort kapsel. Je ziet het zo vaak; een nieuwe moeder die bij de kapper zit en roept: ‘Haal het er maar af!’. Ik ben al zo lang bezig om het te laten groeien dus dit gaat mij zeker niet gebeuren. Gewoon even de pony bijknippen en weer frisse laagjes vind ik voldoende.

Zo heb ik vanmiddag een afspraak bij de kapper en laat ik mij even lekker verwennen….

Mijn inspiratie…:

Het gemis naar het plaatsen van een dagelijks blogje komt met de dag weer meer. Milan is vandaag precies een week oud. Gek, omdat hij eigenlijk volgende week pas werd verwacht. Toch voelt het voor mij alsof Milan al zo lang bij mij is. Alsof ik al die tijd heb geweten dat hij het was die zat te vroeten en te voetballen in mijn buik de afgelopen negen maanden. Alsof ik hem al negen maanden ken. Het voelt zo vertrouwd allemaal. Hij hoort echt bij mij.

Om te voorkomen dat ik zo’n new mommy word die alleen nog maar leeft rondom haar nieuwe ‘liefde’, heb ik besloten om te bloggen over Milan op een ander domein. Zo hou ik mijn eigen blog en het bloggen over hem gescheiden. Zo heeft ML nou al met een week oud een eigen plekje; http://www.ml.writingpad.nl. Het linkje is ook te vinden in mijn sidebar, dus zijn jullie benieuwd hoe het met de kleine verloopt; ‘Neem gerust een kijkje…’

Kraamvisite, nieuwe indrukken en nieuwe belevingen vullen mijn dagen als ‘New Mommy’. Zo gek hoe je leven van de ene op de andere dag zo helemaal op zijn kop staat. Nooit verwacht dat ik een mama zou zijn die zou juichen wanneer haar zoontje een poepluier heeft. ‘Yes!, dan drinkt hij in ieder geval goed!’. Toch komt het allemaal vanzelf. Alle bekende clichés blijken zo waar als maar kan.

Ik geniet volop, maar kan niet wachten totdat ik samen met Milan een eigen ritme heb en dat ik mijn oude gewoontes en dingetjes weer kan oppakken. Eerst maar genieten en vooral veel rusten in de komende weken en een weg vinden het nieuwe spannende moederschap…

Je staat een paar meter bij mij vandaan, maar ik mis je. Ik wil aldoor naar je kijken, je vasthouden en genieten van je mooie geluidjes. Je bent zo mooi. Ik heb geen idee hoe ik mijn gevoel voor jou zou moeten omschrijven. Vlinders vliegen door mijn buik wanneer je naar me kijkt met je grote ogen. Woede en boosheid om alles wat ze jou hebben aangedaan, voordat je al mocht rondkijken in deze boze wereld. Je bent van mij. Helemaal van mij. Ik ben zo trots en gelukkig met jou. Alle moeilijkheden en problemen ben ik vergeten. Je bent het allemaal zo waard geweest. Alles voor jou mijn liefste schat. Ik hou nu al meer van je dan ik ooit van iemand anders zou kunnen houden.

Ik hou van je lieve Milan… Welkom op deze wereld.

Iedereen super bedankt voor de lieve reacties en al het medeleven, bedankt!

Vanavond rond half zeven is Kim bevallen van een zoon, zijn naam is Milan Levi en het is een kerngezonde baby. Op dit moment liggen Kim en Milan nog in het ziekenhuis en zodra Kim zich weer goed voelt zal ze zelf een blogje plaatsen.

Verward, zenuwachtig, blij, paniek, onrust, ik weet niet hoe ik moet omschrijven hoe ik mij op dit moment voel. Vanmorgen dacht ik een ‘standaard’ afspraak bij mijn verloskundige te hebben. Even heen om mijn bloeddruk te meten en het wonderbaarlijke ritme van het hartje van mijn kleine te horen. Aangezien mijn bloeddruk nog wel wat hoog was, moest ik voor de zekerheid nog even een urine test doen. Bij mijn vorige bezoekje was ik ook al met zo’n potje in de wc wezen hangen, dus ik zocht er niks achter. Terwijl de verloskundige het urine ging testen zat ik eigenlijk alweer klaar om weer richting huis te gaan. Bij terugkomst keek ze best ernstig en zei dat ze eiwit in mijn urine had gevonden. Dit blijkt dus niet goed te zijn. In combinatie met mijn bloeddruk, het vocht vasthouden en dat ik af en toe sterrestjes zie, vond zij het toch belangrijk dat ik even langs het ziekenhuis ging. Ook hier ben ik de afgelopen weken wel vaker geweest, waardoor ik er alsnog niks achter zocht.

Eenmaal in het ziekenhuis bij de gynaecoloog kreeg ik toch wel heel onverwachts nieuws. ‘We kunnen wel gaan zitten afwachten tot de problemen alleen maar erger worden, maar dat zijn wij eigenlijk niet van plan. Het lijkt ons verstandig als we de bevalling wel zo snel mogelijk gaan inleiden. Schikt het morgen?’. ‘Morgen?!!’, dacht ik. ‘Maar dat is zeg maar dus de dag na vandaag?!’. Ik was helemaal verward. Deze vrouw weet natuurlijk wel waar zij het over heeft, dus het zal vast wel voor niks zijn en ik antwoorde braaf: ‘Ja natuurlijk’. ‘Dan mag je ons morgenochtend om 07.00 bellen en als er dan een plekje vrij is, verwachten wij jou rond 08.00 hier in het ziekenhuis’.

Nu zit ik dus verward, zenuwachtig, blij, paniekerig en onrustig dit blogje te typen. Geen idee hoe ik mij voel. Als ik morgen naar het ziekenhuis ga, kom ik met mijn kleine weer thuis. Het gaat nu echt gebeuren. Ik weet ook totaal niet wat ik kan verwachten en weet niet hoe ik mij hierop kan voorbereiden. Ik zal proberen vandaag en vannacht zoveel mogelijk te rusten, omdat het morgen waarschijnlijk een hele zware en lange dag word…

Trouwens; 8 september 2010… 8/9/10.. Is dat niet super leuk?!