Met mijn ogen nog half dicht strompel ik de kamer in. Op automatische piloot loop ik naar de thermometer en draai hem zonder na te denken vol open om de kamer met warme lucht te vullen. De verwarming heeft het bij ons nog nooit zo druk gehad en moet zich van zijn beste kant laten zien.  ‘Zat ben ik van die kou’, denk ik en sla mijn armen om mijn middel, alsof ik mij zelf een knuffel geef om mij op te warmen.

‘Ontbijt’, knort mijn buik. In de keuken draai ik de luxaflex open en graai naar de cruesli. Micky kijkt mij smekend aan en ik weet dat haar buikje knort om vleesjes. ‘Vanavond pas Mik’ zeg ik, terwijl ik haar achter het oortje krabbel. Arrogant als zij is gooit ze haar staart in de lucht en verdwijnt kont wiegend in de gang.

Met mijn kommetje yoghurt en cruesli plof ik op de bank. Ik twijfel nog of ik de televisie aan zal zetten, maar ik geniet even van de stilte. Wanneer ik mijn eerste hap wil nemen, dringt het tot mij door wanneer ik naar buiten kijk. ‘Het gras is weer groen!’. Op het gras hupsen vogeltjes enthousiast heen en weer.  Zo te zien zijn de wormen zijn niet veilig meer. Uitgehongerd zijn de beestjes bedekt met veren.

Ik heb genoten van de sneeuw, maar het feit dat ik nu weer veilig op de stoep kan lopen zonder tien blunders te maken, terwijl alle mensen achter hun raam in huis genieten van al deze uitglijers, vind ik toch ook wel weer lekker.