Twee weken over tijd, moe, vlagen van misselijkheid en stemmingswisselingen. ‘Je bent jezelf de laatste tijd niet, Kim’, is wat iets wat mijn vriend laatst opmerkte. ‘Misschien moet je maar eens een zwangerschapstest doen’. Voor mij leek dit volkomen onnodig. ‘Ik ben toch niet zwanger’. Maar wat kon het kwaad? Dan wist ik het in ieder geval zeker.
Mijn hart sloeg drie keer over toen er heel duidelijk een plusje in het schermpje kwam te staan. ‘De test was positief, we zijn zwanger!’.
Nu zijn wij een doktersbezoek, een termijnenecho en een kennismaking met de verloskundige verder en ben ik zeven weken en drie dagen zwanger! Wij zijn dolgelukkig en genieten nu al volop…

Met mijn ogen nog half dicht strompel ik de kamer in. Op automatische piloot loop ik naar de thermometer en draai hem zonder na te denken vol open om de kamer met warme lucht te vullen. De verwarming heeft het bij ons nog nooit zo druk gehad en moet zich van zijn beste kant laten zien.  ‘Zat ben ik van die kou’, denk ik en sla mijn armen om mijn middel, alsof ik mij zelf een knuffel geef om mij op te warmen.

‘Ontbijt’, knort mijn buik. In de keuken draai ik de luxaflex open en graai naar de cruesli. Micky kijkt mij smekend aan en ik weet dat haar buikje knort om vleesjes. ‘Vanavond pas Mik’ zeg ik, terwijl ik haar achter het oortje krabbel. Arrogant als zij is gooit ze haar staart in de lucht en verdwijnt kont wiegend in de gang.

Met mijn kommetje yoghurt en cruesli plof ik op de bank. Ik twijfel nog of ik de televisie aan zal zetten, maar ik geniet even van de stilte. Wanneer ik mijn eerste hap wil nemen, dringt het tot mij door wanneer ik naar buiten kijk. ‘Het gras is weer groen!’. Op het gras hupsen vogeltjes enthousiast heen en weer.  Zo te zien zijn de wormen zijn niet veilig meer. Uitgehongerd zijn de beestjes bedekt met veren.

Ik heb genoten van de sneeuw, maar het feit dat ik nu weer veilig op de stoep kan lopen zonder tien blunders te maken, terwijl alle mensen achter hun raam in huis genieten van al deze uitglijers, vind ik toch ook wel weer lekker.

‘Gister is hij besteld!’

Op 19 februari ben ik 22 jaar geleden geboren. Tweeëntwintig volle jaren loop ik hier al rond. Wat een gek idee. Het gaat zo snel! Begonnen als baby in de luiers, als vier jarige voor het eerst naar school. Mijn eerste echte juf… Nu word ik alweer 22 jaar, studeer ik Pedagogiek en word ik aangesproken met ‘u’ en mevrouw.

leuke van ouder worden is het feit dat je ooit geboren bent, elk jaar weer mag vieren. ‘Happy Birthday’ zeggen ze dan. Ik kan het me niet meer herinneren, maar ik vind het prima. Cadeaus kan ik natuurlijk niet overslaan.

Dit jaar word ik verwend met het 14-delig starters pakket van Blond-Amsterdam. Ooit heb ik besloten om het te gaan sparen, maar het komt er steeds maar niet van. Dit is dus ideaal om te beginnen. Ik weet al dat hij besteld is. ‘Zal ik echt moeten wachten tot 19 februari…?’

Er lijkt geen eind aan te komen. Het is ‘echt’ winter! Wanneer je denkt dat het voorbij is met de sneeuwpret, komt de volgende lading witte vlokken alweer om de hoek kijken. Ik probeer Boomer & Boulie zoveel mogelijk te laten genieten van de koude, witte deken die overal de grond bedekt.

Een bezoekje bij mam leidt gauw tot een heerlijke frisse boswandeling. Straks weer terug met de auto… Spannend!

Vakantie; tijd om uit te rusten, op te laden, tijd invullen met alleen de dingen doen die ik leuk vind om te doen, eindelijk de nodige tijd om je kast eens lekker uit te ruimen’, dat zijn de dingen waar ik aan denk als ik het woord vakantie hoor. Kerstvakantie daarentegen roept hele andere dingen bij mij op; feestdagen, kou, gezelligheid, druk, winkelen in volle winkels, en kerstbomen. Dat zou een kerstvakantie moeten inhouden.

Dat geval was het voor mij deze keer niet. Wegens ‘nare omstandigheden’ kon mijn vriend niet in zijn huis blijven wonen en moesten wij voor 6 januari een nieuwe woning hebben. Huisjes, studio’s, appartementen zoeken en bezichtigen zijn dan ook de dingen die mijn kerstvakantie hebben gevuld. Iets wat je in de laatste december maand niet echt je kop naar hebt staan. Dringend was het wel, want dakloos is ook niet alles. Ons huisje stond afgelopen maandag leeg. Vreselijk vond ik het. We woonden zo leuk! Lage huur, rustige buurt, geheel zelfstandig en genoeg ruimte voor ons en Boomer & Boulie.

Op 5 januari nog steeds geen nieuw huisje gevonden. ‘Waarom 650 euro betalen voor een kamer, als je voor 275 euro in een zelfstandig huis hebt gewoond?’. Verwend en gewend als wij zijn nemen wij met niks genoegen. ‘Dan nog maar een nachtje bij een vriendin van mij op de bank’.

Nu 7 januari is ons oude vertrouwde huisje weer ingericht en al, inclusief vriendje, Boomer & Boulie en ik. Hoe dat kan? Te veel om mijn typ vingers mee te vervelen, maar in ieder geval zo goed nieuws! Een geschenk voor het nieuwe jaar wat ik niet had
durven wensen. ‘Wij mogen hier blijven’!

Vandaag is het alweer 5 januari en leven we alweer een klein weekje in het nieuwe verse 2010. De afgelopen weken is er voor mij veel gebeurd, waardoor ik heel burgerlijk ga zeggen: ‘Een nieuw jaar, een nieuw begin’.

Ook al ben ik laat, alsnog; Voor iedereen een super 2010 gewenst!

Merry Christmass!

‘Even gauw nog een blokje om met Boomer en Boulie voordat vriendje en ik naar de Ikea gaan’, dacht ik gister middag. We waren nog niet de hoek om en daar stond hij al; Radar, de hond van een buurvrouw verder op.

‘Hij is een keer aangevallen door een Jack Russel’, zei ze de vorige keer toen haar hond helemaal wild werd op het moment dat hij Boomer en Boulie zag. De vorige keer was hij aangelijnd en kon hij dus niet veel doen… Nu liep Radar los.

Het duurde niet lang of Radar zat bovenop Boomer en ik hoorde alleen maar gepiep uit Boomer komen. Boulie -zo lief als hij is- pikte dit natuurlijk niet en ging in de aanval. Hij kwam er niet goed vanaf. Het gepiep wat uit hem kwam ging mij door merg en been. Ik heb Radar letterlijk aan de kant geschopt en Boulie uit het gevecht getrokken. Op dat moment kwam Boomer gelijk met ons mee. Boulie bleef maar piepen. Zonder na te denken ben ik met Boulie op mijn armen naar huis gelopen. ‘Hij heeft een diepe wond’, zei vriendje na even zoeken.

Gelukkig vond de dierenarts de wond niet groot genoeg om het te hoeven hechten. Wel kreeg Boulie een antibiotica spuit tegen infecties. Boulie is nou zo zielig. hij loopt op drie poten en piept direct zodra zijn pootje ook maar iets aanraakt. Boomer verlaat zijn zijde niet en doet niks anders dan Boulie ‘verzorgen’. Bij de Ikea hebben we een aantal knuffeltjes voor ze gekocht. ‘Even lekker verwennen’.

‘En die vrouw hoort nog van ons’….

Actrice Brittany Murphy is in haar woonplaats Los Angeles overleden. Dat melden verschillende Amerikaanse media. Murphy overleed aan een hartstilstand. Ze was 32 jaar.

Volgens de website TMZ.com kwam er een noodoproep vanuit het huis van Murphy’s echtgenoot Simon Monjack. Haar moeder zou haar hebben gevonden in de douche. De actrice had een hartstilstand en kon niet meer worden gereanimeerd.

Murphy is nog bewusteloos naar een ziekenhuis gebracht, maar daar bleek dat ze was overleden. Murphy werd bekend door haar rollen in films als Clueless, 8 Mile en Don’t Say a Word.

Heel voorzichtig zetten Boomer en Boulie hun eerste stapjes in de sneeuw. Dit is voor hun de tweede winter en vorig jaar hebben zij dit niet zo heftig meegemaakt.  ‘Brrr, wat is dat koud!’, en gauw weer naar binnen. Ik laat de deur nog even openstaan. Nieuwsgierig als de Jack Russels zijn steken ze beide voorzichtig hun neus nog een keer buiten de deur. Toch nog maar een keer. De tweede keer is het niet meer eng en gaan ze op onderzoek uit. Het begint met gesnuffel en het eindigt met een flink gehups en gestoei in de sneu.

Heerlijk warm is het als ik met de hondjes weer terug in huis ben. Wanneer ik net op de bank zit, zitten Boomer en Boulie met smekende puppy oogjes voor de deur…

‘Wij willen in de sneeuw spelen!’.